"โอ๊ะ เจ้าหญิงเบเลว่า?"
นอกพระราชวัง หลินเยี่ยไป๋มองเงาที่คุ้นเคยตรงหน้าแล้วอดไม่ได้ที่จะตะลึงเล็กน้อย
ไม่ใช่ว่าเขาไม่คิดว่าจะมีคนมารอเขาอยู่ แต่ที่คิดไม่ถึงคือคนที่มานั้นจะเป็นเบเลว่าสาวน้อยคนนี้
ตามสถานการณ์ปกติ เขานึกว่าจะเป็นซีหลินย่าตี้
เพราะเช้านี้เขาเพิ่งจะได้พบกับราชินีโซเฟียมา
"ยังไง? ท่าทางเหมือนไม่ค่อยต้อนรับฉันเลยนะ?"
เห็นสีหน้าฉงนของหลินเยี่ยไป๋ เบเลว่าก็ได้แต่กลอกตา
"ฮ่ะๆ เจ้าหญิงพูดเล่นแล้ว"
หลินเยี่ยไป๋รีบหัวเราะกลบเกลื่อน ก่อนจะมองไปทางอีกฝ่าย "ไม่ทราบว่าเจ้าหญิงรออยู่ที่นี่ มีเรื่องอะไรตามหาข้าหรือเปล่า?"
เพราะการที่อีกฝ่ายอยู่คนเดียวแบบนี้ ไม่มีทางที่เธอจะว่างจนไม่มีอะไรทำแน่
แต่เบเลว่าไม่ได้ตอบคำถามของหลินเยี่ยไป๋ กลับมองเขาด้วยแววตาอยากรู้อยากเห็น "ฉันสงสัยมากเลย ว่าพ่อหลวงเรียกแกไว้คนเดียว มันพูดเรื่องอะไรกันแน่"
"ไม่มีอะไร แค่พูดคุยเรื่องทั่วไปกันนิดหน่อย" หลินเยี่ยไป๋ยักไหล่ตอบ
เขาจะโง่ไปบอกเบเลว่าถึงเรื่องที่เพิ่งพูดไปได้ยังไง
ไม่พูดถึงซาดาร์ไม่อยากสละบัลลังก์เป็นความลับที่พูดไม่ได้
อีกอย่างที่นี่คือพระราชวัง ใครจะไปรู้ว่าซาดาร์มีวิธีสอดแนมพิเศษอะไรหรือเปล่า
ถ้าเผลอให้เขารู้ว่าตัวเอง"พูดเพ้อเจ้อ" ชะตากรรมของเขาคงไม่ดีแน่
เบเลว่า: "..."
"เจ้าหญิงเบเลว่า ถ้าไม่มีอะไรงั้นข้าขอตัวก่อนนะ?"
ตอนนี้ที่เขาได้เมืองเล่ยหยานเป็นเขตปกครอง มีเรื่องมากมายที่ต้องจัดการ
ถึงจะฝากให้ซูชิงเกอพวกนั้นดูแลทีหลังได้ แต่ตอนนี้อย่างน้อยก็ต้องไปทำการส่งมอบงานกับเหล่านNPCของแคว้นเรเยอร์ให้เสร็จก่อน
ดังนั้นไม่มีเวลามาเสียเปล่าที่นี่มากนัก
"แกเนี่ย!"