ในห้อง
หลินเยี่ยไป๋เพิ่งจะถอดหมวกเกมออก กลิ่นหอมของอาหารก็โชยเข้ามากระทบจมูกทันที
และที่โต๊ะอาหารในห้องนั่งเล่น ตอนนี้ซูชิงเกอกำลังนั่งค้างอยู่ที่เก้าอี้ด้วยท่าทางรอคอย บนโต๊ะมีอาหารวางเต็มไปหมดหลายจาน
มีปีกไก่โค้กที่เขาชอบกิน ไข่เจียวมะเขือเทศ ซี่โครงหมูตุ๋น และซุปกระดูกหมูอุ่นๆ อีกหนึ่งชาม
“จัดหนักขนาดนี้เลยเหรอ?”
หลินเยี่ยไป๋หยุดฝีเท้าลง ในแววตาฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย
แต่ไม่นานเขาก็เข้าใจได้ทันที
ถ้าจำไม่ผิด ในช่วงเวลานี้ของชาติก่อน ซูชิงเกอดูเหมือนจะดรอปอุปกรณ์ธรรมดาๆ ในเกมได้ชิ้นหนึ่ง
เธอได้เงินก้อนเล็กๆ มา จิตใจดีเป็นพิเศษ เลยสั่งอาหารดีๆ มาหนึ่งโต๊ะ
คิดถึงตรงนี้ หลินเยี่ยไป๋ไม่ได้เอ่ยปากทำลายความสุขเล็กๆ น้อยๆ ของเธอ
กลับแสร้งทำหน้างงๆ แล้วยิ้มหยอกล้อ “ยังไงล่ะ คุณหนูซูของเราวันนี้ไปเก็บเงินเจอเหรอ ถึงได้ใจป้ำขนาดนี้?”
“บ้าไปแล้ว!”
ซูชิงเกอได้ยินก็อดไม่ได้ที่จะถลึงตาใส่เขา น้ำเสียงมีแววงอนเล็กน้อย “ฉันซูชิงเกอเป็นคนขี้เหนียวมาก่อนเหรอ?”
จนกระทั่งหลินเยี่ยไป๋นั่งลงที่โต๊ะอาหาร เธอถึงได้พูดด้วยความภาคภูมิใจเล็กน้อย “ถึงจะไม่ใช่เก็บเงินเจอ แต่ก็ใกล้เคียงแหละ”
“โอ้?”
หลินเยี่ยไป๋รีบเลิกคิ้วขึ้นอย่างร่วมมือ ทำหน้าตาสงสัย “หรือว่ามีเรื่องดีๆ อะไร?”
“ฮี่ๆ แน่นอนสิ!”
ดวงตาของซูชิงเกอเป็นประกายขึ้นมาทันที เต็มไปด้วยความตื่นเต้น “วันนี้ในเกมดรอปอุปกรณ์มาได้ชิ้นหนึ่ง ฉันเอาไปลงขายในร้านค้าซื้อขาย ที่แท้ขายได้ตั้งพันกว่าบาท! ว่าฉันเก่งไหมล่ะ?”
“เก่งมาก!”
หลินเยี่ยไป๋รีบชูนิ้วโป้งให้อย่างร่วมมือทันที
ได้รับการชมเชย ความอยากได้หน้าเล็กๆ ของซูชิงเกอก็ได้รับการเติมเต็ม รอยยิ้มที่มุมปากยิ่งสดใสขึ้นเรื่อยๆ
แต่ไม่นานเธอก็เก็บสีหน้าเล็กน้อย มองไปที่หลินเยี่ยไป๋แล้วยิ้ม “เสี่ยวหลินจื่อ ดูเหมือนการลงทุนครั้งนี้ของเราจะไม่ผิดพลาด เกมนี้ทำเงินได้จริงๆ นะ!”