หลินเยี่ยไป๋พูดจบลงในพริบตา รอยยิ้มที่มุมปากของช่างหลี่ก็ค่อยๆ จางหายไปราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด จนดับสนิทในที่สุด
เขาค่อยๆ หรี่ตาลง แสงที่ลอดออกมาจากซอกตาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเยือกเย็นและน่ากลัว
เขาไม่คิดว่าหลินเยี่ยไป๋จะรู้เรื่องที่เขาแอบติดต่อกับชนเผ่าต่างเผ่าพันธุ์
ที่สำคัญที่สุด หลินเยี่ยไป๋เป็นแค่นักผจญภัย จะไปมีเรื่องกับชนเผ่าต่างเผ่าพันธุ์ได้ยังไง?
แล้วก็
ฟังจากน้ำเสียงของอีกฝ่าย ดูท่าจะเป็นคู่ปรับที่ต้องเอาชีวิตมาเป็นเดิมพันกับชนเผ่าต่างเผ่าพันธุ์เลย
แต่ช่างหลี่ก็เป็นคนที่ผ่านมรสุมมามาก เพียงชั่วครู่ก็เก็บความกังวลทั้งหมดลง แล้วมองไปที่หลินเยี่ยไป๋อีกครั้ง สายตากลับมาเป็นปกติ
"นักผจญภัย เราจะต้องถึงจุดนี้จริงๆ หรือ?"
"คุณเป็นคนนอก จะมายุ่งกับเรื่องบาดหมางในหมู่บ้านมือใหม่ของเราทำไม?"
"มันจะมีประโยชน์อะไรกับคุณ?"
เขายังคงทดสอบครั้งสุดท้ายอย่างชัดเจน
ถ้าสามารถคลี่คลายความขัดแย้งนี้ได้ด้วยวาจา ก็ดีที่สุดแล้ว
ความสามารถของหลินเยี่ยไป๋เห็นๆ อยู่ตรงนั้น ถ้าไม่ต้องสู้กันก็ดีที่สุด
แต่ทว่า
หลินเยี่ยไป๋แค่ส่ายหน้าเบาๆ สีหน้าเย็นชาราวกับไม่แยแส "ช่างหลี่ ผมไม่มีความสนใจอะไรกับเรื่องหมู่บ้านมือใหม่ของคุณทั้งนั้น"
"แล้วทำไมคุณถึงรุกหนักขนาดนี้?"
คิ้วของช่างหลี่ขมวดแน่นทันที
สีหน้านั้น ดูเหมือนสาวน้อยที่โดนทำร้ายจิตใจจนสุดจะทน
หลินเยี่ยไป๋เห็นแล้วอดขำไมได้
ถึงเวลานี้แล้ว คนคนนี้ยังพูดเลี่ยงๆ ไปเรื่อยแบบงุ่มง่ามอีก
เขาไม่พูดอ้อมค้อมอีกต่อไป จ้องตาช่างหลี่ตรงๆ พูดทีละคำ "ผมพูดไปแล้ว ผมเป็นศัตรูคู่อาฆาตกับชนเผ่าต่างเผ่าพันธุ์"