ตามที่จื่ออิงคาดการณ์ การรบสองครั้งที่หลานเถียนสกัดกั้นหลิวปังก็จบลงด้วยความพ่ายแพ้ อาณาจักรฉินเหลือเพียงทหารเล็กน้อย จางหาน หวังหลีและแม่ทัพใหญ่ไม่อยู่แล้ว อาณาจักรฉินแทบไม่มีแม่ทัพที่สามารถนำทัพสู้รบได้ แล้วจะพูดถึงการต้านทานศัตรูได้อย่างไร?
กองทัพสองแสนนายของจางหานยอมจำนน แล้วก็ถูกเซี่ยงอวี่สังหารทั้งหมด ทำลายขวัญกำลังใจของกองทัพฉินโดยตรง ที่ไหนจะสามารถต้านทานหลิวปังที่รุกคืบอย่างห้าวหาญ พร้อมด้วยกองทัพที่มีขวัญกำลังใจสูงส่งได้? ดังนั้นความพ่ายแพ้จึงเป็นเรื่องที่คาดเดาได้
กองทัพของหลิวปังกำลังมุ่งหน้ามายังเสียนหยางแล้ว จะรับมืออย่างไรดี? ยึดมั่นรักษาเมืองหลวงตายไปพร้อมกับเมือง เพื่อชาติ? หรือออกจากเสียนหยาง ซ่อนตัวในหมู่ประชาชน ใช้ชีวิตจนสิ้นอายุหรือวางแผนกลับมาฟื้นตัวอีกครั้ง? หรือยอมจำนนต่อหลิวปังเอง?
จื่ออิงว้าวุ่นใจ การยึดมั่นรักษาเมืองผลลัพธ์คือตาย ตายตัวเองไม่เป็นไร แต่ยังต้องพลอยทำให้ราษฎรของอาณาจักรฉินเดือดร้อน สงครามไร้ความปรานี เมื่อสงครามปะทุ การบาดเจ็บล้มตายเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ จะให้เมืองหลวงที่บรรพบุรุษทุ่มเทหัวใจต้องพินาศย่อยยับจริงๆ หรือ? จะให้ราษฎรที่ผ่านร้อนผ่านหนาวต้องทุกข์ทรมานจริงๆ หรือ?
ซ่อนตัวในหมู่ชน? จำเป็นต้องใช้ชีวิตหลบซ่อนไปวันๆ ไร้แสงสว่างตลอดชีวิต นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ วางแผนฟื้นคืนอำนาจ ฟื้นฟูประเทศ? จื่ออิงส่ายหัวโดยไม่ตั้งใจ ประเทศที่เคยยิ่งใหญ่กลับพังทลายยับเยิน ตนเองและฉินกั๋วต่างก็ไม่มีอะไรเหลือแล้ว จะเอาอะไรมาฟื้นฟูประเทศ? ไม่ใช่เพ้อฝันหรือ?
แล้วยอมจำนนต่อหลิวปัง? จื่ออิงเกิดความคิดคล้ายกับผู้รักษาด่านอู่ขึ้นในใจ บิดาของเขาฝูซูมีชื่อเสียงในด้านความเมตตา ดังนั้นสำนักมั่วเจ๋อเติ๋งหลิงที่ซึมซับแนวคิดคุณธรรมเมตตาของสำนักขงจื๊อจึงสนิทสนมกับเขาและช่วยเหลืออย่างเต็มที่
จื่ออิงได้รับอิทธิพลจากบิดาตั้งแต่เด็ก บวกกับอิทธิพลของเติ้งหลิงโม่ที่ค่อยๆ ซึมซับ ความคิดเมตตาของเขาจึงมากเกินกว่าบิดาฝูซูเสียอีก ดังนั้นในเวลานี้ สิ่งแรกที่เขาคิดถึงคือราษฎรของฉินกั๋ว ซึ่งกลายเป็นจุดสำคัญในการชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียของเขา