เมื่อเสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นข้างหู หลินเยี่ยไป๋อดขมวดคิ้วเล็กน้อยไม่ได้
เพราะในตอนนี้ เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีความร้อนแห้งแล่นขึ้นมาทั่วทั้งร่างในพริบตา
ราวกับถูกเปลวไฟที่มองไม่เห็นห่อหุ้ม แม้แต่ลมหายใจก็ยังเจือด้วยความร้อนระอุ
สิ่งที่เห็นได้ชัดเจนที่สุดก็คือ เหนือหัวของเขามีตัวเลขความเสียหายสองชุดกระโดดขึ้นทุกวินาที
"-100!" (เผาไหม้)
"-100!" (เผาไหม้)
......
ต้องยอมรับว่า มอนสเตอร์ระดับยอดพวกนี้มีอะไรที่น่ากลัวจริงๆ
ระยะของความหลงใหลกลับไม่สนใจระยะห่างได้ด้วยซ้ำ
และยังมีความเสียหายจากการเผาไหม้ที่สูงขนาดนี้มาด้วย
ต่อให้หลินเยี่ยไป๋ตอนนี้ฟื้นพลังชีวิตได้ร้อยกว่า แต่พลังชีวิตทุกวินาทีก็ยังลดลงทีละหลักสิบ
ถ้าเป็นนักธนูทั่วไปโดนเข้าไป คงถูกไฟเผาจนตายได้ด้วยการเผาไหม้เพียงอย่างเดียว
"ซู่ซู่ซู่!"
หลินเยี่ยไป๋ไม่เคยเป็นคนที่นั่งรอความตาย พอรู้ว่าศัตรูจัดการยากก็ลงมือทันที
หลังจากเปลี่ยนเป็นชุดหมาป่ามาร ตอนนี้คุณสมบัติพื้นฐานของเขาไม่มีดูดเลือด
ยิ่งลากนาน ก็ยิ่งเสียเปรียบตัวเองชัดๆ
ส่วนสกิลติดตัวของชุด ตอนนี้เขาไม่สามารถใช้ได้ง่ายๆ แน่นอน
เพราะบอสยังไม่โผล่มา ข้างหน้ายังมีอีกกี่ด่านก็ไม่รู้ ต้องเก็บไพ่ตายไว้ใช้ในช่วงเวลาสำคัญ
"-6501!"
"-2347!" (ดาเมจจริง)
"-2600!" (กระจาย)
"-2600!" (กระจาย)
......
เป้าหมายของหลินเยี่ยไป๋ ยังคงล็อกไปที่ทหารปีศาจดำพวกนั้นก่อนเสมอ
เลือกเก็บลูกพลับที่อ่อนนุ่มก่อน ความจริงข้อนี้หลินเยี่ยไป๋รู้ดี
อีกอย่าง มีทหารปีศาจดำพวกนี้คอยถ่วง เขาจะโจมตีไปถึงมอนสเตอร์ระดับยอดสองตัวที่อยู่ข้างหลังก็คงไม่ได้
เพราะตอนนี้ระยะโจมตีของเขามีแค่สิบห้าหลา