จากนั้นคนที่สาม, สี่, ห้า ตามมา
เหล่านักเรียนเดินเข้ามาทีละคน บางคนใช้หมัดและเท้าเตะต่อย อีกส่วนตรงไปหยิบไม้เรียวกับแส้มังกรที่หานมู่โยนทิ้งไว้ข้าง ๆ ขึ้นมาฟาดใส่พวกนั้นอย่างแรง
ท่วงท่าของพวกเขาล้วนงุ่มง่าม ไร้ซึ่งเทคนิค แต่ทุกหมัดหนักแน่นเต็มแรง ราวกับต้องการระบายอารมณ์ที่สะสมมาตลอดหลายวันให้หมดสิ้น
บางคนถึงขั้นทรุดตัวลงนั่งร้องไห้กลางคัน ส่วนบางคนก็ยืนนิ่งงันหลังจากลงมือเสร็จ
หานมู่ยืนพิงกรอบประตู หยิบมือถือที่เพิ่งหาเจอในห้องทำงานฟางจี้ออกมา กดโทรหาหลี่ฉุน
ปลายสายรับแทบจะทันที "ผู้อำนวยการหาน?"
"มาได้แล้ว"
เสียงถอนหายใจโล่งอกดังลอดมาตามสาย "เข้าใจแล้ว ผมจะพาคนไปเดี๋ยวนี้"
วางสายแล้ว หานมู่เก็บมือถือกลับเข้ากระเป๋า พวกเด็กในห้องยังไม่หยุด
เธอหมุนตัว พิงกำแพง มองดูร่างผอมบางเหล่านั้น
เด็กที่ปกติเงียบขรึม หวาดกลัว ถูกฝึกจนไม่กล้าเงยหน้าแม้แต่น้อย บัดนี้กำลังชกต่อยระบายโทสะที่อัดอั้นมานานนับไม่ถ้วนออกมาเต็มแรง
สักพักใหญ่ อู๋เจ๋อเซียวนอนคว่ำหน้าแน่นิ่งไปแล้ว ร่างกายเต็มไปด้วยเลือด
ส่วนหยางอู่ขดตัวอยู่ในมุมกำแพง ตัวเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำกับแผล เขาเอามือกุมหัว ตัวสั่นงก ๆ
จางฉินนอนหงายราบอยู่บนพื้น หายใจกระชั้น ตัวเต็มไปด้วยรอยเท้า รอยฝ่ามือ และรอยแส้มังกร