แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่จรดพื้นของห้องทำงานประธานบริษัทเฉิงเฟิง สาดให้ภายในสว่างไสว เหยียนเก๋อนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน มือถือเอกสารแผนงานไว้ ทว่าสายตากลับเหลือบมองซุนเสี่ยวจิงเป็นระยะ เธอกำลังตั้งใจดูแท็บเล็ตอยู่ไม่ไกล
เมื่อคืนเขาลอบถามเหลียงเหลียงจนได้รู้เรื่องที่ซุนเสี่ยวจิงถูกชายคนหนึ่งเข้ามาทักทายที่ร้านกาแฟ แม้จะรู้ว่านิสัยของเสี่ยวจิงไม่มีทางเปิดโอกาสให้พวกผู้ชายเจ้าชู้เหล่านั้นแม้แต่น้อย แต่พอคิดว่ามีผู้ชายไม่รู้จักเจียมตัวหมายปองเธอ ในใจก็เหมือนมีใครเทน้ำส้มสายชูหมักเก่าทิ้งไว้ ทั้งเปรี้ยวทั้งขุ่นเคือง ปะปนกับความหวงแหนอย่างแรงกล้า เสี่ยวจิงของเขาทั้งงดงาม ฉลาด และเปล่งประกาย ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็เป็นจุดสนใจ สิ่งนี้ทำให้เขาภาคภูมิใจ แต่ก็ทำให้เกิดความไม่สบายใจขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
“แค่ก” เหยียนเก๋อวางเอกสารลง แล้วเอ่ยขึ้นราวกับไม่ได้ตั้งใจ “ได้ยินมาว่าเมื่อวานตอนบ่าย คุณกับเหลียงเหลียงไปเดินเล่นแล้วเจอเรื่อง...เล็ก ๆ น้อย ๆ งั้นหรือ”
ซุนเสี่ยวจิงเงยหน้าจากหน้าจอแท็บเล็ต สบเข้ากับดวงตาของเหยียนเก๋อที่ดูสงบนิ่งแต่แท้จริงมีคลื่นใต้น้ำ เธอก็เข้าใจทันที จึงวางแท็บเล็ตลง มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ก่อนลุกขึ้นเดินอย่างสง่างามไปยังโต๊ะทำงานของเขา แล้วเอนกายนั่งพิงขอบโต๊ะอย่างเกียจคร้าน มองเขาจากมุมสูง