“พี่!” เฟิงเยว่เดินมาหาพวกเขา ดวงตาเป็นประกายขณะมองเสวี่ยซานซาน “คุณคือซานซานใช่ไหมคะ ขอบคุณที่วันนั้นบริจาคเลือดให้ฉัน ช่วยชีวิตฉันกับลูกเอาไว้ คุณเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตครอบครัวเราเลยนะคะ!”
เสวี่ยซานซานยิ้มอย่างเขินอายเล็กน้อย “สวัสดีค่ะคุณเฟิงเยว่ นี่เป็นของขวัญที่ฉันเตรียมมาให้ลูกค่ะ”
เธอหยิบกล่องใบเล็กแสนประณีตออกมา ข้างในมีหมวกใบจิ๋วถักด้วยมือหนึ่งใบกับเป็ดยางของเล่นสำหรับเล่นตอนอาบน้ำอีกหลายตัว
“ขอบคุณนะคะซานซาน!” เฟิงเยว่รับของขวัญมา กล่าวอย่างจริงใจว่า “ลูกต้องชอบมากแน่ ๆ ค่ะ!”
เฟิงเถิงมองพวกเธอพูดคุยกัน ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน “ซานซาน อยู่คุยกับเฟิงเยว่ตรงนี้นะ ฉันมีธุระต้องไปจัดการนิดหน่อย”
“ค่ะ ท่านประธาน” เสวี่ยซานซานพยักหน้า รอจนเขาเดินไปไกลแล้วจึงพึมพำเสียงเบา “จะมาบอกฉันทำไมกัน...”
เฟิงเยว่ได้ยินเข้า จึงอดหัวเราะออกมาไม่ได้ เธอคล้องแขนเสวี่ยซานซานอย่างสนิทสนม สัมผัสได้ว่าผิวบนแขนของอีกฝ่ายทั้งนุ่มเนียนและลื่นมือ จึงเผลอลูบไล้เบา ๆ อยู่ครู่หนึ่ง
“ซานซาน เธอคิดว่าพี่ชายฉันเป็นยังไงบ้าง?” เฟิงเยว่ถามเสียงเบา
“หา?” เสวี่ยซานซานชะงักไป “อืม...ท่านประธานก็ดีมากค่ะ...”
“เอ่อ คุณเฟิงเยว่...” เธอพูดอย่างลังเล
“ไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณเฟิงเยว่หรอกค่ะ” เฟิงเยว่ยิ้มแล้วพูดแทรก “เรียกเฟิงเยว่เฉย ๆ ก็พอ”
“เฟิงเยว่...” เสวี่ยซานซานเม้มริมฝีปากล่าง “ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม...คือฉันไม่อยากกินข้าวกล่องแล้ว...”