อพาร์ตเมนต์เหรอ?
ที่เขาพูดถึงคงเป็นห้องชุดที่เธอเคยไปพักหลังเมาเมื่อคราวก่อน
ปลายหูของเจียงหนิงค่อย ๆ ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ
ไม่นาน ข้อความจากแม่ของเสิ่นเจวี้ยนก็เด้งขึ้นมา
「ถนนปิดอีกแล้วเหรอ ปีนี้ในประเทศเป็นอะไรกัน หิมะตกไม่ยอมหยุดเลย」
「หนิงหนิง มู่มู่ รีบเก็บของไปหาน้องเจวี้ยนเร็ว อย่ามัวชักช้า ติดแหง็กอยู่ในมหาวิทยาลัยทั้งหนาวทั้งไม่มีอะไรกิน ลำบากแย่」
「น้องเจวี้ยน ที่อพาร์ตเมนต์มีวัตถุดิบพอไหม ถ้าไม่พอ แม่จะให้พ่อหาคนส่งไปให้」
เสิ่นเจวี้ยน: 「พอครับ」
ตอนนั้นเอง พ่อของเจียงหนิงก็เห็นข้อความเช่นกัน
「ต้องรบกวนน้องเจวี้ยนแล้ว เด็กสองคนอยู่ที่มหาวิทยาลัย พ่อเป็นห่วงจริง ๆ」
「หนิงหนิง? มู่มู่? เห็นแล้วตอบด้วย!」
นิ้วของเจียงหนิงค้างอยู่เหนือช่องพิมพ์ เธอไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไรดี
สวีเหมยเหมยขยับเข้ามาดูโทรศัพท์ของเธอแวบหนึ่ง
“เธอจะไปบ้านพี่ชายข้างบ้านเหรอ คนที่เป็นรุ่นพี่คราวก่อนน่ะ?”
“รีบไปเถอะ อย่างน้อยก็ดีกว่าติดอยู่ในมหาวิทยาลัย ฉันกลับบ้านไม่ได้ คงต้องทนอยู่หอไปก่อน”
เจียงหนิงเม้มปาก ยังคงลังเลอยู่
ส่วนเจียงมู่ในกลุ่มกลับตอบอย่างรวดเร็ว
เรียกฉันว่าเทพ: 「รับทราบ! พี่รีบเก็บของนะ ผมหยิบเสื้อผ้าไปสองสามชุดแล้วจะไปหา」
เรียกฉันว่าเทพ: 「พี่เสิ่นเจวี้ยน ที่นั่นยังมีที่นอนเหลือไหมครับ?」
เสิ่นเจวี้ยน: 「มี」
เมื่อเห็นว่าเจียงมู่ตอบตกลงไปแล้ว เจียงหนิงก็คิดว่าถ้าตัวเองยังอิดออดคงไม่เข้าท่า
เธอค่อย ๆ พิมพ์สามคำส่งออกไป
หนิงหนิง: 「รู้แล้ว」
ส่งเสร็จก็คว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ
ไปบ้านเขา
หนึ่งสัปดาห์
ต้องอยู่ด้วยกัน