กลับมาที่หมู่บ้านมือใหม่ หลินเยี่ยไป๋ตรงไปยังบ้านของผู้ใหญ่บ้าน
พอเห็นหลินเยี่ยไป๋ปรากฏตัวอย่างกะทันหัน ผู้ใหญ่บ้านถึงกับตะลึงไปครู่หนึ่ง
เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าเขาจะมาหากะทันหันขนาดนี้
แต่พอเห็นว่าระดับพลังของอีกฝ่ายแข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มุมปากของเขาก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย
"นักผจญภัย เจ้ามาแล้ว สมกับเป็นอัจฉริยะโดยกำเนิด พลังเพิ่มขึ้นเร็วขนาดนี้เลย!"
ยิ่งหลินเยี่ยไป๋แข็งแกร่ง พรุ่งนี้เขาก็ยิ่งมีโอกาสชนะมากขึ้น จะไม่ให้ดีใจได้อย่างไร
อย่างไรก็ตาม หลินเยี่ยไป๋ไม่ได้ตอบคำถามนี้ แต่พูดตรงไปตรงมาเล่าเรื่องที่อัลเฟสมาหาตน โดยเติมสีสันให้ดูยิ่งใหญ่กว่าความเป็นจริง
โดยเฉพาะรางวัล ก็ถูกเขาบิดเบือนไปเป็นสมบัติล้ำค่าที่ไม่ด้อยไปกว่าหนังสือเสริมสกิลระดับเทพ
แก่นกลางของเรื่องมีเพียงหนึ่งเดียว
นั่นคือ ผู้ใหญ่บ้าน ตอนนี้ข้าก็ลำบากใจเหมือนกัน
ได้ยินดังนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้ใหญ่บ้านก็หุบลงทันที ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย "เช่นนั้น เจ้าคิดจะทำยังไง?"
"ฮ่ะฮ่ะ ผู้ใหญ่บ้าน ท่านก็น่าจะรู้ดี พวกเรานักผจญภัยไม่ได้อยู่ในโลกของท่าน"
หลินเยี่ยไป๋หยุดไปครู่ "พูดกันตามตรง ใครจะไปสมคบคิดกับชนเผ่าต่างเผ่าพันธุ์ ข้าไม่สนใจหรอก สิ่งเดียวที่ข้าสนใจคือผลประโยชน์เท่านั้น"
คำพูดนี้ทำให้สีหน้าผู้ใหญ่บ้านมืดลงทันที
ถ้าเขาไม่ใช่คนโง่ ก็ย่อมฟังออกถึงเจตนาแอบแฝงในคำพูดของหลินเยี่ยไป๋
ก็แค่อยากจะต่อรองราคากับเขาเท่านั้น
"ความหมายของเจ้าคือ อยากเพิ่มรางวัลภารกิจ?"
ผู้ใหญ่บ้านกลั้นความโกรธในใจไว้ มองไปที่หลินเยี่ยไป๋
"ฮ่ะฮ่ะ ก็ไม่เชิง"
หลินเยี่ยไป๋ยิ้มแล้วส่ายหัว
แต่ในขณะที่ผู้ใหญ่บ้านกำลังจะถอนหายใจโล่งอก เขาก็พูดออกมาอย่างแผ่วเบา "ก็แค่จะบอกว่า อยากได้วิธีจัดการมากขึ้น เผื่อตอนช่วยท่านปราบอัลเฟสจะได้มีโอกาสชนะมากขึ้น"