รถแล่นต่อไป อาคารสองข้างทางค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นกลุ่มอาคารที่พักอาศัยเรียงรายเป็นระเบียบ ก่อนจะกลายเป็นย่านบ้านเดี่ยวหรูหราที่ทอดยาวเป็นแถบ
รถจอดหน้าประตูบ้านเดี่ยวหลังหนึ่ง หานมู่จ่ายเงินแล้วลงจากรถ
เธอยืนมองจากหน้าประตู บ้านมีพื้นที่ไม่มาก มีบ้านสองชั้นหลังเล็กอยู่หนึ่งหลัง ผนังด้านนอกกรุด้วยหินสีขาวนวล หน้าประตูปลูกต้นหอมหมื่นลี้ไว้ต้นหนึ่ง
เธอเดินไปที่ประตูแล้วกดกริ่ง เสียงกริ่งดังอยู่นานก็ไม่มีใครขานรับ เธอกดอีกครั้ง รออยู่ครู่หนึ่งก็ยังไม่มีใครมาเปิด
หานมู่ขมวดคิ้ว ล้วงกุญแจออกจากกระเป๋า เสียบเข้าไปในรูกุญแจแล้วบิดเบา ๆ ประตูก็เปิดออก
ภายในบ้านเงียบสงัด บนโต๊ะกลางห้องรับแขกมีน้ำเหลืออยู่ครึ่งแก้วที่ยังดื่มไม่หมด ข้างกันนั้น ในแจกันยังมีดอกไม้ช่อหนึ่งที่เริ่มเหี่ยวเฉาแล้ว
โทรทัศน์กับเครื่องปรับอากาศก็ไม่ได้เปิด บ้านทั้งหลังดูราวกับไม่มีใครอยู่มาหลายวันแล้ว
เธอโทรหาแม่ เสียงเรียกดังอยู่ไม่กี่ครั้งก็มีคนรับสาย เบื้องหลังมีเสียงคลื่นทะเลดังแว่วมา
“แม่คะ พวกคุณไม่อยู่บ้านเหรอ”
“แม่กับพ่ออยู่ไหหลำน่ะ พ่อบอกว่าจะพาแม่มาซานย่าดูทะเล เพิ่งมาถึงเอง โทรมามีอะไรหรือจ๊ะ”
??
ดี ดีมาก อุตส่าห์ฝ่าด่านมาร้อยแปด ตั้งใจเดินทางมาเซอร์ไพรส์พวกเขา แต่กลายเป็นว่าพ่อแม่ออกไปเที่ยวกันสองต่อสองเสียแล้ว
หานมู่เงียบไปสองสามวินาที “ฉันหยุดพัก เลยมาเที่ยวหนิงปัว เพิ่งเข้าบ้านเมื่อกี้ค่ะ”
“โธ่ ทำไมไม่บอกแม่ล่วงหน้าล่ะ แม่กับพ่อเพิ่งจองโรงแรมเสร็จ เปิดห้องพักเรียบร้อยแล้วด้วย”