วันที่สวีฮวนชานกลับจากปักกิ่งพอดีกับช่วงที่พี่เฉินลาพัก
เธอไม่รู้แน่ชัดว่าช่วงนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง
รู้เพียงว่าพอกลับมาทำงานหลังพักเสร็จ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปหมดแล้ว
เช้าวันหนึ่ง พี่เฉินขึ้นมาที่ชั้นสิบสองเหมือนทุกวัน แล้วกดรหัสประตู
ผลักประตูเดินเข้าไป
แล้วก็—
เธอเห็นภาพที่ทำเอาตาแทบถลน
ในห้องนั่งเล่น เซิ่นมู่เฉิน เพื่อนบ้านหนุ่มหล่อห้องข้าง ๆ กำลังโอบเอวกู่เจีย ทั้งสองยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่จรดพื้น เอ่ยคุยกันเสียงเบา กู่เจียเอนกายอยู่ในอ้อมแขนเขา ใบหน้าแต้มรอยยิ้มที่พี่เฉินไม่เคยเห็นมาก่อน—รอยยิ้มจากใจจริง สดใสไร้เดียงสาเหมือนเด็กสาว
มือพี่เฉินสั่น กระเป๋าเกือบหล่นลงพื้น
เธอเบิกตากว้าง ปากอ้าจนยัดไข่เข้าไปได้ทั้งฟอง
นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย???
เซิ่นมู่เฉินได้ยินเสียงจึงหันกลับมา พอเห็นพี่เฉินก็ไม่ตกใจสักนิด แถมยังยิ้มให้ด้วย
“พี่เฉินมาแล้วเหรอครับ”
น้ำเสียงราวกับอยู่บ้านตัวเอง
สมองของพี่เฉินค้างสนิทไปแล้ว
เรื่องที่เกิดขึ้นช่วงนี้ช่างเหมือนความฝันเหลือเชื่อ
เริ่มจากสามีนอกใจ ภรรยาจับได้ แล้วทั้งคู่ก็กำลังจะหย่ากัน
แต่หลังจากนั้น... ดูเหมือนฝ่ายภรรยาจะเป็นคนเริ่มนอกใจก่อนหรือเปล่า?
ดูจากท่าทางแล้ว เธอกับหนุ่มหล่อห้องข้าง ๆ คงคบกันมานานแล้ว
สวีฮวนชานคงคิดว่าตัวเองนอกใจภรรยาได้สำเร็จแล้ว ใครจะไปคิดว่าเพื่อนบ้านจะมาแย่งบ้านถึงที่ต่อหน้าต่อตาแบบนี้
เอ่อ...
พี่เฉินพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
แต่ว่า—
เธอมองเซิ่นมู่เฉิน
รูปร่างสูงเกือบหนึ่งเมตรเก้าสิบ ไหล่กว้างเอวสอบขายาว แถมใบหน้าหล่อเหลาเสียจนฟ้าดินยังต้องอิจฉา ยิ่งมองท่าทางที่เขาโอบกู่เจีย ทั้งอ่อนโยนและคล่องแคล่ว สายตาก็เต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู