โชคดีที่ฉันมาหาหยางเจินเจินได้ทันเวลา ไม่อย่างนั้น อีกไม่กี่สัปดาห์เซี่ยโหย่วซานก็จะขับรถชนเธอจนตาบอด พอนึกถึงเรื่องราวที่ฉันเคยเห็น ซึ่งหยางเจินเจินต้องทนทุกข์ทรมานมากมาย สุดท้ายกลับทำได้เพียงจำใจคืนดีกับพวกเขา ซุนเสี่ยวจิงก็รู้สึกอัดอั้นใจอยู่บ้าง แต่หยางเจินเจินเองก็ทำอะไรไม่ได้เช่นกัน
ฉันไม่มีสิทธิ์ยืนอยู่เหนือคนอื่นแล้วตัดสินพวกเขา หยางเจินเจินไม่มีทุนหรืออำนาจใดที่จะต่อกรกับคนเหล่านั้นได้ ทำได้เพียงจำใจยอมแพ้ แม้ในใจจะเจ็บแค้นจนเลือดหยด ซุนเสี่ยวจิงจึงจัดคนไปคุ้มครองความปลอดภัยของหยางเจินเจิน ไม่ให้เซี่ยโหย่วซานทำร้ายเธอ ถึงฉันจะเห็นใจชะตากรรมของหยางเจินเจินอยู่บ้าง แต่อสังหาริมทรัพย์ซิงฝู่ก็ยังต้องล้มละลายอยู่ดี
ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา คนที่ถูกส่งไปคุ้มครองหยางเจินเจินพบหลายครั้งว่าเซี่ยโหย่วซานคิดจะเล่นงานเธอ ทั้งวางแผนลักพาตัว ทั้งพยายามขับรถชน เซี่ยโหย่วซานนี่มันอาชญากรที่ไม่เกรงกลัวกฎหมายจริง ๆ ฉันรวบรวมหลักฐานไว้ครบแล้ว เตรียมจะจัดการพวกเขาให้หนัก
เวลาหลายเดือนผ่านไปในพริบตา
งานแต่งงานของจงเฮ่าเทียนกับหยางเจินเจินจัดขึ้นในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง บรรยากาศภายในถูกตกแต่งไว้อย่างโรแมนติกงดงาม แขกเหรื่อมาร่วมงานกันอย่างคับคั่ง จงเฮ่าเทียนสวมสูทสีขาวทั้งชุด ใบหน้าเปื้อนยิ้มแห่งความสุข ส่วนจงชูเหม่ยผู้เป็นแม่แต่งตัวประดับประดาด้วยทองหยก ยิ้มแย้มต้อนรับแขก โดยเฉพาะครอบครัวของเซี่ยเจิ้งซงที่มาร่วมงาน เธอยิ่งต้อนรับอย่างอบอุ่นเป็นพิเศษ
หยางเจินเจินสวมชุดแต่งงานสีขาวสะอาดตา แต่งหน้าอย่างประณีต ใบหน้ามีรอยยิ้มพอดีงาม มีเพียงเมื่อสังเกตอย่างละเอียดเท่านั้นจึงจะเห็นความเย็นชาในส่วนลึกของดวงตา หยางหลิวมารดาของเธอสวมเสื้อผ้าเรียบง่าย นั่งอยู่ข้างโต๊ะหลัก ใบหน้ามีรอยยิ้มที่ทั้งปลื้มปีติและกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง