เมื่อถอนตัวออกจากความรุ่งเรืองและเรื่องราวพัวพันในโลก “บทเพลงแห่งความสุข” ได้อย่างสมบูรณ์ สติของเหวินซีก็กลับคืนสู่พื้นที่ระบบสีขาวบริสุทธิ์และเงียบสงบนั้น ความรู้สึกราวกับล่องลอยโดยไร้ร่างเพิ่งจางหายไป เสียงเด็กที่ร่าเริงเกินจริงก็ดังเข้ามาใน “หู” ของเขา
“ยินดีต้อนรับกลับมานะ ซีซี! ดูเร็ว ดูเร็ว นี่คือสกินใหม่ของฉัน! เด็กน้อยมนุษย์! ชอบไหม?”
เหวินซีตั้งสติ เห็นเด็กชายตัวน้อยหน้าตาน่ารักราวกับตุ๊กตา อายุประมาณสี่ห้าขวบ กำลังเท้าเอวแหงนหน้ากลม ๆ น่าเอ็นดูมองเขาด้วยสีหน้าที่ดู “อยากได้รับคำชม” เด็กชายสวมชุดเอี๊ยมกับเสื้อตัวเล็กเนื้อผ้าคุณภาพเยี่ยม ดูราวกับสุภาพบุรุษตัวน้อยที่หลุดออกมาจากเทพนิยาย
“หยวนเป่าเหรอ?” เหวินซีเกือบหลุดหัวเราะ “ลุคนี้ของเธอ...น่ารักดีนะ”
“ใช่ไหมล่ะ ใช่ไหม!” หยวนเป่าตื่นเต้นจนหมุนตัวเป็นวง “สกินนี้สุดยอดมากเลยนะ! ไม่ได้มีไว้ให้ดูสนุกอย่างเดียว แต่ยังมีระบบจำลองสิ่งมีชีวิตอย่างสมบูรณ์ สามารถตามเธอไปยังโลกภารกิจได้ด้วย! กินได้ ดื่มได้ นอนได้ แถมยัง...โตขึ้นได้ด้วย!”
เหวินซีเกิดความคิดขึ้นมา “โลกต่อไปคือโลกอะไร?”
“《สามสิบไม่มีอะไร》!” หยวนเป่าโบกมือน้อย ๆ ม่านแสงก็ปรากฏขึ้น ภาพหญิงสาวยุคปัจจุบันสามคนซึ่งมีสไตล์แตกต่างกันวูบผ่านไปอย่างรวดเร็ว “เป้าหมายภารกิจ: กู่เจีย คราวนี้เทพหลัก...ฮี่ ๆ ช่างมีความคิดดีจริง ๆ”
เหวินซีมองหญิงสาวผู้เป็นภรรยาบนม่านแสง เธอแต่งหน้าอย่างประณีต มีบุคลิกอ่อนโยนแต่แฝงความเข้มแข็ง “อยากเป็นโจรปล้นคู่คนอื่นงั้นเหรอ? แต่...ผู้หญิงอย่างกู่เจีย ทั้งสวยทั้งฉลาด จัดการงานบ้านเก่ง ภายนอกอ่อนโยนแต่ภายในแข็งแกร่ง ใครจะไม่ชอบล่ะ?” เธอยิ้มอย่างชื่นชม “จริงสิ กู่เจียมีลูกชายคนหนึ่งชื่อสวีจื่อยาน ตอนต้นเรื่องอายุสามขวบใช่ไหม?”