"วุ๊บ!"
พร้อมกับเสียงแหลกสลายของแผ่นป้าย หลินเยี่ยไป๋ก็ได้ยินเสียงกัมปนาททุ้มต่ำดังขึ้นข้างหูอย่างกะทันหัน
จากนั้นก็รู้สึกเวียนหัวและโลกหมุนคว้าง
และเมื่อหลินเยี่ยไป๋รู้สึกว่าร่างกายลงสู่พื้น และลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองอยู่ท่ามกลางทะเลเมฆที่ปั่นป่วน
ณ ตอนนี้ ข้างหน้าของเขาคือทะเลเมฆหนาทึบ
และในหมู่เมฆนั้น เงาร่างขนาดมหึมาหนึ่งกำลังเคลื่อนไหววนเวียนอย่างช้าๆ ราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับทะเลเมฆทั้งหมด
หลินเยี่ยไป๋เพ่งมองดู แล้วรูม่านตาก็หดตัวลงทันที
นั่นคือสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาอย่างยิ่ง มีเขาเงยอยู่บนหัว ลำตัวคดเคี้ยวไปมาเหมือนงู ปากเหมือนจระเข้ปากสั้น กรงเล็บแหลมคมเหมือนเหยี่ยว...
เพียงชำเลืองมองครั้งเดียว เขาก็รู้สึกเย็นวาบตั้งแต่ฝ่าเท้าขึ้นมาจรดกระหม่อม ขนทั้งกายลุกชัน ร่างกายก็ถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
"นั่น...นั่น...มังกรงั้นเหรอ?"
เนิ่นนานกว่าจะเอ่ยปาก หลินเยี่ยไป๋พูดด้วยเสียงแหบแห้ง คอตึงเครียดจนเสียงสั่นเล็กน้อยที่ควบคุมไม่อยู่
ทั้งที่รู้ว่าใน"ใต้หล้าเทวา"มีมังกร แต่นั่นล้วนเป็นสิ่งมีชีวิตในตำนาน
แม้จะเกิดมาแล้วสองชาติ เขาก็ยังเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง!
"ผ่านมาหลายปี ในที่สุดก็มีคนมาถึงที่นี่ได้สินะ? น่าประหลาดใจจริงๆ นับเวลาดูก็ควรรอมาเกือบหมื่นปีได้แล้วกระมัง?!"
แต่ทว่า ในขณะที่หลินเยี่ยไป๋กำลังตกตะลึง เสียงหัวเราะเบาๆ ก็ดังขึ้นอย่างไม่คาดฝันจากเหนือทะเลเมฆเบื้องหน้า
หลินเยี่ยไป๋รีบมองตามเสียงไป ก็เห็นเงาร่างมังกรยักษ์นั้นหดหายไปในชั่วครู่ และในที่สุดก็รวมตัวกันเป็นชายหนุ่มรูปงามสวมชุดเขียว