"ตระกูลเซียงหลี่ไม่เคยเข้าร่วมการโต้เถียงในด้านความคิดเห็นทางการเมืองและวิชาการ แต่มุ่งมั่นในการวิจัยวิชากลไก"
"ดังนั้นพวกเขาจึงกลายเป็นผู้สืบทอดศิลปะเครื่องกลของสำนักเม่อ" ฟ่านเหวินซวนพูดอย่างช้าๆ
ฟ่านอีหลานฟังแล้วก็เพิ่งเข้าใจ ที่แท้ก็มีเหตุผลมากมายเช่นนี้ โชคดีที่ตระกูลฟานของเขาสืบทอดมายาวนาน ความสามารถในการสืบหาข้อมูลก็ยอดเยี่ยมมาก และเรื่องที่สนใจก็เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย มิฉะนั้นคงยากที่จะรู้เรื่องลับๆ มากมายขนาดนี้
"เป็นเช่นนี้เอง แต่เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับดินแดนเว่ยอย่างไร?" เมื่อครู่คุณพ่อเอ่ยถึงแคว้นเว่ยโดยเฉพาะ นั่นก็หมายความว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับแคว้นเว่ย ฟ่านอีหลานยังคงสนใจเรื่องนี้มาก
ฟ่านเหวินซวนอธิบาย "ในศิลปะเครื่องกลของสำนักเม่อมีการวิจัยมากมายเกี่ยวกับเครื่องมือตีเมือง, อาวุธ และเครื่องมือต่างๆ สิ่งเหล่านี้ในสายตาของเจ้านครรัฐต่างๆ ล้วนเป็นของล้ำค่า ใครๆ ก็อยากครอบครองเป็นของตนเอง ดังนั้นในสามสำนักใหญ่ของเม่อเจ๋อ สิ่งที่เป็นที่ต้องการมากที่สุดคือตระกูลเซียงหลี่นี้แน่นอน!"
ในเวลานั้นเจ้านครรัฐต่างๆ ต่างอยากเชิญเป็นแขกชั้นสูง เพื่อให้ได้ศิลปะเครื่องกลของสำนักเม่อไปพัฒนาขยายกำลังทหารของตน เมื่อปีนั้นตระกูลเซียงหลี่มาถึงแคว้นฉี แต่ไม่ยอมรับคำเชิญของฉีอ๋องที่จะเป็นกำลังช่วยเหลือของแคว้นฉี สุดท้ายก็ทำให้เถียนตานอัครมหาเสนาบดีของแคว้นฉีในตอนนั้นโกรธเคือง ขณะนั้นแคว้นฉีเกือบถูกกองทัพของแคว้นเยียนที่นำโดยเยว่อี้ทำลายล้าง เถียนตานกลับมาพลิกสถานการณ์ กอบกู้รากฐานของแคว้นฉีไว้ได้
เถียนตานจึงเดินบนเส้นทางแห่งความรุ่งโรจน์ ในที่สุดก็เป็นอัครมหาเสนาบดีของแคว้นฉี อำนาจในตอนนั้นเรียกได้ว่าสูงส่งดั่งตะวันเที่ยงวัน ไร้ผู้เทียมทาน แม้แต่ฉีอ๋องยังต้องเกรงใจ ไม่กล้าขัดใจ! ดังนั้นเมื่อทำให้เถียนตานโกรธ ผลลัพธ์ย่อมร้ายแรง
เถียนตานคิดว่า เนื่องจากเม่อเจ๋อตระกูลเซียงหลี่ไม่สามารถใช้ประโยชน์เพื่อตนเองได้ ก็จะไม่ปล่อยให้ศิลปะเครื่องกลของสำนักเม่อแพร่กระจายออกไป ดังนั้นเถียนตานจึงเกิดเจตนาฆ่าต่อตระกูลเซียงหลี่"