เมื่อเซลัสก้าวเข้ามาในห้องเรียนปี 2 ห้อง B ภายใต้การนำของอาจารย์มัตสึโมโตะ ครูประจำชั้นผู้ดูเอาอกเอาใจเขาอยู่เล็กน้อย บรรยากาศที่เดิมเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยยามเช้าก็ราวกับถูกกดปุ่มปิดเสียง
ทุกเสียงเงียบลงฉับพลัน
สายตานับไม่ถ้วน ทั้งตกตะลึง อยากรู้อยากเห็น สำรวจพินิจพิจารณา และที่มีมากที่สุดคือความตื่นตะลึงชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง ต่างจับจ้องไปยังร่างที่ประตูพร้อมเพรียงกัน แสงแดดส่องเฉียงเข้ามาจากหน้าต่างตรงทางเดินด้านหลังเขาพอดี แต่งแต้มขอบผมสั้นสีทองเข้มกับใบหน้าคมเข้มเย็นชาด้วยประกายสีทองอ่อน ทำให้เขาดูราวกับภาพลวงตาอันสมบูรณ์แบบจากสรวงสวรรค์ที่ไม่น่าจะมีอยู่จริง
อาจารย์มัตสึโมโตะกระแอมเบา ๆ พยายามเรียกความน่าเกรงขามในฐานะครูกลับคืนมา “นักเรียนทุกคน เงียบหน่อย ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นักเรียนคนนี้จะย้ายมาเรียนในห้องปี 2 ห้อง B ของเรา เขาชื่อเซลัส เกรย์ มาจากอังกฤษ หวังว่าทุกคนจะเป็นมิตรต่อกัน และช่วยให้เขาปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ได้โดยเร็ว”
คำแนะนำสั้น ๆ กลับเหมือนหยดน้ำที่ตกลงในกระทะน้ำมันเดือดพล่าน ก่อให้เกิดความปั่นป่วนขึ้นอย่างไร้เสียงในทันที เด็กสาวแทบควบคุมสีหน้าตัวเองไม่อยู่ ดวงตาเบิกกว้าง แก้มแดงระเรื่อ บางคนถึงกับยกมือปิดปากโดยไม่รู้ตัว เพื่อกลั้นเสียงอุทานไม่ให้หลุดออกมา ส่วนเด็กหนุ่มต่างมีสีหน้าซับซ้อน ทั้งสำรวจ ทั้งเปรียบเทียบ แต่ที่มากกว่าคือความหม่นหมองเมื่อเผชิญหน้ากับความเหนือชั้นอย่างเด็ดขาด