เหลียงหานได้ยินเรื่องนี้ในวันรุ่งขึ้น
เวลานั้นเขากำลังฝึกวรยุทธ์อยู่ในลานบ้าน พอรำหมัดจบหนึ่งชุด เหงื่อก็ผุดซึมตรงขมับเล็กน้อย บ่าวรับใช้ส่งผ้าเช็ดหน้าให้พลางเล่าเหตุวุ่นวายเมื่อคืนอย่างออกรส
“คุณชายไม่ได้เห็นหรอก สีหน้าของฮูหยินใหญ่เดี๋ยวซีดเดี๋ยวแดง น่าดูนักขอรับ”
เหลียงหานรับผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดเหงื่อ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
แต่เรื่องเหล่านี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขามากนัก ตอนนี้เขามีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ
“ยกหนังสือของข้าออกมา วันนี้ข้าจะอ่านหนังสือที่ลานบ้าน” เขาสั่ง
บ่าวรับใช้ขานรับแล้วรีบไปจัดโต๊ะหนังสือในลานบ้าน วางพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึกให้เรียบร้อย เหลียงหานนั่งลงหน้าโต๊ะ หยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาเปิด สายตาจับอยู่บนหน้ากระดาษ
ตัวอักษรบนหน้ากระดาษชัดเจนแจ่มแจ้ง ทว่าความคิดของเขากลับไม่ได้อยู่กับมันแล้ว
ในห้วงความคิด ภาพฉายจำลองปรากฏขึ้น นั่นคือ “สูตรช่วยสอบจอหงวน” ที่หยวนเป่าเปิดให้เขา ด้านซ้ายของหน้าจอเป็นคำอธิบายคัมภีร์สี่เล่มและคัมภีร์ห้าเล่ม ด้านขวาเป็นข้อสอบจริงจากการสอบจอหงวนในอดีต ส่วนตรงกลางมีบัณฑิตเฒ่าจำลองกำลังลูบเครา บรรยายคัมภีร์หลุนอวี่
เหลียงหานตั้งใจฟัง บัณฑิตเฒ่าอธิบายได้ลึกซึ้งแต่เข้าใจง่าย ยิ่งกว่าอาจารย์ในสำนักไป๋ลู่ตงเสียอีก เขาฟังไปพลางจดประเด็นสำคัญลงบนกระดาษ
ผ่านไปสองชั่วยาม บัณฑิตเฒ่าจำลองจิบชาแล้วเอ่ยเนิบช้า “วันนี้พอแค่นี้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยเรียนต่อ”