จิ่งอวี่ชวนไม่ได้ใส่ใจ ปล่อยให้เซี่ยงเถียนเหยียบอยู่แบบนั้น «ที่แท้เธอชอบท่านี้เหรอ?»
เซี่ยงเถียนตกใจจนขาสั่น รีบชักเท้ากลับทันที «ฉันจะนอนแล้ว»
«นอนเถอะ» จิ่งอวี่ชวนทำหน้าที่อย่างดี ตักน้ำมาเช็ดตัวให้เซี่ยงเถียน เธอพลิกตัวไปมาพลางส่งเสียงออดอ้อน เขาจึงช้อนเธอเข้ามาในอ้อมแขน แล้วตบหลังเบา ๆ
พวกเขาต้องขึ้นรถโดยสารเที่ยวที่ออกตอนเจ็ดโมงครึ่ง จิ่งอวี่ชวนทอดไข่เสร็จแล้วถึงปลุกเซี่ยงเถียน
พวกเขาออกจากบ้านตอนเจ็ดโมง ปั่นจักรยานไปสถานี แล้วล็อกจักรยานไว้ด้านนอกสถานี
รถโดยสารใช้เวลาเดินทางกว่าสองชั่วโมงกว่าจะถึงเมืองฉี
พวกเขาขึ้นรถจากในสถานี ที่นั่งยังมีเหลือพอสมควร
แต่รถจอดรับผู้โดยสารไปตลอดทาง คนที่ขึ้นรถจากด้านนอกสถานีอาจไม่มีที่นั่ง ทว่าประหยัดเงินได้ห้าเฟิน
ถึงปลายทางเหมือนกัน หลายคนจึงเลือกขึ้นรถนอกสถานีเพื่อประหยัดเงิน
เซี่ยงเถียนพยายามยื่นหน้าออกไปทางหน้าต่างให้มากที่สุด แต่ก็ยังรู้สึกไม่สบายอยู่ดี
จิ่งอวี่ชวนรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้เตรียมส้มหรือลูกอมมาด้วย
«ถ้าอยากอาเจียนก็อาเจียนออกมาเถอะ ไม่เป็นไร» เพิ่งพูดจบ จู่ ๆ พี่สาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงทางเดินก็อาเจียนออกมาอีกครั้ง…
เซี่ยงเถียนแทบจะคลั่ง
กลิ่นอาเจียนจากครั้งก่อนของพี่สาวคนนี้ยังไม่จางหายไปสักที แถมยังอาเจียนใส่ขากางเกงกับรองเท้าของพี่ชายที่นั่งอยู่ด้านหน้าไปครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งเดิมอยู่บนพื้นและมีคนหลบให้แล้ว แต่พอรถโยกไปมา ก็ไม่รู้ว่าใครเหยียบเข้าอีก