เมื่อเทียบกับความภาคภูมิใจของหลินเยี่ยไป๋ ตอนนี้เฟิงเสวี่ย คุนหลงที่เพิ่งออกจากหมู่บ้านมือใหม่กลับมีสีหน้าหม่นหมองจนแทบจะหยดน้ำได้เลยทีเดียว
ยิ่งโดยเฉพาะเสียงประกาศทั่วเซิร์ฟเวอร์ที่ดังขึ้นไม่หยุด ทุกเสียงเหมือนกับกำลังตบหน้าเขาอย่างแรง ทำให้เขาโกรธแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว!
เกียรติยศเหล่านั้น รางวัลเหล่านั้น ควรจะเป็นของเขาทั้งหมด!
เป็นของเขา!
แต่สุดท้าย กลับตกไปเป็นของไอ้สารเลวหลินเยี่ยไป๋!
พอคิดถึงตรงนี้ เขาก็อึดอัดใจจนทนไม่ไหว
"ไอ้ห่า!"
"แม่งเอ๊ย! ไอ้ชื่อซ่อน ฉันกับแกไม่จบไม่สิ้นกัน!!!"
"คุณชายหลง ประธานสหภาพเพิ่ง..."
คนข้างๆ รีบเอ่ยเตือนอย่างระมัดระวัง
เพราะเรื่องเมื่อครู่สั่นสะเทือนไปใหญ่โต ถึงขนาดทำให้ประธานสหภาพต้องออกมาให้ความสนใจ
และยังสั่งการเป็นพิเศษ ให้เฟิงเสวี่ย คุนหลงอย่าไปหาเรื่องไอ้ชื่อซ่อนนั่นอีก
แต่ยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกสายตาอำมหิตของเฟิงเสวี่ย คุนหลงจ้องกลับไปจนต้องเงียบปากทันที
"ที่นี่ ฉันเป็นใหญ่ หรือพี่สาวฉันเป็นใหญ่?!"
ทุกคนเงียบกริบทันที
เห็นดังนั้น มีคนรีบหันไปมองธนูวายุในมือเขา พยายามจะคลี่คลายบรรยากาศ: "คุณชายหลง อย่างน้อยธนูวายุก็กลับมาแล้วนี่คะ? ยังไงก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้อะไรเลย..."
แต่เขาไม่พูดก็ยังดี พอพูดออกมา เฟิงเสวี่ย คุนหลงก็เดือดพล่านทันที โมโหจนสุดจะทน
เขาคว้าธนูวายุมาฟาดลงพื้นอย่างแรง แล้วจ้องคนนั้นอย่างบ้าคลั่ง: "ฉันต้องการรางวัลบอส! ฉันจะเอาอุปกรณ์ไร้สาระนี่ไปทำไม?!"
อุปกรณ์ไร้สาระนี่ เขาซื้อมารอบแล้วรอบเล่า ถึงสามครั้ง!
ที่อึดอัดใจที่สุดคือ ทั้งที่ไม่อยากซื้อเลย แต่ก็ต้องกัดฟันซื้อซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่ง