"ท่านจื่อฝาง!"
หยินซวี่ไม่คิดเลยว่าคำเรียกที่สุภาพของตัวเองจะทำให้ทุกคนประหลาดใจมาก
หลิวปังมองหยินซวี่อย่างประหลาดใจ สงสัยในใจ พวกเขารู้จักกันหรือ? ไม่อย่างนั้นเขาจะรู้ชื่อรองของจางเหลียงได้อย่างไร? อิงปู้สงสัยในใจ พี่น้องตงไหลรู้จักคนไม่น้อยจริงๆ! เซียวเหอเบิกตากว้าง จางเหลียงมาปรากฏตัวข้างกายหลิวปังได้อย่างไร ตำแหน่งยังสูงกว่าโจวป๋อ เฉาเฉินอีก เขาสงสัยในตัวตนของจางเหลียงพร้อมกับแปลกใจที่หยินซวี่รู้จักจางเหลียง
จางเหลียงพูดด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยว่า "แม่ทัพอินรู้จักข้าหรือ?"
พอพูดจบ ทุกคนก็ยิ่งประหลาดใจ เห็นได้ชัดว่าจางเหลียงไม่รู้จักหยินซวี่ ทำไมเขาถึงเรียกชื่อรองของจางเหลียงได้ล่ะ?
หยินซวี่สังเกตเห็นปัญหา ยิ้มแห้งๆ ในใจ เมื่อกี้เขาตื่นเต้นเกินไปจริงๆ เจอหลิวปังก็ไม่รู้สึกอะไร แต่จางเหลียงต่างออกไป ในชาติก่อนเขาเคารพนับถือจางจื่อฝางมาก ในสายตาเขา คนที่ฉลาดที่สุดระหว่างฉู่กับฮั่นก็คือจางเหลียง ถ้าไม่มีเขา หลิวปังคงทำเรื่องใหญ่ไม่ได้แน่
สติปัญญาของจางเหลียงยังสะท้อนให้เห็นในที่เขารู้ถึงชะตากรรมของขุนพลผู้มีผลงาน ลองคิดดูว่าในต้นราชวงศ์ฮั่น มีเจ้าผู้ครองแคว้นและแม่ทัพที่นำทัพกี่คนที่ได้จบชีวิตอย่างสงบ? เซียวเหอเป็นขุนนางฝ่ายพลเรือน มีอิทธิพลในกองทัพน้อย หลิวปังจึงไม่กังวล เลยไว้ใจและโปรดปรานตลอด กลายเป็นคนแรกที่ได้รับอนุญาตให้ถือดาบและสวมรองเท้าขึ้นสู่ท้องพระโรง หานซิ่นเป็นอัจฉริยะทางการทหาร แผ่นดินต้าฮั่นเกือบทั้งหมดเป็นฝีมือเขาคนเดียว ผลงานยิ่งใหญ่บดบังเจ้านาย ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย เผิงเยว่และอิงปู้ เหล่าเจ้านายต่างตระกูลที่ถือกำลังทหารหนัก ก็เป็นเช่นเดียวกัน ต้องถูกกำจัดเหมือนสุนัขที่ถูกต้มหลังจากกระต่ายตาย