"แม่ทัพหยินซวี่บุกโจมตีค่ายผูหยางของจางหาน?" ในเมืองต้างอี้ เซี่ยงเหลียงประหลาดใจเล็กน้อย ดีใจเล็กน้อย
เฉินผิงเดินเข้ามาพูด "ใช่แล้ว แม่ทัพหยินฝากจดหมายไว้ให้ท่านแม่ทัพ เขาไปโจมตีกองทัพฉินที่เหอเป่ย เขาบอกให้ท่านแม่ทัพยอมรับโทษที่แอบกระทำการโดยพลการ ข่าวจากหน่วยสอดแนมบอกว่าค่ายกองทัพฉินที่ริมแม่น้ำผูสุ่ยมีแสงไฟลุกโหม ทหารฉินเสียชีวิตไม่น้อย ตงอี้ก็ยกทัพกลับมาช่วยแล้ว น่าจะเป็นฝีมือของแม่ทัพหยิน"
เซี่ยงเหลียงยิ้มเบาๆ ถ้าหลี่โหยวไม่แพ้เร็วขนาดนี้ ถ้าตงอี้กล้าบุกเผิงเฉิง การกระทำของหยินซวี่ก็สมควรถูกลงโทษ แต่ตอนนี้ผลของสงครามเป็นผลดีต่อแคว้นฉู่ จะมีอะไรให้พูดอีก พูดพลางหัวเราะ "จะโทษอะไรล่ะ ตงไหลถึงจะเสี่ยง เขาก็มีผลงานไม่น้อย ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาเป็นอย่างไรบ้าง"
เฉินผิงพูด "ตอนนี้ยังไม่มีข่าวคราวเลย แต่แม่ทัพหยินมีปัญญาและเก่งในการรบ น่าจะหนีรอดไปได้อย่างปลอดภัย" ถึงพูดเช่นนั้น แต่เฉินผิงก็ยังเป็นห่วงหยินซวี่ แต่น่าเสียดายที่เขาอยู่ทัพเดียวนอกเมือง ไม่ได้รับข่าวคราวใดๆ บางทีเขาอาจมองเห็นอะไรบางอย่าง เฉินผิงนึกถึงคืนนั้นที่ดวงดาวส่องแสงจ้า จิตใจก็พลันหวั่นไหว
เซี่ยงเหลียงพยักหน้าพูด "อืม เมื่อมีข่าวให้รายงานท่านแม่ทัพทันที ใช่แล้ว อาการบาดเจ็บของอวี่เอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง"
เฉินผิงพูด "ท่านแม่ทัพวางใจได้ หอกของหลี่โหยวเพียงแค่แทงโดนเนื้อหนังของท่านแม่ทัพน้อย ไม่เป็นอะไร แต่ต้องพักรักษาตัวสักสองสามวัน ครั้งนี้แม้ทัพของเราจะยึดเมืองยงชิวได้ แต่ก็เสียกำลังพลไม่น้อย สู้รบต่อเนื่องกันหลายวัน ทหารเหนื่อยล้ามาก ต้องการพักฟื้น และกองกำลังฉินที่เหลืออยู่ในเขตซานชวนและตงจวิ้นยังไม่ได้กวาดล้างให้หมด เพ่ยกงหลิวปังก็จะไปช่วย ท่านแม่ทัพน้อยและท่านอาวุโสฟานเจิงกลับมาไม่ได้สักพัก หลังจากนั้นข้าพเจ้าจะนำข้าวส่งไปที่ยงชิวบำรุงทหาร และไปเยี่ยมท่านแม่ทัพน้อย"
"เช่นนั้นก็ต้องรบกวนท่านเฉินแล้ว!" ลุงหลานผูกพันกันฉันใด จางหานย่อมเป็นห่วงหลานชาย แต่ไม่สามารถไปเยี่ยมได้ จึงจำต้องฝากเฉินผิง