ใต้แสงจันทร์
หลินเยี่ยไป๋จ้องมองเงาหลังของเล่งหรูเยว่และพวกที่จากไปตรงหน้า สีหน้าก็อดไม่ได้ที่จะขุ่นมัวลง
เขาไม่คาดคิดว่าข้อสุดท้ายของเควสต่อเนื่องนี้จะพิลึกขนาดนี้
ปล่อยมังกรร้ายบาเดฟิส?
ต้องรู้ว่าอันตรายของมังกรร้ายบาเดฟิสนั้นไม่ได้ด้อยไปกว่าชนเผ่าต่างเผ่าพันธุ์แม้แต่น้อย
ปีนั้น มันคือสิ่งมีชีวิตสุดสยองที่ทำให้ทั่วทั้งทวีปหยินตกอยู่ในยุคมืดมนช่วงหนึ่ง
แม้แต่หลินเยี่ยไป๋ก็ยังต้องเกรงกลัว
"เบื้องหลังเรื่องนี้... ซ่อนความลับของนักผจญภัยไว้จริง ๆ หรือว่ามีคนอยากใช้มีดของคนอื่นฆ่าคนแทน?"
ดวงตาของหลินเยี่ยไป๋หรี่ลงเล็กน้อย ท่ามกลางแววตามีความเยือกเย็นวาบผ่าน
เพราะผ่านเรื่องของช่างหลี่มาแล้ว เขาถึงได้อดคิดไปในทิศทางนี้ไม่ได้จริง ๆ
อย่าเห็นว่าเหล่า NPC ตอนนี้ทีละคนดูไร้พิษภัย แต่จริง ๆ แล้วแต่ละคนเจ้าเล่ห์ไม่ต่างจากสุนัขจิ้งจอกแก่
แม้แต่เล่งหรูเยว่ที่หน้าตาไม่เลว หลินเยี่ยไป๋ก็ยังรู้สึกว่าบนตัวนางต้องมีความลับอะไรบางอย่างแน่นอน
ไม่ใช่เพราะเหตุผลอื่น
เพราะหลังจากที่เขาสังหารต๋าเคอลินต๋าและได้รับบัตรเข้าชมมังกรสวรรค์มา ฝ่ายนั้นกลับไม่ถามอะไรเลยแม้แต่น้อย
ราวกับว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
พูดตามปกติ ต่อให้ศักยภาพของหลินเยี่ยไป๋น่าทึ่งแค่ไหน และพวกเขาอยากดึงตัว
อย่างน้อยก็ต้องพูดถึงสักประโยคสิ แต่นี่กลับทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันช่างน่าฉงนจริง ๆ
แม้กระทั่งทำให้หลินเยี่ยไป๋รู้สึกเหมือนภาพลวงตาว่า เป้าหมายของพวกเขาไม่ใช่บัตรเข้าชมมังกรสวรรค์เลย แต่เป็นตัวต๋าเคอลินต๋าต่างหาก!
ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น แต่พรสวรรค์ระดับเหนือเทพนั้น เขาไม่มีทางยอมละทิ้งง่าย ๆ แน่นอน
เพราะยังไง "มือฉมังขโมยเวท" ความแข็งแกร่งของมันเขาได้สัมผัสอย่างลึกซึ้งแล้ว