ช่วงปิดเทอม รถสปอร์ตแอสตันมาร์ตินที่เส้นสายลู่ลมของอันเดร พาซุนเสี่ยวจิงแล่นไปตามถนนเลียบชายฝั่ง ก่อนจะหยุดที่ทางเข้าชายหาดส่วนตัวซึ่งล้อมรอบด้วยป่าสน ที่นี่คือสมบัติส่วนตัวของตระกูลมอร์แกน
เมื่อซุนเสี่ยวจิงผลักประตูรถ สายลมทะเลก็พลิ้วผมสีดำยาวสลวยที่ปลิวอยู่บนไหล่ของเธอทันที พวกเขามาถึงห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า วันนี้เธอเลือกบิกินีสีทองแชมเปญ ดีไซน์เรียบง่ายที่สุดแต่แฝงด้วยลูกเล่น เสื้อด้านบนเป็นสายผูกที่ออกแบบอย่างประณีต ยกและเน้นให้เห็นทรวงอกอิ่มงามของเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ สายเส้นเล็กถูกผูกเป็นโบว์ที่หลังคอและแผ่นหลังเนียนเรียบ ราวกับแค่ดึงเบาๆ ก็จะหลุดออก
ท่อนล่างเป็นกางเกงเอวสูงทรงสามเหลี่ยม ด้านข้างเชื่อมด้วยสายบางๆ ไม่เพียงขับเน้นเอวคอดได้สัดส่วนของเธออย่างเต็มที่ ยังยิ่งทำให้เรียวขายาวตรงสวยน่าทึ่งมากขึ้น ผ้าบิกินีมีประกายมุกเล็กๆ ภายใต้แสงแดดจ้า สะท้อนกับผิวที่เปล่งปลั่งไร้ที่ติของเธอ ราวกับว่าเธอเปล่งประกายไปทั้งตัว เสื้อคลุมบางโปร่งแบบออร์แกนซ่าถูกสวมทับอย่างสบายๆ สายลมทะเลพัดผ่าน เสื้อบางแนบชิดร่างกาย เพิ่มเสน่ห์เย้ายวนชวนให้ครุ่นคิดในความพร่าเลือนนั้น
อันเดรมองเธอ ดวงตาสีฟ้าหม่นลงเล็กน้อย ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างไม่รู้ตัว วันนี้เขาใส่เพียงกางเกงว่ายน้ำลายดอกไม้สีฉูดฉาด เผยให้เห็นกล้ามอกแน่นหนาจากการออกกำลังกายบ่อยครั้ง ซิกแพคที่ชัดเจน และเส้นวีเชพที่เซ็กซี่ เขามีรูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง ผมบลอนด์เป็นประกายใต้แสงแดด ประกอบกับใบหน้าคมเข้มที่แฝงด้วยความห้าวนิดๆ นับว่าเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์น่าดึงดูดอย่างแท้จริง
“วิโอเลตต้า คุณสวยจนฉันหายใจไม่ออก” อันเดรไม่หวงคำชม ก้าวเข้าไปข้างหน้า ยื่นมือออกมาอย่างเป็นธรรมชาติเพื่อรับกระเป๋าชายหาดจากมือเธอ ปลายนิ้วกลับ “บังเอิญ” แตะผ่านเอวที่เปลือยเปล่าของเธอ ประกายไฟฟ้าเล็กน้อยแล่นผ่านผิวของทั้งคู่
ซุนเสี่ยวจิงยิ้มหวาน ไม่ได้หลบเลี่ยง กลับวางมือเบาๆ บนแขนที่เขายื่นมา “ขอบคุณนะ อันเดร ที่นี่สวยจัง” สายตาของเธอกวาดมองทะเลสีน้ำเงินกว้างใหญ่และหาดทรายขาวละเอียด ต้องยอมรับในใจว่าตระกูลมอร์แกนรู้จักการเสพสุขจริงๆ
อันเดรเตรียมบอร์ดโต้คลื่นไว้ เขาเป็นเซียนมือดี อธิบายหลักพื้นฐานให้ซุนเสี่ยวจิงก่อน แล้วจึงพาเธอเดินลงทะเล “อย่ากลัวนะ ทำตามจังหวะฉัน” เขาโอบล้อมเธอจากด้านหลัง มือทั้งสองทาบบนมือเธอที่จับขอบบอร์ดโต้คลื่น อกกว้างแทบจะแนบชิดแผ่นหลังเนียนของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวของผู้ชายและสัมผัสเย็นเล็กน้อยของน้ำทะเลแตกต่างอย่างชัดเจน ซุนเสี่ยวจิงสัมผัสได้ชัดเจนถึงการเต้นของหัวใจอันแข็งแรงของเขาที่ส่งผ่านผิวบางๆ มา
ช่วงแรกคลื่นเล็กๆ ไม่กี่ลูก ซุนเสี่ยวจิงก็ยืนสำเร็จด้วยความช่วยเหลือของเขา ถึงจะโยกเยกบ้าง แต่ความสมดุลที่ยอดเยี่ยมทำให้เธอเข้าใจเคล็ดลับอย่างรวดเร็ว เสียงหัวเราะใสราวกับกระดิ่งเงินของเธอก้องกังวานไปทั่วผิวทะเล ผมดำที่เปียกชื้นแนบกับแก้ม งดงามจนน่าตื่นตะลึง ทำให้แววตาของอันเดรยิ่งทวีความลุ่มลึก
“พร้อมหรือยัง เอาตื่นเต้นๆ หน่อย!” อันเดรเห็นเธอปรับตัวได้เร็ว จึงชี้ไปที่คลื่นลูกใหญ่ที่อยู่ไกลออกไป ขณะที่ยอดคลื่นซัดมาถึง เขาพยุงซุนเสี่ยวจิงขึ้นแรงๆ ให้เธอยืนมั่นคงที่ปลายบอร์ดโต้คลื่น ส่วนตัวเองตามไปติดๆ มือทั้งสองรัดรอบเอวเธอแน่น เพื่อรักษาสมดุล ทั้งสองเหมือนโลมาที่โต้คลื่นพุ่งตัวแล่นไปอย่างรวดเร็ว ซุนเสี่ยวจิงกางแขนออกด้วยความตื่นเต้น สัมผัสถึงความเร็วและความเร้าใจ ร่างกายเอนพิงเข้ากับอกของอันเดรอย่างไม่รู้ตัว
หลังจากผ่านคลื่นลูกใหญ่ บรรยากาศยิ่งทวีความคลุมเครือน่าอาย อันเดรไม่ได้ปล่อยมือ กลับใช้ท่าเดิม คางจรดลงบนศีรษะของซุนเสี่ยวจิงเบาๆ กระซิบข้างหูเธอว่า “ดูสิ เราเข้าขากันแค่ไหน” ลมร้อนพ่นใส่ใบหูและซอกคอของเธอ ทำให้รู้สึกเสียวซ่านไปทั้งร่าง
กลับมาถึงบริเวณน้ำตื้น อันเดรที่กำลังสนุกสนานจู่ๆ ก็ดำลงไปในน้ำ วินาทีต่อมา ในเสียงร้องตกใจเล็กๆ ของซุนเสี่ยวจิง เขาให้เธอนั่งบนไหล่ของเขา เรียวขายาวของซุนเสี่ยวจิงหนีบบนคอของเขา เพื่อรักษาสมดุล มือทั้งสองต้องจับที่หน้าผากของเขา อันเดรยืนขึ้นอย่างมั่นคง มือทั้งสองกลับไปคว้าต้นขาเรียบลื่นของเธอไว้แน่น ท่านี้สนิทสนมเกินไป ซุนเสี่ยวจิงมองจากที่สูง เห็นหยดน้ำที่ติดอยู่บนผมบลอนด์ของอันเดร ขณะที่อันเดรเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สิ่งที่มองเห็นก็คือส่วนเว้าส่วนโค้งขาวเนียนอิ่มเอิบที่ห่อหุ้มด้วยบิกินีและเอวบางของเธอ
“นั่งให้ดีๆ ราชินีของผม!” อันเดรหัวเราะ แบกเธอวิ่งเล่น หมุนตัวไปมาในน้ำ น้ำกระเซ็นกระจัดกระจาย ซุนเสี่ยวจิงตอนแรกอายเล็กน้อย แต่ไม่นานก็ถูกประสบการณ์แปลกใหม่น่าสนใจนี้ดึงดูด ปล่อยเสียงหัวเราะอย่างสะใจ ทรวงอกที่อยู่ข้างหน้าสั่นไหวเบาๆ ตามการเคลื่อนไหว แสงแดด น้ำทะเล สัมผัสของเนื้อแนบเนื้อ และเสียงหอบหนักของอันเดรข้างหู ทำให้อากาศรอบๆ เหมือนจะเหนียวข้นและร้อนระอุ
เล่นจนเหนื่อย ทั้งคู่นอนเรียงบนเก้าอี้ชายหาดนุ่มๆ อันเดรหยิบครีมกันแดดขึ้นมา พูดด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติอย่างยิ่งว่า “พลิกตัวหน่อย ผมจะทาครีมให้ที่หลัง” ตอนแรกท่าทางเขายังสุภาพ แต่เมื่อโลชั่นอุ่นเหนียวละลายในอุ้งมือของเขา ปกคลุมลงบนผิวหลังเนียนราวผ้าซาตินของเธอ ปลายนิ้วก็เริ่มกดน้ำหนักอย่างมีเจตนาทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจ ไล้ลงมาตามแนวกระดูกสันหลังอย่างช้าๆ จนเลยไปถึงขอบกางเกงบิกินี แล้วเลื่อนอยู่แถวนั้นอย่างไม่อยากจากไป ซุนเสี่ยวจิงไม่ได้ห้าม เพียงส่งเสียงเบาๆ อย่างกับลูกแมว ราวกับกำลังดื่มด่ำกับการบริการนี้ นี่เป็นทั้งการยอมเงียบและการอนุญาตโดยปริยาย
หัวใจของอันเดรเต้นเร็วขึ้น เขาโน้มตัวลงมา เกือบจะใช้เสียงลมถามข้างหูเธอว่า “วิโอเลตต้า คืนนี้… ผมอยู่ได้ไหม”
ซุนเสี่ยวจิงค่อยๆ พลิกตัว หันหน้ามาทางเขา แสงอาทิตย์ส่องผ่านเสื้อบาง วาดโครงร่างส่วนโค้งเว้าที่เย้ายวนของเธอ เธอยื่นนิ้วออกมา แตะอกแน่นๆ ของอันเดรเบาๆ แววตายั่วยวนแฝงด้วยความเจ้าเล่ห์นิดๆ ลากเสียงยาวว่า “อันเดร… ที่คุณบอกว่า อยู่ที่คฤหาสน์แฮมป์ตัน หรือว่า… ห้องของฉัน”
คำถามย้อนที่แฝงด้วยการแนะเป็นนัยนี้ ทำให้ลมหายใจของอันเดรติดขัดในทันที เปลวไฟลุกโชนในดวงตาสีฟ้า การหยอกเย้าที่คลุมเครือนี้เขาใกล้จะถึงเส้นชัยแล้ว และซุนเสี่ยวจิงก็กำลังดื่มด่ำกับความรู้สึกที่ได้ควบคุมจังหวะ ยั่วยวนหัวใจคนอื่น เธอรู้ว่า ปลาตัวใหญ่นี้ กำลังจะตกเบ็ดเรียบร้อยแล้ว
เมื่อแสงอาทิตย์ยามเย็นแต่งแต้มท้องฟ้าเป็นสีส้มแสดงดงาม กล้องก็เก็บภาพไว้หลายช็อต ภาพหนึ่ง เป็นภาพที่เขากอดรอบเอวซุนเสี่ยวจิงจากด้านหลังแน่น ร่างกายเปียกชื้นของทั้งคู่แนบชิดกัน ทอดสายตามองเส้นขอบฟ้าที่งดงามไปด้วยกัน เป็นภาพที่เต็มไปด้วยความเป็นเจ้าของและความกลมกลืน ซุนเสี่ยวจิงเลือกภาพนี้อย่างตั้งใจ พร้อมกับอีกภาพที่เธอนอนคนเดียวบนเก้าอี้ชายหาด ภาพเดี่ยวที่ดูอ่อนระทวยเย้ายวน โพสต์ลงอินสตาแกรม
ข้อความประกอบว่า “แสงแดดที่แคลิฟอร์เนีย ยังไม่เท่าความอบอุ่นข้างกาย #วันหยุดชายหาด #บทใหม่ #ของเขา”
ความเคลื่อนไหวนี้ ดุจก้อนหินที่ถูกโยนลงกลางผิวน้ำอันสงบ ลิขิตให้ต้องก่อระลอกแห่งความเจ็บปวดที่มากกว่า ในใจบางคน ณ ตะวันออกอันไกลโพ้น