“ซีหลินย่าตี้?”
หลินเยี่ยไป๋สีหน้าจดจ่อ เห็นได้ชัดว่าเต็มไปด้วยความสงสัย
แต่ไม่นานนัก แววตาของเขาก็เริ่มมีความตื่นเต้นผุดขึ้นมา
เพราะอีกฝ่ายมาหาถึงที่เสียเอง ก็หมายความว่า ธุรกิจของตัวเองคงมาอีกแล้ว!
เขายิ้มบาง ๆ มองอีกฝ่าย น้ำเสียงเบาสบาย “ผู้อาวุโสซีหลินย่าตี้ ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ข้าช่วยได้บ้าง?”
“......”
ซีหลินย่าตี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เห็นได้ชัดว่า เธอยังฝังใจกับเรื่องเมื่อวาน ไม่ค่อยชอบหน้าหลินเยี่ยไป๋เท่าไรนัก
แต่เพราะมีภารกิจอยู่ เธอจึงจำใจกลั้นความรังเกียจไว้ ยิ้มฝืด ๆ “นักผจญภัย เรามีเรื่องอยากจะร่วมงานกับเจ้า หากเจ้าทำสำเร็จ ท่านราชินีจะต้องให้รางวัลอันงามแก่เจ้าแน่นอน”
“โอ้?”
หลินเยี่ยไป๋ไม่ได้สนใจรอยยิ้มที่ดูแย่กว่าร้องไห้ของซีหลินย่าตี้เท่าไรนัก กลับรู้สึกสนใจขึ้นมา
คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะมีเรื่องมาหาถึงที่จริง ๆ
แน่นอน
เขาไม่ได้รีบตอบตกลงทันที แต่จ้องมองอีกฝ่ายแล้วถามอย่าง curious “ไม่ทราบว่าผู้อาวุโสหมายถึงเรื่องใดหรือ?”
ซีหลินย่าตี้ไม่พูดน้ำท่วมทุ่ง จ้องหลินเยี่ยไป๋แล้วพูดตรง ๆ “มังกรราตรีเมื่อคืนนี้ เจ้าน่าจะรู้จักใช่ไหม?”
“มังกรราตรี?”
ได้ยินดังนั้น หลินเยี่ยไป๋ก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“อื้ม”
ซีหลินย่าตี้พยักหน้าเบา ๆ ก่อนที่สีหน้าจะเย็นชาลง “เราต้องการให้เจ้าฆ่ามันภายในห้าวัน เพื่อสร้างความดีความชอบให้แก่องค์รัชทายาทองค์ใหญ่พอดี้”
“ฆ่ามังกรราตรี?”
หลินเยี่ยไป๋อดสงสัยไม่ได้
ถึงแม้มังกรราตรีจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่อ่อนแอ แต่ด้วยฝีมือของซีหลินย่าตี้ น่าจะจัดการมันได้ง่าย ๆ นี่นา
ทำไมถึงต้องมารบกวนเขาด้วย?
“แคว้นเรเยอร์ของเราทำสัญญากับเผ่ามังกรไว้ ภายในร้อยปีห้ามลงมือกับเผ่ามังกร ดังนั้นจึงทำได้เพียงพึ่งพวกเจ้าซึ่งเป็นพวกนอกถิ่นเท่านั้น”