【คุณเชื่อมต่อกับเกมเอาชีวิตรอดแล้ว กำลังโหลดเกม...】
【โหลดเกมแล้ว 75%...89%...】
ซังเหมียนเพิ่งเรียนคาบเช้าเสร็จ กำลังจะกลับหอไปนอนชดเชย จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงกลไกเย็นชาเสียงหนึ่ง
เธอคิดว่าตัวเองคงหูแว่ว จึงไม่ได้ใส่ใจและเดินกลับหอต่อไป
【โหลดเกมเสร็จสิ้น กำลังเคลื่อนย้ายตัวละคร!】
เสียงกลไกดังขึ้นอีกครั้ง ขณะเดียวกันภาพตรงหน้าซังเหมียนก็มืดวูบ แล้วเธอก็หายไปจากจุดนั้น
ในเวลานี้ ยังมีผู้คนอีกมากมายทั่วโลกที่หายตัวไปเช่นกัน
บางคนหายไปต่อหน้าต่อตาผู้คนเหมือนซังเหมียน ส่วนบางคนหายไปโดยไม่มีใครทันสังเกต
ปรากฏการณ์นี้ดึงดูดความสนใจจากผู้มีอำนาจระดับสูงของแต่ละประเทศทันที พวกเขารีบส่งคนไปสืบหาว่าเกิดอะไรขึ้น
ทว่าไม่นานพวกเขาก็พบว่า ในโทรศัพท์มือถือและคอมพิวเตอร์ทุกเครื่องมีแอปพลิเคชันแปลกหน้าเพิ่มขึ้นมา
ขณะนั้นเอง เสียงหนึ่งดังขึ้นเหนือท้องฟ้าของดาวเคราะห์สีน้ำเงิน ทุกคนบนดาวเคราะห์สีน้ำเงินได้ยินเสียงนั้น โดยเสียงจะถูกแปลเป็นภาษาของแต่ละประเทศโดยอัตโนมัติ
【ทุกท่านไม่ต้องกังวล ผู้ที่หายตัวไปได้เข้าสู่เกมเอาชีวิตรอดแล้ว ภาพในเกมของพวกเขาจะถ่ายทอดสดผ่านระบบแบบเรียลไทม์ ทุกท่านสามารถรับชมการถ่ายทอดสดผ่านอุปกรณ์ต่าง ๆ เช่น โทรศัพท์มือถือและคอมพิวเตอร์】
【ห้าประเทศที่มีประชากรมากที่สุดบนดาวเคราะห์สีน้ำเงิน จะมีผู้เล่นชุดแรกเข้าสู่เกมประเทศละ 20,000 คน ส่วนประเทศอื่น ๆ จะมีประเทศละ 10,000 คน】
ผู้คนจำนวนมากที่ยังอยู่บนดาวเคราะห์สีน้ำเงินกดเข้าแอปถ่ายทอดสด แล้วเลือกช่องถ่ายทอดสดของประเทศตัวเอง
ในเวลานี้ ซังเหมียนรู้สึกเพียงว่ามีแสงสีขาวจ้าสว่างวาบผ่านสายตา เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอก็พบว่าตัวเองอยู่ในป่าที่ไม่คุ้นเคย
ไม่ใช่มั้ง? เอาจริงเหรอเนี่ย?
ซังเหมียนกวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วจู่ ๆ ก็พบว่ามีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ห่างจากด้านหลังเธอไปประมาณ 3 เมตร
ชายคนนั้นมีใบหน้าคมสันได้รูป หล่อเหลาโดดเด่น ทว่ากลับแฝงความเย้ายวนและเจ้าสำราญ
ดวงตาเรียวยาว หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย แม้ไม่แสดงความโกรธก็ยังมีรัศมีชวนให้คนเกรงขาม
สันจมูกโด่งตรง แนวกรามคมชัดได้รูป ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันอย่างแผ่วเบา ผมสั้นตัดแต่งเรียบร้อย เส้นผมดำสนิทและดูแข็งแรง
ไม่ใช่มั้ง? จากประสบการณ์อ่านนิยายของเธอ ในช่วงแรกของเกมเอาชีวิตรอด ผู้เล่นไม่น่าจะมาเจอกันนี่นา
เธอเริ่มระแวดระวัง ค่อย ๆ ขยับตัวออกห่างจากผู้ชายคนนั้น
ขณะนั้นเสียงกลไกเย็นชาก็ดังขึ้นอีกครั้ง
【ผู้เล่นทุกท่าน ยินดีต้อนรับสู่เกมเอาชีวิตรอด!】
【ยินดีด้วย พวกคุณได้เป็นผู้เล่นชุดแรกจากดาวเคราะห์สีน้ำเงินที่เข้าสู่เกมนี้!】
【ผู้เล่นชุดแรกที่ถูกส่งมายังเกมเป็นประชากรผู้โชคดีบางส่วนของดาวเคราะห์สีน้ำเงิน ซึ่งมีอายุระหว่าง 18 ถึง 40 ปี】
【เราตรวจพบว่า อีก 2 เดือนดาวเคราะห์สีน้ำเงินจะเผชิญกับภัยพิบัติร้ายแรงอย่างยิ่ง ภัยพิบัติครั้งนี้จะทำให้ดาวเคราะห์สีน้ำเงินล่มสลาย เมื่อถึงตอนนั้น สิ่งมีชีวิตที่ยังอยู่บนดาวเคราะห์สีน้ำเงินก็จะล่มสลายไปพร้อมกัน】
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าไม่สบายใจพลันปรากฏบนใบหน้าของซังเหมียน ครอบครัวของเธอยังอยู่บนดาวเคราะห์สีน้ำเงิน เมื่อภัยพิบัติมาถึง พวกเขาจะทำอย่างไรกันดี?
เธอไม่ใช่คนเดียวที่กังวลเช่นนี้ แต่ไม่นานระบบก็ช่วยคลายความกังวลให้พวกเธอ
【หลังจาก 2 เดือน ผู้เล่นที่มีเขตแดนจะสามารถเชิญผู้คนจากประเทศของตนมายังที่นี่ได้ จำนวนคนที่เชิญได้ขึ้นอยู่กับระดับเขตแดนของพวกคุณ】
【ทุกคนน่าจะสังเกตแล้วว่ามีคนอื่นอยู่ข้าง ๆ พวกคุณ ไม่ต้องกังวล นี่คือเพื่อนร่วมทีมที่ระบบจับคู่ให้ตามการวิเคราะห์ข้อมูลหลายด้าน】
【เพื่อนร่วมทีมไม่สามารถทำร้ายกันเองได้!】
【โปรดดูแลเพื่อนร่วมทีมให้ดี ต่อไปพวกคุณจะใช้ที่พักพิงร่วมกัน หากเพื่อนร่วมทีมเสียชีวิต ที่พักพิงและเขตแดนของพวกคุณจะลดระดับลง 1 ขั้นทันที】
【ในช่วงคุ้มครองมือใหม่ ผู้เล่นและมอนสเตอร์จะโจมตีที่พักพิงไม่ได้ และภายใน 1 เดือน ผู้เล่นจากทีมต่าง ๆ จะไม่มีวันพบกัน】
【ช่วงคุ้มครองมือใหม่มี 7 วัน วันนี้เป็นวันแรก หลังช่วงคุ้มครองมือใหม่สิ้นสุดลง อาจเกิดภัยพิบัติสุ่มขึ้นได้ โปรดรีบหาที่พักพิงและพยายามเอาชีวิตรอดให้ได้!】
หลังเสียงกลไกเงียบลง ซังเหมียนก็เดินไปหาเพื่อนร่วมทีมที่ระบบจับคู่ให้
“สวัสดี ฉันชื่อซังเหมียน ที่นี่มีแค่เราสองคน ฉันคงเป็นเพื่อนร่วมทีมของคุณใช่ไหม”
ชายหนุ่มพยักหน้าให้เธอ “สวัสดี เซี่ยอวี่”
ทั้งสองยืนอยู่กับที่ ทำความเข้าใจกันคร่าว ๆ เกี่ยวกับกำไลที่ปรากฏขึ้นบนข้อมือหลังมาถึงที่นี่
พวกเขาสามารถเปิดหน้าต่างระบบผ่านกำไลนี้ได้ ซึ่งแบ่งออกเป็นหลายหมวด ได้แก่ ประกาศเกม ศูนย์ส่วนตัว ช่องแชต ช่องแลกเปลี่ยน เพื่อน และร้านค้า
ซังเหมียนกดเข้าไปที่ศูนย์ส่วนตัวเพื่อดูค่าสถานะของตัวเอง:
ไอดี: เอช-30017
ชื่อ: ซังเหมียน
ชื่อเล่น: ไม่มี
พลังชีวิต: 100
พลังโจมตี: 3
พลังป้องกัน: 4
พลังกาย: 4
ความคล่องแคล่ว: 5
โชค: 10
ค่าพลังเวท: 100
พรสวรรค์เวทมนตร์: ธาตุไม้
สกิล: ไม่มี
หลังดูค่าสถานะของตัวเองจบ เธอก็เปลี่ยนชื่อเล่นเป็น “มองตะวันตกเฉียงเหนือ เห็นฉางอัน” แล้วกดเข้าไปที่ช่องแชต
ข้อความในช่องแชตอัปเดตเร็วมาก เธอเห็นว่าด้านบนหน้าจอยังมีช่องแชตพื้นที่ จึงสลับไปดูช่องแชตพื้นที่
【ช่องแชตเขตประเทศหัว 20,000】
ง่วงจังเลย: “ที่นี่ที่ไหนน่ะ? ฉันอยากกลับบ้าน!”
ไม่อยากเรียนคาบเช้า: “เมื่อกี้ฉันยังเรียนอยู่ในห้องเลย นี่ส่งฉันมาไว้ที่ไหนเนี่ย?”
ไม่อยากเรียนคาบเช้า: “เกมเอาชีวิตรอดเหรอ? งั้นฉันก็ไม่ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้วใช่ไหม?”
ปลาแห้งตัวน้อย: “คนข้างบนอายุเท่าไหร่เนี่ย? อย่าบอกนะว่าเป็นนักเรียนมัธยมปลายปีสุดท้ายที่เพิ่งอายุครบ 18?”
ไม่อยากเรียนคาบเช้า: “ใช่เลย ฉันเพิ่งเรียนจบไป 2 คาบก็ถูกส่งมาที่นี่แล้ว”
ฉันนี่แหละผู้โชคดี: “ฮ่า ๆ ๆ! ฉันเป็นผู้โชคดีจริง ๆ ด้วย ฉันกับเพื่อนร่วมทีมเจอที่พักพิงแล้ว!” ภาพประกอบ: รูปกระท่อมมุงฟาง
ลูกแกะอ้วน: “พวกเราก็เจอที่พักพิงแล้ว”
ห้ามพูด: “ที่พักพิงก็อยู่ข้าง ๆ เราไม่ใช่เหรอ จะหาไปทำไม? ตอนนี้ฉันกับเพื่อนร่วมทีมกำลังจะไปหาหีบสมบัติแล้ว”
ซังเหมียนอ่านมาถึงตรงนี้ก็ไม่คิดจะดูต่อ
“พวกเราไปหาที่พักพิงกันเถอะ!” เธอหันไปมองเซี่ยอวี่
“ได้” ทั้งสองเริ่มออกตามหาที่พักพิง
พวกเขาหาอยู่นานกว่า 10 นาทีแต่ก็ยังไม่พบที่พักพิง ซังเหมียนหยุดใต้ต้นไม้ พลางเงยหน้ามองฟ้าอย่างหมดคำพูด
จู่ ๆ เธอก็เห็นหีบไม้ใบหนึ่งติดอยู่บนต้นไม้
เธอดึงแขนเสื้อเซี่ยอวี่อย่างตื่นเต้น แล้วชี้ไปที่หีบใบนั้น “เซี่ยอวี่ รีบดูสิ นั่นใช่หีบสมบัติไม้หรือเปล่า?”
เซี่ยอวี่เหลือบมองไปทางนั้น แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตา หีบสมบัติที่ซ่อนอยู่บนต้นไม้ยังถูกเธอเจอได้ เพื่อนร่วมทีมคนนี้ของเขาคงมีค่าโชคสูงทีเดียว
เขาพยักหน้า “นั่นเป็นหีบสมบัติจริง ๆ เธอถอยไปไกลหน่อย เดี๋ยวฉันขึ้นไปดันมันลงมา”
เซี่ยอวี่ปีนต้นไม้อย่างคล่องแคล่ว ไม่นานก็ผลักหีบสมบัติใบนั้นลงมาได้
ซังเหมียนเปิดหีบสมบัติไม้
【ยินดีด้วย คุณได้รับขนมปังฝรั่งเศสชิ้นเล็ก 50 กรัม x 5 น้ำดื่มได้ 500 มิลลิลิตร x 2 แผ่นไม้ x 5】
“เยี่ยมเลย! เป็นอาหารกับน้ำ!” ซังเหมียนเก็บขนมปังชิ้นเล็กกับน้ำขวดหนึ่งลงในกระเป๋าระบบอย่างดีใจ
กระเป๋าระบบมีเพียง 10 ช่อง แต่ละช่องเก็บของชนิดเดียวกันได้ 999 ชิ้น
ซังเหมียนกลัวว่าเขาจะคิดมาก จึงลองถามว่า “ขนมปังชิ้นเล็กขอฝากไว้กับฉันก่อนได้ไหม? พอถึงมื้อกลางวันฉันจะเอาออกมา”
“ได้ ต่อไปอาหารทั้งหมดฝากไว้กับเธอได้เลย” เซี่ยอวี่พยักหน้า