เฉินเฮ่าอวี่รีบร้อนเดินออกจากสนามบินหัวตู แล้วเรียกแท็กซี่ตรงไปยังสถานประกอบพิธีศพทันที
หลังได้รับข่าวร้ายว่าพี่ชาย เฉินเฮ่าเทียน ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เดิมทีเขายังกังวลอยู่ว่าควรเผชิญหน้ากับไป๋หรูเสวี่ย สะใภ้ที่เพิ่งแต่งงานกับพี่ชายได้ไม่นานอย่างไร ไม่นึกเลยว่าพอก้าวเข้าไปในศาลาตั้งศพ ก็จะเห็นนักเลงหน้าแผลเป็นคนหนึ่งกำลังเกี้ยวพาไป๋หรูเสวี่ยอย่างไม่เกรงใจ
ภายในโถงไว้อาลัยของสถานประกอบพิธีศพ หน้าโต๊ะธูปที่ตั้งอยู่หน้าโลงเย็นซึ่งเฉินเฮ่าเทียนนอนอยู่ ไป๋หรูเสวี่ยเพิ่งจุดธูปให้สามีเพิ่มอีกดอก เสียงเอะอะก็ดังมาจากด้านนอก
หลานเมิ่งอิง เพื่อนสนิทของเธอ รีบร้อนเดินเข้ามาจากด้านนอก ยื่นมือดึงแขนเสื้อเธอเบา ๆ “คนของพี่เปียวมาแล้ว!”
พอได้ยินเช่นนั้น หัวใจที่กำลังโศกเศร้าของไป๋หรูเสวี่ยก็ยิ่งดิ่งวูบ เธอเงยหน้าขึ้นมอง เห็นหน้าแผลเป็น ลูกน้องของถังกัวเปียว เดินเข้ามาพร้อมลูกน้องอีกสองคน
หน้าแผลเป็นเป็นพวกที่เวลามีเรื่องแล้วไม่กลัวตาย ใบหน้าซ้ายมีรอยแผลเป็นจากมีดลากยาวลงมาจากศีรษะ ตอนนั้นต้องเย็บอย่างน้อยยี่สิบเข็ม
แค่เห็นใบหน้าของเขา ใคร ๆ ก็สัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของความตายโดยไม่ต้องรอให้เขาเอ่ยปาก
ช่วงนี้เองที่หน้าแผลเป็นคนนี้มักพาลูกน้องไปก่อเรื่องที่โรงน้ำชาอยู่เสมอ
ไป๋จื้อกังซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ รู้ว่าพวกนั้นมาหาเรื่อง จึงรีบลุกขึ้นไปยืนข้างพี่สาวอย่างไป๋หรูเสวี่ย พร้อมปกป้องเธอได้ทุกเมื่อ
หยางเฟย แฟนสาวของเขาเห็นดังนั้นก็เดินตามไปยืนข้างเขา ทว่าหยางเฟยกลัวพวกนักเลงพวกนี้ มีเพียงการยืนอยู่ข้างไป๋จื้อกังเท่านั้นที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย
ร่างกายของไป๋หรูเสวี่ยเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย
หลานเมิ่งอิงกุมมือเธอไว้แน่น แล้วพูดเสียงเบาว่า “อย่ากลัวไปเลย พวกเขาคงไม่กินเธอหรอก!”
ไป๋หรูเสวี่ยก็กุมมือหลานเมิ่งอิงแน่นเช่นกัน ในเวลานี้มีเพียงเพื่อนสนิทที่สุดคนนี้เท่านั้นที่พอจะทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาบ้าง
จังหวะนั้นเอง เฉินเฮ่าอวี่ก็เดินเข้ามาจากด้านนอกพอดี
หลังได้รับข่าวร้ายเรื่องพี่ชาย เฉินเฮ่าเทียน เขาก็รีบเดินทางกลับจากโรงพยาบาลสนามในสมรภูมิประเทศ W
เมื่อเห็นหน้าแผลเป็นกำลังจุดธูปให้พี่ชาย โดยมีลูกน้องท่าทางไม่เอาไหนอีกสองคนยืนอยู่ข้าง ๆ เฉินเฮ่าอวี่ก็รู้สึกสงสัยอยู่บ้าง
เขารู้จักพี่ชาย เฉินเฮ่าเทียน ดีที่สุด หรือไป๋หรูเสวี่ย สะใภ้ของเขาจะเป็นหญิงงามที่นำพาหายนะอย่างที่เขาเคยคิดไว้จริง ๆ และพวกนักเลงเหล่านี้ก็เป็นเพื่อนของเธออย่างนั้นหรือ?
ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง การตายของพี่ชายคงไม่ใช่เรื่องธรรมดาแน่!
เฉินเฮ่าอวี่เหลือบมองไป๋หรูเสวี่ยอย่างไม่ให้ใครสังเกต แล้วก็สะดุ้งเล็กน้อย!
เขาเคยเห็นรูปแต่งงานที่พี่ชายส่งมาให้ ตอนนั้นก็รู้สึกแล้วว่าสะใภ้คนนี้สวยจนดูไม่เหมือนจริง ราวกับพี่ชายถูกลอตเตอรี่
แต่ลอตเตอรี่ใบนี้สำหรับพี่ชายแล้ว ไม่มีทางเป็นโชคดีได้เลย ซ้ำยังอาจกลายเป็นหายนะครั้งใหญ่
เพราะพี่ชายเป็นคนธรรมดาเกินไป เขาไม่อยากเปรียบพี่ชายกับคางคกที่ได้กินเนื้อหงส์ แต่กลับรู้สึกลึก ๆ ว่าการที่พี่ชายแต่งงานกับไป๋หรูเสวี่ยนั้นไม่ต่างจากคนธรรมดาไม่มีความผิด แต่กลับมีหยกอยู่กับตัวจนกลายเป็นความผิด
วันนี้เมื่อได้เห็นตัวจริงของไป๋หรูเสวี่ย เฉินเฮ่าอวี่ก็ยิ่งตกตะลึงอย่างหนัก!
แม้วันนี้ไป๋หรูเสวี่ยจะสวมชุดดำทั้งตัวและไม่ได้แต่งหน้า แต่ใบหน้าอันงดงาม ผิวขาวผ่อง รูปร่างสูงเพรียว ทรวดทรงราวกับนางแบบ ประกอบกับบุคลิกสูงส่งจนคนได้แต่มอง ไม่มีวันเอื้อมถึง ทำให้เฉินเฮ่าอวี่มั่นใจเต็มร้อยว่า การที่พี่ชายซึ่งแต่งงานได้ไม่ถึงเดือนต้องมาตายในอุบัติเหตุทางรถยนต์นั้นผิดปกติอย่างแน่นอน!
หลังจุดธูปเสร็จ หน้าแผลเป็นก็หยิบธนบัตรปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋า มีแถบกระดาษสีขาวพันอยู่ตรงกลาง มองแวบเดียวก็รู้ว่ามีเงินหนึ่งหมื่นหยวน
เขายิ้มอย่างชั่วร้ายให้ไป๋หรูเสวี่ย “นี่เป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากพี่เปียว”
ปกติในหัวตู เวลาร่วมแสดงความเสียใจหรืองานมงคล คนส่วนใหญ่มักให้หนึ่งร้อยหรือสองร้อยหยวน ถ้าสนิทกันเป็นพิเศษก็สามร้อยหรือห้าร้อย มีเพียงญาติใกล้ชิดมากเท่านั้นที่จะให้ตั้งแต่หนึ่งพันหยวนขึ้นไป
หน้าแผลเป็นยื่นเงินให้ตั้งหนึ่งหมื่นหยวน แถมยังบอกว่าเป็นเงินร่วมงานแทนพี่เปียว แล้วพี่เปียวเป็นใครกัน?
เมื่อเห็นหน้าแผลเป็นมองไป๋หรูเสวี่ยด้วยสายตาชั่วร้ายและยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เฉินเฮ่าอวี่ก็ฟันธงว่าสะใภ้คนนี้มีปัญหาไม่น้อย
เฉินเฮ่าอวี่เดินทางไกลมาร่วมงานศพด้วยหัวใจที่โศกเศร้าแทบขาดใจ ไม่นึกเลยว่าทันทีที่ก้าวเข้าศาลาตั้งศพจะได้เห็นเรื่องน่ารังเกียจเช่นนี้ เขาพร้อมจะลงมือแล้ว
ถ้าความจริงเป็นอย่างที่เขาคาดไว้ สิ่งเดียวที่เขาต้องทำก็คือแก้แค้นให้สาสม เพื่อปลอบประโลมวิญญาณของพี่ชายบนสวรรค์!
ภาพอู่ซงแก้แค้นแทนพี่ชายผุดขึ้นมาในหัวทันที เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าตัวเองจะกล้าทำอย่างอู่ซงกับพานจินเหลียนหรือไม่
ถึงจะลงมือฆ่าชายชู้กับหญิงแพศยาอย่างอู่ซงไม่ได้ แต่เฉินเฮ่าอวี่ก็ยังมีความสามารถพอจะสั่งสอนไป๋หรูเสวี่ยและเพื่อนนักเลงทั้งหมดของเธอ จากนั้นส่งพวกนั้นขึ้นศาล ให้ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในคุก
ไป๋หรูเสวี่ยสั่นเทาไปทั้งตัว ทั้งโกรธทั้งหวาดกลัว น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยขณะพูดว่า “ฉันไม่รู้จักพวกคุณ เชิญออกไปเดี๋ยวนี้!”
เฉินเฮ่าอวี่ชะงัก แล้วเพ่งมองสะใภ้สาวสวยคนนี้ พลางคิดในใจว่า นี่มันบทอะไรกัน หรือเธอกำลังแสดงให้เขาดู?
ไม่สิ ตั้งแต่เขาเดินเข้ามาจนถึงตอนนี้ เธอแทบไม่ได้มองเขาเลย ต่อให้จำเขาได้ ก็ไม่มีทางรู้ว่าเขารังเกียจพวกนักเลงพวกนี้ และยิ่งไม่มีทางสงสัยว่าการตายของพี่ชายมีเงื่อนงำ เธอไม่น่าจะแสดงละครอยู่หรอก!
แต่หน้าแผลเป็นยังคงยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วพูดกับไป๋หรูเสวี่ยว่า “เขาว่ากันว่าให้ของขวัญย่อมดีกว่าไม่ให้ สามีเพิ่งตายไปไม่นานหลังแต่งงาน หรือคุณคิดจะเป็นม่ายไปตลอดชีวิตล่ะ?
ถ้าคิดว่าเงินเยอะไป งั้นก็ออกไปที่รถข้างนอกสิ พี่เปียวกำลังรอปลอบใจคุณอยู่!”
พี่เปียวที่หน้าแผลเป็นพูดถึงมีชื่อว่าถังกัวเปียว เป็นหัวหน้าของเขา
เขารู้ดีว่าถังกัวเปียวแค่อยากเล่นกับไป๋หรูเสวี่ย และมีโอกาสสูงที่หลังจากเล่นจนพอใจแล้ว จะปล่อยให้พวกพี่น้องลูกน้องของเขาร่วมสนุกด้วยเหมือนที่ทำกับผู้หญิงคนอื่น
เพราะเหตุนี้ เขาจึงไม่เพียงไม่ให้เกียรติไป๋หรูเสวี่ยเพียงเพราะเธอเป็นผู้หญิงที่ถังกัวเปียวอยากเล่นด้วย ตรงกันข้าม เขากลับคิดว่าไม่ช้าก็เร็วไป๋หรูเสวี่ยจะต้องกลายเป็นของเล่นบนเตียงของตัวเอง จึงแสดงท่าทีร้อนใจจนเก็บอาการไม่อยู่
คราวนี้เฉินเฮ่าอวี่ถึงเข้าใจว่าไป๋หรูเสวี่ยไม่ได้เกี่ยวข้องกับพวกนักเลงเหล่านี้ มีโอกาสสูงว่าเธอกำลังถูกพวกนั้นหมายหัว
ถ้าอย่างนั้น การตายของพี่ชายจะเกี่ยวข้องกับพวกนักเลงเหล่านี้หรือเปล่า?
แม้ไป๋หรูเสวี่ยจะหวาดกลัวอย่างยิ่ง จนเผลอบีบมือหลานเมิ่งอิงแน่น แต่ก็ยังกล่าวอย่างหนักแน่นว่า “นี่คือศาลาตั้งศพของสามีฉัน กรุณาให้เกียรติกันด้วย ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ ถ้าคุณคิดจะก่อเรื่อง ฉันจะแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้”
หน้าแผลเป็นหัวเราะลั่น “คุณหนูม่ายคนสวย คุณจะแจ้ง 110 ว่ายังไงล่ะ ว่าผมเกี้ยวคุณ หรือว่าผมจะข่มขืนคุณ?”
ใบหน้าสวยของไป๋หรูเสวี่ยซีดเผือดด้วยความโกรธ ร่างกายสั่นเทาจนพูดไม่ออก ส่วนหลานเมิ่งอิงที่ยืนอยู่ข้างเธอขมวดคิ้วอย่างเกรี้ยวกราด แล้วตวาดว่า “ไอ้เด็กเหลือขอ พูดบ้าอะไรของแก! ในเมื่อรู้ว่าคุณไป๋เป็นผู้หญิงที่หัวหน้าของแกชอบ แกยังกล้าล่วงเกินอีกหรือ?”
เฉินเฮ่าอวี่ได้ยินแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกว่าคำพูดของหลานเมิ่งอิงฟังแปลก ๆ เหมือนกำลังช่วยไป๋หรูเสวี่ย แต่ไม่ว่าจะฟังอย่างไรก็คล้ายกับว่าเธอยอมรับความสัมพันธ์ระหว่างไป๋หรูเสวี่ยกับพี่เปียวคนนั้น
อย่างไรก็ตาม รูปร่างหน้าตาและบุคลิกของหลานเมิ่งอิงก็สร้างความประทับใจให้เฉินเฮ่าอวี่อย่างลึกซึ้ง แม้เธอจะงามสง่าไม่เท่าไป๋หรูเสวี่ย แต่ก็เปี่ยมเสน่ห์น่าหลงใหล
โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น ทั้งพูดเก่งและเต็มไปด้วยเรื่องราว ราวกับกำลังหยอกเย้าใจคนอยู่ตลอดเวลา ทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจ
หน้าแผลเป็นไม่โกรธ กลับหัวเราะแล้วพูดว่า “ที่หัวหน้าของเราเป็นหัวหน้าได้ ก็เพราะเขาใจกว้าง เขาชอบพูดว่า ผู้หญิงก็เหมือนเสื้อผ้า พี่น้องก็เหมือนแขนขา
ในเมื่อเป็นเสื้อผ้า เขาสวมได้ พวกพี่น้องก็สวมได้เหมือนกัน”
พูดจบ เขาก็ก้าวเข้าไป ยื่นมือจะบีบแก้มของไป๋หรูเสวี่ย