เที่ยงวัน หน้าประตูเมืองฟานอี้
ชาวบ้านหลายคนเข็นเกวียนหลายคันเข้าเมือง ทหารรักษาประตูตรวจตามหน้าที่ เห็นว่าเกวียนเต็มไปด้วยข้าว ก็ถามสบายๆ “พวกเจ้าเป็นใคร? ส่งข้าวไปไหน? ทำไมมาตอนนี้?”
หัวหน้าเป็นชายอ่อนแอ ดูเหมือนครูสอนหนังสือ เดินเข้าไปพูดอย่างสุภาพ “พวกเราเป็นคนรับใช้ของตระกูลเผิง ใต้เมือง วันนี้ไปขนข้าวจากคฤหาสน์ที่เมืองตงหูกลับมา เพราะฝนเพิ่งหยุด ถนนยังลื่น เลยช้ากว่ากำหนด กลับมาเย็นหน่อย โชคดีที่ประตูเมืองยังไม่ปิด”
“ตระกูลเผิง?” ทหารรู้ว่าตระกูลเผิงเป็นตระกูลใหญ่ในเมืองฟานอี้ มีไร่นาทั่วหลายเมือง ขนข้าวกลับมาก็ปกติ มองล้อเกวียนเปื้อนโคลนจริง ก็เชื่อจึงปล่อยผ่าน
เมื่อขบวนรถเดินไปไกลแล้ว ทหารคนหนึ่งหันกลับไปมองแล้วเอามือลูบหัวท้าย คิดในใจว่า ทำไมรถเหล่านี้ดูคุ้นตาเหลือเกิน? คนข้างๆเห็นท่าทางของเขา ก็พูดหยอกเย้าว่า "มองอะไรอยู่? ไอ้หนู คงจะอิจฉาความร่ำรวยของตระกูลเผิงสินะ? บอกทางให้หน่อยนะ ได้ยินว่าตระกูลเผิงมีคุณสาวที่กำลังจะแต่งงาน ลองเอาดีหน่อยก็ได้!" "
"ฮ่า ฮ่า!" ทหารที่เฝ้าประตูเมืองก็หัวเราะกันเป็นก้อนทันที
หลังจากผลักรถเข้าเมืองไปแล้ว ชายที่มีลักษณะเป็นบัณฑิตที่นำหน้าก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วหันไปพูดกับคนงานที่กำลังผลักรถอยู่คนหนึ่ง "คุณชาย เข้าเมืองแล้ว จะทำยังไงต่อไปล่ะ?" "
คนงานเงยหน้าขึ้น ใต้ปีกหมวกก็ปรากฏใบหน้าของหยินซวี่ ส่วนผู้ที่ทำตัวเป็นบ่าวรับใช้ที่มีลักษณะเป็นบัณฑิตก็คือเกาอี้ ซึ่งไม่ต้องพูดถึง เมื่อเช้าบนเส้นทางเขา ก็ได้ปล้นขบวนรถขนเสบียงของจางกงเฉามาได้ และที่น่าตื่นเต้นยิ่งกว่านั้นก็คือ พบจดหมายที่ผู้ตรวจการอำเภอ ประจำตำแหน่งเซี่ย ซึ่งเขียนถึงผู้บัญชาการปีกซ้าย อันถง โดยบังคับใช้กฎหมายและกล่าวหาว่า นายอำเภอฟานอี้ อู๋รุ่ย คบหากับพวกโจรและมีเจตนาไม่ดี! "