เช้าตรู่วันส่งท้ายปีเก่า ลานบ้านเล็ก ๆ ก็คึกคักขึ้นมา หวงต้าเหยียนขนเครื่องปรุงสารพัดของตัวเองมาที่นี่ทีละอย่าง แต่ก็ยังทำอย่างมีความสุข
เขาไม่ยอมกลับไปใช้ห้องครัวที่บ้านซึ่งมีของครบครัน แต่กลับมาช่วยจิ่งอวี่ชวนกับเซี่ยงเถียนทำอาหารกันอย่างคึกคักที่ลานบ้าน
ส่วนพ่อแม่ของทั้งสองบ้านได้รับมอบหมายให้ช่วยดูแลเด็ก ๆ หยางหวยฮวายังไม่ค่อยชินนัก พวกเขามาฉลองปีใหม่ที่บ้านฝ่ายหญิง แต่กลับไม่ได้ทำอะไรเลย จึงรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง
ตรงกันข้าม เซี่ยงอิ๋นกับจิ่งจวิ้นกังนั่งดื่มชาเล่นหมากรุกกันแล้ว
ส่วนเซี่ยงหนานก็สบายใจไม่น้อย เขาสนิทกับจิ่งโจวและอีอีมากขึ้นด้วย
สวี่ชิงอวี้สังเกตเห็นว่าหยางหวยฮวาดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ จึงชวนคุยขึ้นว่า “พี่ชายกับพี่สะใภ้ของคุณไปหาอ้ายจวินหรือยัง”
“ไปแล้ว ขึ้นรถไฟเมื่อวันก่อน” หยางหวยฮวาประสานมือทั้งสองไว้
“แล้วครอบครัวอ้ายตั่งกลับไปฉลองปีใหม่หรือยัง”
“กลับไปแล้วพอดี สองบ้านนั้นจะได้ครึกครื้นด้วยกัน”
“พ่อ แม่ พวกเรามาแล้วค่ะ” โม่ซีหิ้วของมาหลายอย่าง หลินซงอวี่ที่เดินตามหลังก็หิ้วของมาไม่น้อยเช่นกัน
“โธ่ พวกเธอเอาของมาเยอะขนาดนี้ได้ยังไง” สวี่ชิงอวี้รีบลุกขึ้นจะไปรับของจากมือโม่ซี
“คุณอาเซี่ยง คุณอาหยาง” โม่ซีทักทายเซี่ยงอิ๋นกับหยางหวยฮวาก่อน แล้วเปิดห่อผ้าที่นำมา “ของขวัญปีใหม่ที่เอามาฝากค่ะ”
พูดจบก็หยิบเสื้อผ้าฝ้ายสีแดงสองตัวออกมา บนเสื้อมีลายสีเงินซ่อนอยู่ “คนละตัวนะคะ”