“คุณปู่ กลับมาแล้วเหรอครับ” จิ่งโจวดีใจที่สุด ตลอดบ่ายเขาถูกพ่อแกล้งจนแทบแย่ เลยคิดจะไปหาพ่อของพ่อให้ช่วยเข้าข้าง
“เสี่ยวโจว คุณปู่ตกปลาได้ตัวใหญ่ ตอนเย็นให้คุณย่าทำให้กินนะ”
“ว้าว คุณปู่เก่งจังเลยครับ” จิ่งโจวเอ่ยชมเอาใจ
สวี่ชิงอวี้เหลือบมองถัง “โห ตัวไม่เล็กเลยนะ น่าจะหนักสัก 4-5 ชั่งได้”
จิ่งจวิ้นกังยิ้มอย่างภูมิใจ “ตัวนี้ใหญ่ที่สุดแล้ว ปลาที่เหล่าหลี่กับเหล่าเฉียนตกได้ ยังไม่ใหญ่เท่าฝ่ามือฉันเลย”
สวี่ชิงอวี้พลอยคล้อยตาม “งั้นก็ต้องยกให้คุณเก่งที่สุดแล้วสิ เถียนเถียนอยากกินแบบไหน? เดี๋ยวฉันไปทำให้”
“ปลาต้มเผ็ดค่ะ”
“ได้ เสี่ยวชวน มาช่วยจัดการปลาเร็ว” สวี่ชิงอวี้เริ่มสั่งงาน “เหล่าจิ่ง คุณไปถามบ้านเหล่าหลี่หน่อยว่ายังมีถั่วงอกไหม เอาถั่วเหลืองไปแลกกลับมาสักหน่อย”
“ได้เลย”
“เสี่ยวโจว อยู่เป็นเพื่อนแม่ตรงนี้นะ”
“รับทราบ รับรองว่าทำภารกิจสำเร็จครับ” จิ่งโจวทำท่าตะเบ๊ะจนทุกคนหัวเราะ
เซี่ยงเถียนแตะจมูกตัวเอง ภารกิจที่ได้รับมอบหมายคือเล่นเป็นเพื่อนลูก เธอก็ยอมรับหน้าที่อย่างสบายใจ ไม่เล่นหมากรุกแล้ว เปลี่ยนมาเล่นหมากกระโดดแทน
เซี่ยงเถียนนึกสงสัยอยู่เหมือนกันว่า สมองน้อย ๆ ของจิ่งโจวโตมายังไงกันนะ ทำไมเด็กตัวแค่นี้ถึงรู้อะไรไปหมด
จิ่งโจวเองก็งุนงงเหมือนกัน ทำไมแม่เล่นหมากอะไรก็ไม่ยอมเล่นตามกติกา? ไม่ใช่ว่าต้องผลัดกันกระโดดคนละครั้งเหรอ ทำไมต้องเป่ายิ้งฉุบว่าใครชนะก็เดินหน้า ใครแพ้ก็ถอยหลังด้วย?
เขายังไม่ทันได้เริ่มเดินหมาก ตัวหมากก็หายไปสองตัวแล้ว แม่บอกว่าหมากของเขากระโดดลงมาแล้วตกลงมาตาย...