วันหยุดเหลือเพียงวันสุดท้ายแล้ว
แสงแดดยามเช้าส่องผ่านช่องว่างของม่านเข้ามาในห้อง ทอดเงาด่างพร้อยลงบนเตียง เสวี่ยซานซานลืมตาขึ้น จ้องเพดานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง
วันหยุดสามวัน สองวันที่ผ่านมาเธออยู่กับเหมิงเยียนเฉิน ส่วนวันสุดท้ายนี้เธออยากพักผ่อนด้วยตัวเอง
เธอหยิบโทรศัพท์มือถือบนหัวเตียงขึ้นมา หน้าจอแสดงเวลาสามทุ่มครึ่ง และมีข้อความหนึ่งฉบับส่งมาตอนแปดโมงกว่า
เหมิงเยียนเฉิน: “อรุณสวัสดิ์ ซานซาน วันนี้มีแผนจะทำอะไรไหม ฉันรู้จักร้านขนมหวานดี ๆ อยู่ร้านหนึ่ง ไปด้วยกันไหม”
เสวี่ยซานซานอ่านจบแล้วไม่ได้ตอบทันที เธอลงจากเตียง เปลี่ยนเป็นชุดอยู่บ้านที่เพิ่งซื้อมา พอกำลังจะตอบข้อความเหมิงเยียนเฉิน ประตูห้องก็ถูกเคาะเสียก่อน
“ซานซาน ตื่นหรือยัง” เสียงหลูซวงอี้ดังมาจากนอกประตู
“ตื่นแล้ว มีอะไรเหรอ” เสวี่ยซานซานตอบ
ประตูเปิดออก หลูซวงอี้สวมชุดนอนเดินเข้ามา พอเห็นเสวี่ยซานซานยังไม่ได้แต่งตัวออกไปข้างนอกก็แอบดีใจ แต่พอหันไปก็เห็นหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังสว่างอยู่ มีคนชวนซานซานออกไปเที่ยวด้วยกัน
หลูซวงอี้รีบคว้าแขนเสวี่ยซานซานมาเขย่า “ไม่ได้ ๆ! ซานซาน วันนี้เธอต้องอยู่เป็นเพื่อนฉัน! เมื่อวานกับวันก่อนเธอก็ออกไปกับเหมิงเยียนเฉินคนนั้นทั้งคู่เลย! เราเป็นเพื่อนสนิทกันนะ ไม่ได้คุยกันดี ๆ มาตั้งนานแล้ว!”
เสวี่ยซานซานถูกเขย่าจนหัวเราะออกมา “เอาละ ๆ วันนี้ฉันอยู่เป็นเพื่อนเธอ”
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบข้อความ
เสวี่ยซานซาน: “อรุณสวัสดิ์ค่ะ เยียนเฉิน วันนี้ฉันอยากพักผ่อนอยู่บ้านสักวัน เก็บข้าวเก็บของด้วย พรุ่งนี้ก็ต้องไปทำงานแล้ว ขอบคุณที่ชวนนะคะ ไว้มีโอกาสค่อยไปกันค่ะ”