“เสี่ยวโจว พวกเธอเข้าโรงเรียนไปพร้อมกันเลยนะ” เซี่ยงเถียนยิ้มพลางตบไหล่จิ่งโจวเบา ๆ
“ได้ครับ พ่อแม่ ลาก่อนครับ” จิ่งโจวโบกมือให้จิ่งอวี่ชวนกับเซี่ยงเถียน ก่อนหันไปมองสวีหย่าฮุ่ยและสวีหย่าผิง “พวกเราไปกันเถอะ”
“ได้จ้ะ” สวีหย่าฮุ่ยบิดชายเสื้อไปมา น้ำเสียงเบาหวิว “แม่ คุณน้าเซี่ยงเถียน คุณอาจิ่ง ลาก่อนค่ะ”
“แม่ คุณน้าเซี่ยงเถียน คุณอาจิ่ง ลาก่อนค่ะ” สวีหย่าผิงพูดตามพี่สาว
เซี่ยงเถียนเพิ่งสังเกตว่าวันนี้เด็กหญิงทั้งสองสวมเสื้อผ้าเหมือนกัน เสื้อพื้นขาวลายดอกเล็กตัวหลวมกับกางเกงสีดำ ดูท่าคงเป็นชุดที่กงชุ่ยเฟินตัดใหม่ให้
กงชุ่ยเฟินมองเด็กหญิงสองคนเดินไกลออกไป ก่อนเอ่ยลา “ฉันกลับก่อนนะ”
“ได้”
เซี่ยงเถียนกับจิ่งอวี่ชวนยืนอยู่ที่เดิม ประตูเหล็กบานใหญ่ทั้งสองปิดลงแล้ว สนามโรงเรียนก็ว่างเปล่าไร้ผู้คน
จู่ ๆ เซี่ยงเถียนก็รู้สึกใจหาย เธอจำได้ว่าชาติที่แล้ววันแรกที่ไปโรงเรียน ผู้อำนวยการเป็นคนไปส่ง แต่วันนั้นเขาต้องไปส่งเด็กถึงเจ็ดคนพร้อมกัน ทุกคนต่างถูกลูบหัวและกำชับให้เป็นเด็กดี
เธอเป็นคนสุดท้าย ผู้อำนวยการเพียงตบหลังเธอเบา ๆ แล้วบอกว่ารีบเข้าไปเถอะ
ภาพในโลกนี้ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง วันนั้นอากาศไม่ดี มีฝนปรอย ๆ เซี่ยงอิ๋นแบกร่างเล็ก ๆ ของเธอเร่งไปโรงเรียน ระหว่างทางก็พร่ำกำชับไม่หยุดว่าเลิกเรียนแล้วต้องรอให้เขามารับ ห้ามเดินไปไหนมั่วซั่ว
ดวงตาของเซี่ยงเถียนชื้นขึ้นมาเล็กน้อย เธอแยกไม่ออกชั่วขณะว่ากำลังเศร้าหรือไม่อยากจากกัน