อวี๋หลิงเย่ลืมตาขึ้นอย่างฉับพลัน
ที่หน้าอกยังหลงเหลือความปวดแสบปวดร้อนจากการถูกงูพิษกัดทะลุ เศษเสี้ยวความเจ็บปวดจากความตายอันโหดร้ายนั้นฝังแน่นในกระดูก ยังไม่จางหายไป
เธอจ้องมองม่านเตียงสีดำด้านบน นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง
วินาทีต่อมา เธอพลิกกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างแรง แล้วตรวจสอบร่างกายตนเองอย่างรวดเร็ว
ไม่มีบาดแผล หรือว่าเธอได้เกิดใหม่?
ในชาติก่อน เธอถูกบังคับให้เข้าไปในเกมชื่อ "แดนอโคจร"
หลังจากผู้เล่นเข้าสู่โลกนี้ ระบบจะตัดสินก่อนว่าสายหลักที่เหมาะสมกับตนที่สุดคืออะไร จากนั้นจึงแยกย่อยเป็นสาขาต่าง ๆ จากสายหลักนั้น
แต่เธอกลับเป็นมือใหม่ที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเกมเลย แม้แต่เส้นทางที่เหมาะสมกับตัวเองก็ไม่รู้
เกมที่เคยเล่นมากที่สุด ก็เป็นเพียงเกมสบาย ๆ อย่าง "ครัชชี่ แคนดี้" เท่านั้น
เพื่อเอาชีวิตรอดในโลกที่เต็มไปด้วยอันตรายนี้ เธอจำต้องลดศักดิ์ศรีลงจนต่ำที่สุด ได้แต่วิงวอนขอให้คนอื่นไม่ทิ้งเธอไว้เมื่อต้องออกไปล่ามอนสเตอร์
แต่ที่นี่ การถอยให้ไม่เคยนำมาซึ่งความปรารถนาดี มีแต่จะเผยให้เห็นด้านมืดของมนุษย์ชัดเจนยิ่งขึ้น
มารยาทและความอ่อนโยนที่สังคมยุคใหม่สอนเธอ กลายเป็นสิ่งที่ไร้ค่า
ที่น่าเศร้ายิ่งกว่านั้น ภายใต้การกดขี่และใช้งานเยี่ยงทาสของ "พวกเดียวกัน" เธอไม่เคยได้รับสกิลอาชีพที่ช่วยปกป้องชีวิตได้อย่างแท้จริง
ใช่ว่าเธอไม่เคยดิ้นรน
เพียงแต่ทุกครั้งที่พยายามไต่เต้าให้สูงขึ้น ก็จะมีคนกดเธอลงไปที่ต่ำกว่าเดิม
จนกระทั่งก่อนตาย สิ่งล้ำค่าอย่างเดียวที่เธอเรียนรู้ได้ คือการจำแนกแร่คริสตัลและพืชพรรณ
"คุณหนูอิโซลเด ตื่นแล้วหรือคะ"
ทันใดนั้น เสียงแข็งกระด้างของสตรีผู้หนึ่งดังขึ้นข้างเตียง
อวี๋หลิงเย่เงยหน้าขึ้น เห็นสาวใช้คนหนึ่งยืนอยู่ในเงามืด
ชั่วขณะถัดมา เศษเสี้ยวความทรงจำก็ทะลักเข้าสู่สมอง รวดเร็วและรุนแรง กระแทกจนขมับของเธอปวดตึ้บ
อิโซลเด บุตรสาวบุญธรรมของดยุควาเลน
คือ NPC สาวสวยวิปลาสในดันเจี้ยนช่วงแรกของ "แดนอโคจร" ที่ช่วยดยุคล่อลวง ฆ่าผู้เล่นและผู้สัญจรไปมา อีกทั้งยังเล่นสนุกกับศพและวิญญาณ
ส่วนเจ้าแห่งปราสาทโบราณนี้ ดยุควาเลน ซิลวาน ผู้เคยเป็นชนชั้นสูงของมนุษย์
เพื่อแสวงหาพลังเทพ เขาดัดแปลงตนเองด้วยซากศพ สังหารภรรยาและบุตรสาว กลืนกินบ่าวรับใช้ สุดท้ายเปลี่ยนปราสาททั้งหลังให้กลายเป็นรังของอสูรกาย
ตัวจริง อิโซลเด หลังจากถูกเขารับเลี้ยงเมื่ออายุสิบสี่ปี แทนที่จะหลบหนี กลับนับถือศาสตร์ต้องห้ามนี้เยี่ยงคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์
นางคัดสรรเหยื่อให้วาเลน ล่อลวงผู้แข็งแกร่งเข้ามาในปราสาท จากนั้นก็ดึงเอาเศษวิญญาณของผู้พ่ายแพ้ออกมา ยัดเข้าไปในร่างตุ๊กตาเพื่อเล่นสนุก
สาวใช้ตรงหน้านี้ ก็คือหนึ่งในผลงานของตัวจริง
เลีย
อิโซลเดมองดวงตาหม่นหมองราวกับคนตายของนาง
ท้องของเธอบีบรัดเล็กน้อย
ข่าวดี คือตอนนี้รอบข้างยังไม่มีคนเป็นที่จะมาแทงข้างหลัง
ข่าวร้าย สถานะปัจจุบันของเธอ หากอยู่ในฝ่ายธรรมะ ก็น่าจะเข้าข่ายประเภทที่สมควรถูกประจานบนกำแพงเมืองตั้งแต่แรกเห็น
ที่แย่กว่านั้น เธอเคยได้ยินเรื่องราวหลังจากนี้ของดันเจี้ยนนี้
ผู้เล่นหลายทีมร่วมมือกันบุกทะลวงปราสาทโบราณ ล้อมสังหารวาเลน และคว้านเอาสองสิ่งออกจากร่างของเขา
หนึ่งคือไอเทมระดับเทพ หนึ่งคือสกิลขั้นสูงสุด
ต่อมา กลุ่มที่ได้ไอเทมและสกิลไป ใช้มันเป็นไพ่ตายบุกตะลุยไปตลอดทาง
และตอนนี้ เวลาเกิดก่อนกำหนด วาเลนยังมีชีวิตอยู่ สองสิ่งนั้นก็ยังอยู่ในตัวเขา
อิโซลเดหลุบตาลง ความหวั่นไหวในอกค่อย ๆ สงบลง
เธอไม่รู้ว่าเหตุใดตนจึงได้เกิดใหม่ แต่จากสถานการณ์ตอนนี้ เธอรู้ว่าโอกาสมาถึงแล้ว
ตอนนี้วาเลนในช่วงแรกยังไม่แข็งแกร่งมากนัก แค่ลงมือสังหารเขาเสียก่อน ชิงไอเทมระดับเทพและสกิลขั้นสูงสุดมาได้ เธอก็ไม่ต้องคุกเข่าอ้อนวอนผู้อื่นอีก และไม่ต้องคอยระวังสีหน้าผู้ใด
ในชาติก่อน คนพวกนั้นที่ผลักเธอออกไปตาย คนที่เคยเหยียบย่ำเธอจากเบื้องสูง อย่าได้คิดว่าพวกมันจะจากลาไปอย่างสะอาดหมดจด
แต่ก่อนหน้านั้น เธอต้องเอาชีวิตรอดจากด่านตรงหน้านี้ให้ได้ก่อน
แม้วาเลนในช่วงแรกจะยังอยู่ในระยะพัฒนาตัว แต่ก็ไม่ใช่แค่มอนสเตอร์ประสบการณ์ที่นอนในโลงรอคนมาเปิดหีบสมบัติ เธอจำได้ว่าในช่วงหลังของกิลด์ที่ก่อตั้งขึ้น เขาเป็นตัวตนน่าสะพรึงกลัวที่สามารถกวาดล้างผู้เล่นส่วนใหญ่ได้อย่างราบคาบ
สาเหตุที่ผู้เล่นชนะได้ เป็นเพราะจำนวนคน ไอเทม การจัดทีมคลาส และการบั่นทอนกำลังด้วยสภาพภูมิประเทศ สุดท้ายก็ตายไปเกินครึ่ง
ตอนนี้เธออยู่ในร่างของอิโซลเด ข้อดีคือสถานะ ข้อเสียก็คือสถานะเช่นกัน
ตัวจริงนั้นคลั่งไคล้วาเลนมากเกินไป
หากแสดงท่าทีผิดแผกไปแม้แต่น้อย เธอจะถูกจับได้ทันที
และหายนะของการถูกจับได้ คงเป็นการกลายเป็นชิ้นส่วนใหม่สด ๆ
อิโซลเดลุกขึ้นนั่ง ก้มมองร่างแปลกหน้าภายใต้ร่างนี้
นิ้วเรียวยาว ผิวขาวซีด ด้านในข้อมือซ้ายมีรอยปักตะเข็บสีแดงเข้ม
เธอจำรอยสักนี้ได้ มันคือเครื่องหมายประจำตัวของช่างเย็บวิญญาณ
แม่มดประเภทนี้เป็นกลุ่มที่ศึกษาเกี่ยวกับศพและเวทมนตร์ต้องห้ามโดยเฉพาะ เพื่อความสะดวกในการชำแหละศพได้ทุกเมื่อ จึงฝังเวทมนตร์ "เส้นวิญญาณ" ไว้ในร่างกาย
เธอจ้องมองรอยสักนั้น สีหน้าก็ค่อย ๆ มืดมนลง
ของแบบนี้ใช้ในการชำแหละและเย็บศพได้สะดวก
แต่จะใช้มันสังหารวาเลน ยังห่างไกลเกินพอ
"คุณหนู"
เลียที่อยู่ข้างเตียงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
"ท่านดยุครับสั่งให้คุณหนูไปห้องหนังสือหลังจากตื่นแล้ว ห้ามรั้งรอ"
อิโซลเดจึงได้เห็นรูปร่างของเลียชัดเจน
ครึ่งหนึ่งของใบหน้านางพันด้วยผ้าพันแผลสีเหลืองซีด ขอบเปื้อนคราบสกปรกสีเทาดำ เผยให้เห็นเพียงดวงตาสีหม่นข้างหนึ่ง
ชุดสาวใช้แบบคลาสสิกค่อนข้างเก่า ผมสีเหลืองกรังติดข้างลำคอ กิริยาแข็งทื่อ ตรงราวกับตุ๊กตาเก่า ๆ
อิโซลเดถาม "เขาบอกอะไรไหม?"
"ไม่ได้บอก"
"ในห้องหนังสือมีใครอีก?"
"มีแต่ท่านดยุคเท่านั้น"
อิโซลเดลงจากเตียง ฝ่าเท้าแตะพื้น ชั่วขณะนั้นเข่าของเธอแทบทรุด
เหมือนเป็นอารมณ์ที่หลงเหลือของตัวจริงกำลังกระทำการอยู่
ปีติยินดี ความผูกพัน ความเลื่อมใส ความโลภ
สารพัดความรู้สึกอัดแน่นในอก หวานเลี่ยนจนอยากอาเจียน
"มีกระจกไหม?" เธอถาม
เลียหันไปหยิบกระจกร้าวบานหนึ่งจากข้างตู้
ในกระจกสะท้อนใบหน้าแปลกหน้าของคนผู้หนึ่ง
ซีดขาว ซูบตอบ ผมดำยาวสยายถึงเอว
รูปหน้างดงามเกินไป เพียงแต่หว่างคิ้วแฝงความหม่นหมองจากวันเก่า
อิโซลเด
ที่ผู้เล่นในดันเจี้ยนเรียกว่า "เจ้าเด็กบ้า" กลับมีใบหน้างามเยี่ยงนางมารที่เหมาะแก่การหลอกลวงยิ่งนัก
นางกดชายกระโปรงสีดำ นับจังหวะหัวใจสามครั้ง ยืนยันว่าตนจะไม่เผยพิรุธตั้งแต่เจอหน้า แล้วลุกขึ้น เปิดประตูห้อง
"ไปกันเถอะ"
เลียพยักหน้าเล็กน้อย ตามนางออกจากห้องไป
แสงในทางเดินสลัวมาก สองข้างทางแขวนภาพวาดสีซีดจาง ลูกตาของคนในภาพล้วนถูกควักออกจนหมด เหลือเพียงช่องโหว่ดำมืด ซึ่งเบี่ยงเบนตามฝีเท้าของผู้มาเยือน
พรมดูดซับความชื้นไว้ ย่ำไปไร้เสียง ในอากาศคละคลุ้งด้วยกลิ่นยาผสมกับกลิ่นเลือดเก่า
อิโซลเดเดินนำหน้า ฝีก้าวไม่เร็ว ความทรงจำในหัวของเธอนั้นกระจัดกระจายเกินไป ต้องใช้เวลาเรียบเรียงความทรงจำที่มีประโยชน์ออกมา
ปกติวาเลนค่อนข้าง "เก็บตัว" ไม่ชอบถูกรบกวน วันนี้เรียกเธอไปห้องหนังสือ ก็คงไม่ใช่แค่เรื่องคุยเล่น
เธอจำได้ว่าในชาติก่อนมีคนวิเคราะห์จุดอ่อนของวาเลนไว้ จุดอ่อนของเขาไม่ได้อยู่ที่ศีรษะ หรือหัวใจ แต่อยู่ที่ "แกนกลางสีขาวเงิน" ซึ่งฝังอยู่ที่กระดูกสันหลังข้อที่สาม
ตอนนี้ผู้เล่นยังไม่มา ขอเพียงเธอรักษาคาแรกเตอร์พื้นฐานของอิโซลเดเอาไว้ แล้วหาโอกาสเข้าใกล้แกนกลางสีขาวเงินนั่น การโต้กลับครั้งแรกก็มีความหวัง
สุดทางเดิน บานประตูไม้หนาปรากฏขึ้นเบื้องหน้า
บนบานประตูสลักตราประจำตระกูลของปราสาทโบราณ
อีกาถูกผ่าอก ดอกมรณะเบ่งบานอยู่กลางทรวงอก
เลียหยุดฝีก้าว ยกมือเคาะประตู "ท่านดยุค คุณหนูมาถึงแล้วค่ะ"
เสียงทุ้มต่ำของบุรุษดังออกมาจากในห้อง
"เข้ามา"
ทันทีที่ประตูเปิดออก กลิ่นรุนแรงประดังเข้ามาปะทะหน้า
กลิ่นฟอร์มาลิน กลิ่นคาวเลือด และความเน่าเปรี้ยวของซากศพปนเปกัน แทบจะทะลวงเข้าไปถึงลำคอของอิโซลเด
ท้องของเธอบิดเกร็งอย่างรุนแรง เกือบจะอาเจียนออกมาตรงนั้น แล้วฝืนกลืนกลับลงไป
ห้องหนังสือกว้างใหญ่ยิ่ง ตู้หนังสือสูงเสียดฟ้าจรดเพดาน ด้านบนนอกจากหนังสือโบราณเล่มหนาแล้ว ยังเต็มไปด้วยโหลแก้วขนาดใหญ่
ในโหลแช่ไว้ซึ่งอวัยวะของมนุษย์ที่บิดเบี้ยวและเนื้อเยื่อสิ่งมีชีวิตไม่ทราบชื่อ สะท้อนแสงเยือกเย็นใต้แสงเทียนสีเขียวหม่น
และใจกลางห้องหนังสือ มีบางสิ่งขดตัวอยู่
อิโซลเดสูดลมหายใจเย็นเฉียบอย่างแนบเนียน