เกมออนไลน์: โจมตีปกติของฉันขโมยทุกสิ่งได้

ตอนที่ 157 โอ้ งั้นเหรอ?

7 นาที· 1.7K คำ

"มังกรราตรี ถึงตาคุณแล้ว!"

เมื่อหลินเยี่ยไป๋พูดจบ เสียงบนกำแพงเมืองเล่ยหยานทั้งเมืองก็เงียบลงทันที เหลือเพียงเสียงคนกลืนน้ำลาย

เพราะไม่มีใครคาดคิดว่าหลินเยี่ยไป๋จะเล่นจริง!?

รู้ไว้เถอะ นั่นคือบอสเลเวลหกสิบกว่า ๆ นะ!

"น่าสนใจเล็กน้อย..."

ฝ่ายมังกรราตรีกลับเผยรอยยิ้มโหดเหี้ยม

จากนั้น มันก็แลบลิ้นสีแดงเข้มออกมาเลียริมฝีปาก "เจ้าหนู เจ้าทำให้ข้าสนใจมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว ข้าเปลี่ยนใจกระทันหัน..."

เว้นจังหวะเล็กน้อย มันมองหลินเยี่ยไป๋ด้วยสายตาที่มีความหมายลึกซึ้ง "เมื่อข้าจับพวกเจ้าได้ ก็ไม่รู้ว่าร่างกายพวกเจ้าจะยังแข็งแกร่งเหมือนตอนรับใช้ข้าหรือเปล่า"

คำพูดนี้ทำให้เกิดเสียงอื้ออึงขึ้นทันที

ทุกคนต่างพูดว่าเผ่ามังกรมีความต้องการแรงกล้า ไอ้หมอนี่มันหญิงชายไม่เว้นจริง ๆ ด้วย!

แน่นอน ตอนนี้สีหน้าแย่ที่สุดคงหนีไม่พ้นต้าเว่ยอู๋หวัง

ถึงแม้เกมนี้จะมีการปกป้องผู้เล่น แต่ถ้ามังกรราตรีไล่ล่าพวกเขาจริง ๆ ก็คงแย่ยิ่งกว่าตาย

เพราะเขาไม่สามารถฆ่าตัวตายเพื่อปกป้องความบริสุทธิ์ได้ตลอดเวลาหรอก!

แม้แต่หลินเยี่ยไป๋ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

ไอ้สัตว์ร้ายนี่ เล่นได้แผลง ๆ นะ!

"ฉันแค่กลัวว่านายจะไม่มีความสามารถพอ!"

หลินเยี่ยไป๋มุมปากยกขึ้น ดวงตามีความเยือกเย็น

ตอนนี้เขาหลังจากสะสมผ่านมือฉมังขโมยเวทมาทั้งวัน ค่าพลังชีวิตก็มาถึง 17,200,000 แล้ว

แม้แต่ดาเมจจริงจากพาสซีฟค่าพลังชีวิต การยิงครั้งเดียวก็สามารถทำความเสียหายได้มากถึงสี่แสนกว่า

ไม่ต้องพูดถึงสกิลเพิ่มความเสียหายต่าง ๆ ที่เขามี

คิดได้ดังนั้น หลินเยี่ยไป๋ก็ไม่อยากพูดมาก

ทันทีที่พูดจบ เขาก็รีบยกมือขึ้นโก่งธนู

"ซู่ ซู่ ซู่!"

ชั่วพริบตา ธนูหลายสิบทะลวงอากาศไปถึงตัวมังกรราตรี

แต่มังกรราตรีกลับสีหน้าเรียบเฉย

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป