เจียงต้าตงข้ามโลกมาแล้ว
แต่สิ่งที่ผมรับไม่ได้ที่สุด คือการที่ข้ามมาเป็นเด็กชายอายุ 12 ปี
เขามองแขนมองขาผอมเกร็งของตนเองอย่างงงงวย อยากร้องก็ไม่มีน้ำตา
รอบตัวเขาคือฝูงชนที่ทะเลาะวิวาทกันดังลั่น ทุกคนโครงกระดูกเหมือนโครงหุ่น เครื่องแต่งกายเก่าครำขาดแคล้นทั้งร่าง
ตรงหน้าเขา หญิงชราผ้าเสื้อขาดรุ่งริ่งคนหนึ่งกำลังลากเด็กชายตัวเล็กไว้ โต้เถียงกับหญิงสาวคนหนึ่งอยู่
"เมียสองเจ้ย เจ้าทำแบบนี้ไม่ได้ พ่อแม่เจ้าเซียวเพิ่งจากไป เจ้าขายเจ้าเซียวทิ้งไม่ได้"
หัวของเจียงต้าตงปวดเสียจนมึนตื้อ ความทรงจำชุดหนึ่งไหลทะลักเข้ามาในสมอง
เขารู้จักหญิงชรานั้นแล้ว นางคือยายของร่างเดิม เด็กชายที่นางลากอยู่คือน้องชายของร่างเดิม ปีนี้อายุ 8 ปี
หญิงสาวนั้นร้องลั่นว่า "ทำยังไงได้ล่ะแม่ พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้จากไปแล้ว ต้าตงก็ใกล้ตายถึงเนื้อถึงตัว ทิ้งเจ้าเซียวเอาไว้จะเลี้ยงไม่รอดหรอก ขายให้บ้านดี ๆ สักบ้าน ก็เป็นทางรอดอีกทางหนึ่งของเจ้าเซียวแท้ ๆ"
พอได้ยินดังนั้น หนังตาของเจียงต้าตงแดงก่ำ น้ำตาไหลพรากไม่อาจห้ามใจ
นั่นคืออารมณ์ของร่างเดิม ร่างเดิมรักน้องชายไม่อาจทนดูน้องถูกขายทิ้งต่อหน้า
ด้วยความหวั่นไหววูบวาบ เจียงต้าตงพุ่งลุกขึ้นยืน เข้าไปสกัดกายปกป้องเจียงเซียวเอาไว้
"ป้าสอง ถ้าพวกท่านจะไม่เลี้ยงเจ้าเซียว ข้าจะเลี้ยงเอง"
เสียงที่ปรากฏกายขึ้นมาเฉียบพลันนั้นทำให้ทุกคนตกใจสะดุ้งเฮือก สมโภชนางจางเสี่ยวหลานถึงกับสะดุ้งถอยไปหลายก้าว แทบล้มคว่ำ
"โอ้มารดา ผี! ผีอะไรเนี่ย!"
เด็กนี่มันไม่ตายเพราะล้มกระแทกพื้นเหรอ ทำไมดวงวิญญาณถึงกลับคืนมาได้?
พอเห็นเงารางใต้แสงแดด จางเสี่ยวหลานวางใจลง มือหนึ่งบีบหูเขาแน่น "ไอ้หนูตะกายมารดา เจ้าก็อยู่ดีมีสุขดี ๆ ทำไมทำให้ข้าตกใจเกือบตาย"
เจียงต้าตงแห้งใจเศร้าเป็นเกลียว "ป้าสอง ถ้าป้าไม่ได้ทำบาปกรรมอะไรไว้ ก็ไม่ต้องกลัวอย่างนั้นสิ"
เจียงเถียจู่ได้ยินว่าเขากำลังกัดเจ็บเมียของตน จึงชูมือขึ้นเตรียมจะหวดเข้าให้
เจียงต้าตงหลบไม่ทัน ถูกตบเหวี่ยงล้มลงกับพื้น สลบไส้ไปอีกครั้ง
นางหลิวโกรธจนตัวสั่นเทสะ รีบเข้าไปกอดรัดเจียงต้าตงไว้ พร้อมชี้หน้าเจียงเถียจู่ด่าว่า "ไอ้ไอ้ดีไอ้เลวเอ๊ย เขาเป็นสายเลือดที่พี่ชายเจ้าทิ้งไว้ บาดเจ็บอยู่แท้ ๆ เจ้าจงใจลงมือโหดเหี้ยมแบบนี้ได้ยังไง!"
เจียงเซียวพุ่งเข้ากอดพี่ชาย อยากใช้ร่างเล็ก ๆ ของตนปกป้องเขา
นางหลิวกอดเด็กทั้งสองไว้แน่น จะตายยังไงก็ไม่ยอมมอบให้จางเสี่ยวหลาน เป็นสายเลือดของพี่ชายคนโต คนทั้งคู่จากไปแล้ว นางจะต้องอดตายก็ช่าง ไม่มีวันยอมให้หญิงหัวใจดำคนนี้ขายเด็กทิ้ง
……
เมื่อเจียงต้าตงตื่นขึ้นอีกครา ฟ้ามืดสนิทแล้ว
เขานอนอยู่บนแผ่นไม้ในห้อง บนแผ่นไม้นั้นมีคนนอนอีกสองคน คนหนึ่งคือยายนางหลิวของเขา ปีนี้อายุ 45 ปี
อีกคนคือน้องชาย
โธ่ การข้ามโลกมาให้ผมชีวิตที่สอง ผมก็ไม่ควรจะเบื่อหน่าย แต่เลือกให้หน่อยได้ไหมนะ ขอร่างที่อายุมากกว่านี้สักหน่อย
ร่างอายุ 12 ปีนี่ ในโลกใบนี้ อยากจะมีชีวิตรอด โดยไม่มีพ่อแม่ค้ำจุน ยากจริง ๆ เลย
ชาติก่อน พ่อแม่ของเจียงต้าตงเสียชีวิตในอุบัติเหตุเครื่องบิน บริษัทชดใช้เงินก้อนใหญ่
เขาใช้เงินก้อนนั้น บวกกับเงินออมที่พ่อแม่ฝากไว้ ซื้อบ้านไว้หลายหลัง อาศัยค่าเช่าเลี้ยงชีพอย่างสบายหาไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง
เขามีเวลาและเงินมากมายไล่ตามความฝันของตนเอง
สิ่งที่เขาสนใจมีเยอะแยะ
ชอบวรรณกรรม ชอบประวัติศาสตร์ ชอบเคมี ชอบปรัชญา ชอบการแพทย์……
สุดท้ายเขาหลงใหลการแพทย์แผนจีน ระหว่างอ่านหนังสือ ก็ได้ตามหมอยาแก่ผู้หนึ่งเรียนวิธีจับชีพจรและเข็มฝังไปมากพอตัว
ยังไงก็ไม่ขาดเงิน เขาเลยไม่เคยไปทำงาน
หมั่นอ่านหนังสือไปเรื่อย ๆ เรียนเอาวิชาเอกไปหลายสาขา บางสาขาถึงขั้นปริญญาเอกด้วยซ้ำ
คืนนั้น เขาช่วยอาจารย์ทำการทดลองในห้องแล็บเสร็จ ขับรถกลับบ้านขณะเหนื่อยล้าจนงัวเงีย สุดท้ายเกิดอุบัติเหตุรถชนขึ้น
……
เจียงต้าตงยอมรับชะตากรรม ขยี้หัวไปมา จากความทรงจำของร่างเดิม เขาทราบว่าที่นี่คือหมู่บ้านเย่เจียจวน
ตระกูลเจียงเป็นหนึ่งในไม่กี่ตระกูลนอกสกุลที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านนี้
ราชวงศ์ต้าโจว เป็นราชวงศ์จักรวาลในจินตนาการ ความเจริญของอารยธรรมใกล้เคียงราชวงศ์ซ่ง
ที่นี่แม้จะมีช่องว่างระหว่างคนจนกับคนรวย แต่ไพร่ฟ้ายังพอกินอิ่มนุ่งดื่ม กรณีอดตายนั้นหาได้ยาก
แต่บางปีหลายปีที่ผ่านมาไม่รวมอยู่ในนั้น เพราะเมืองหวยหยางซึ่งเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านเย่เจียจวนขาดแคลนฝน ความแล้งดำเนินมาสามปีแล้ว โดยเฉพาะเทศมณฑลชิงเหอ ยิ่งแล้งกัดเข้ม
ราชสำนักแม้จะยกเว้นภาษี และจัดส่งเมล็ดข้าวอุดหนุนแล้ว แต่ชีวิตของไพร่ฟ้าก็ยังคงลำบากยากแสน
พ่อแม่ของร่างเดิมก็เพราะบ้านใกล้ขาดกิน จึงต้องออกไปหางานทำด้วยกัน ได้เข้าไปทำงานในเหมืองแร่ของมณฑล
ปรากฏว่าเกิดภัยพิบัติเหมืองขึ้น ทั้งคู่จากไปพร้อมกัน
ตระกูลเจียงยังไม่แยกครัวเรือน เงินที่หามาได้ สามีภรรยาครอบครัวที่สองก็ใช้ร่วมกันมาโดยตลอด
แต่พอมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น พวกเขากลับไม่ยอมเลี้ยงเด็กสองคนที่ครอบครัวคนโตทิ้งไว้ อยากจะขายเด็กตัวเล็กทิ้งเสีย
วันนี้ระหว่างการทะเลาะและแผลงปะทะกัน เจียงต้าตงถูกผลักล้มลง ศีรษะกระแทกก้อนหินก้อนใหญ่จนสลบ เป็นที่มาแห่งการข้ามโลกของเขา
เจียงต้าตงหมดแรงง่วน ลุกนั่งขึ้น มือล่องหนลูบไปที่ข้อมือซ้ายของตนโดยไม่รู้ตัว
ตรงนั้น เมื่อก่อนข้ามโลก พ่อแม่เคยให้สร้อยประคำไม้ประเสริฐเป็นของขวัญวันเกิดอายุ 15 ปีของเขา
ยามที่อยากตั้งสมาธิคิดเรื่องใด เขาจะลูบมันโดยไม่รู้ตัว วันนี้กลับลูบไปเจอแต่ความว่างเปล่า
เจียงต้าตงขำขื่นอยู่คนเดียว ผมข้ามโลกมาแล้ว สร้อยนั่นมันจะติดมาด้วยได้ยังไง?
ใจเขาว่างโหว่ขึ้นมาทันที สายใยระหว่างเขากับพ่อแม่แท้ ๆ ขาดสนิท เหลือไว้เพียงความทรงจำเลือนรางบางส่วนในสมอง
……
นั่นคือวันเดียวกับที่เจียงต้าตงข้ามโลกมา
ราชธานี วัดป้องกันแผ่นดิน
คู่สมรสเครื่องแต่งกายหรูหราคู่หนึ่งนั่งคารวะอยู่บนแท่นรองประทับของศาลาข้าง
ชายผู้นั้นคือเจียงอวี้ซาน อ๋องแห่งติงหยวน สวมฉลวยราชาคาผูกเข็มขัดหยก อายุราวสี่สิบ ข้างกายคือภรรยาหลิวจือชิว ผู้สง่างามงดงาม
ทั้งสองเดิมทีเป็นเพียงคู่สมรสธรรมดาคนหนึ่งของโลกยุคปัจจุบัน
เขาเป็นวิศวกร นางเป็นครูสอนประวัติศาสตร์ อุบัติเหตุเครื่องบินหนึ่งเหตุการณ์ พาทั้งคู่ข้ามโลกมายังที่แห่งนี้
ครั้งแรกที่มาถึง ทั้งคู่เป็นเพียงไพร่พลัดถิ่นชายแดน
เจียงอวี้ซานใช้วิชาวิศวกรรมพัฒนาอาวุธยุทโธปกรณ์ หลิวจือชิวใช้ความรู้ทางประวัติศาสตร์วิเคราะห์สถานการณ์สงคราม สิบปีแห่งการรบพุ่งเสียเลือดเนื้อ จึงสถาปนาตนเป็นอ๋องชั้นสาม
คฤหาสน์อ๋องแห่งติงหยวนตั้งอยู่ริมถนนจูเชวี่ยน บ่าวไพร่มากมายดุจก้อนเมฆ ไร่นาเรืองเงากระจายอยู่ทั่ว
ครึ่งปีก่อน หลิวจือชิวพบพระภิกษุเทียนอี้ที่วัดป้องกันแผ่นดิน ท่านภิกษุกล่าวโดยตรงว่า บุตรเพียงคนเดียวของทั้งคู่จะมีภัยอุปสรรคภายในครึ่งปี จะข้ามโลกมาจากต่างแดน
เมื่อทราบเวลาที่แน่ชัดแล้ว ทั้งคู่ยินดีเป็นล้นพ้น เขาทั้งสองเองก็ข้ามโลกมาจากต่างแดน บัดนี้บุตรชายจะมาถึงอีกคนหรือ?
ในหัวใจของทั้งคู่ นั่นไม่ใช่ภัยอุปสรรคใด แต่คือการกลับมารวมตระกูลหนึ่งเดียวของครอบครัว!
วันนี้ คือวันที่พระอาจารย์เทียนอี้ทำนายว่าบุตรชายจะมาถึง
เมื่อเวลานั้น เจียงอวี้ซานกับหลิวจือชิวนั่งคารวะอยู่ ณ ที่แห่งนี้ อธิษฐานอย่างสุดซึ้ง
ขอให้เราพบลูกได้โดยเร็วที่สุด ชาติก่อน เราไร้หน้าไปตลอดวัยเยาว์ของเขา ชาตินี้ ต่อให้เป็นอย่างไร เราจะอยู่เคียงข้างเขา ดูแลเขาเติบโต