“นี่มัน?”
ภายในโถงใหญ่ชั้นที่เจ็ด เมื่อเห็นกุญแจที่หลินเยี่ยไป๋หยิบออกมา หุนเท่าเท่าลืมตากว้างอย่างเห็นได้ชัด เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“นี่คือกุญแจไปยังชั้นที่แปด”
หลินเยี่ยไป๋ไม่ได้ปิดบังอะไร
“ชั้นที่แปด?”
หุนเท่าเท่ายกคิ้วขึ้น ความสงสัยในดวงตามากยิ่งขึ้น “ที่นี่ไม่ใช่มีแค่เจ็ดชั้นหรอกเหรอ? ชั้นที่แปดนี่เป็นอะไร?”
“ไปเถอะ เราค่อยเข้าไปดูข้างในแล้วค่อยพูดกัน”
หลินเยี่ยไป๋เข้าใจความสับสนในใจนางเป็นอย่างดี แต่ก็ไม่ได้อธิบายเพิ่มเติม
เพราะตอนนี้แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังมึนงงอยู่เหมือนกัน
พูดจบ เขาก็บีบกุญแจจนแตกทันที เตรียมพาหุนเท่าเท่าเข้าไปด้วยกัน
แต่ทว่า
สิ่งที่เกินคาดคิดก็คือ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
“หืม?”
หลินเยี่ยไป๋ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วลองอีกครั้ง ก็ยังคงไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?
แต่แล้ว ขณะที่หลินเยี่ยไป๋กำลังสงสัยอยู่นั้น ก็มีเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นทั่วทั้งโถงใหญ่
[ติ้ง ระบบแจ้งเตือน: กุญแจนี้ใช้ได้เฉพาะผู้เล่น “เยี่ยเทียนตี้” เท่านั้น ผู้เล่นอื่นไม่สามารถเข้าไปด้วยได้!]
“คนอื่นเข้าไม่ได้?”
หลินเยี่ยไป๋ขมวดคิ้ว เขายังเตรียมตัวจะพาหุนเท่าเท่าเจ้าเส้นสายใหญ่ไปเป็นตัวช่วยอยู่เลย
ไม่คิดว่าจะเข้าได้แค่เขาคนเดียว?
“พี่เยี่ย ดูท่าคุณคงต้องเข้าไปคนเดียวแล้วล่ะ”
ได้ยินดังนั้น หุนเท่าเท่าก็ได้แต่ทำหน้าลำบากใจมองหลินเยี่ยไป๋พร้อมยักไหล่
“……ก็ได้”
หลินเยี่ยไป๋ทำได้เพียงพยักหน้า แล้วปล่อยมือเล็กๆ ของนางลง
ต้องยอมรับว่า มือของคุณหนูคนนี้เนียนนุ่มราวกับไร้กระดูก จนเผลอจับแล้วไม่อยากปล่อยเลยทีเดียว
แต่ทว่า
ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น แต่ในตอนนี้เขาก็ไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะมัวคิดเรื่องพวกนี้อยู่ดี