“เหลวไหล!”
ในห้องโถงเงียบสนิททันที ทุกคนถึงพบว่าคนที่ตะโกนออกมานั้นคือท่านอาวุโสฟ่าน
หยินซวี่สีหน้าหยุดชะงักเล็กน้อย ก่อนจะตั้งสติได้ ไม่คิดว่าฟ่านเจิงจะใช้วิธีนี้จู่ๆโจมตี เรื่องที่ไม่เกี่ยวกับตนก็ช่างมัน ท่านอาวุโสฟ่านกับหลิวเพ่ยกงมีเรื่องขัดแย้งกัน เขาก็ยินดีจะดู ดังนั้นจึงวางท่าเป็นผู้สังเกตการณ์เย็นชา คอยแอบดูผู้ที่เกี่ยวข้อง
เซี่ยงเหลียงแววตากระเพื่อมเล็กน้อย ร่างกายขยับนิดหน่อย บางทีเมื่อกี้อาจมีความหวังที่หวังลมๆแล้งๆ แต่ตอนนี้ เสียงของฟ่านเจิงนี้ราวกับถูกตีด้วยไม้พลอง ทำให้จอมทัพเซี่ยงรู้สติในทันที
เซี่ยงเหลียงขยับคิ้วเล็กน้อย บนใบหน้าที่องอาจมีอารมณ์ผันผวนวูบหนึ่ง แล้วกลับมาเป็นปกติในทันที ในโอกาสเช่นนี้ มีท่านลุงเซี่ยงเหลียงและอาจารย์ฟ่านเจิงอยู่ ยังไม่ถึงตาของเขาที่จะพูด ควรรอดูสถานการณ์ก่อนดีกว่า
หลิวปังตะลึงยืนอยู่ที่เดิม ไม่ว่าเจตนาเริ่มแรกของเขาจะเป็นอย่างไร ก็เป็นแค่การเสนอแนะเท่านั้น ไม่คิดว่าฟ่านเจิงจะไม่ไว้หน้ากันเลย ตราหน้าเรื่องนี้ว่า “เหลวไหล” หลิวเพ่ยกงผู้ยิ่งใหญ่ที่พูดในที่ประชุมใหญ่ต่อต้านราชวงศ์ฉินกลับกลายเป็นเรื่องเด็กๆ เป็นเรื่องเหลวไหล ใครก็ตามที่เจอเรื่องนี้ หน้าก็อดเสียไม่ได้ แต่หลิวปังทำอะไรไม่ได้ ฟ่านเจิงอายุเจ็ดสิบแล้ว เขาใช้วัยแก่เฒ่าได้ แต่หลิวปังทำแบบนั้นไม่ได้ เป็นเวลานานที่เขายืนตะลึงอยู่ พูดไม่ออก
จางเหลียงแววตาเปลี่ยนเป็นประหลาดใจ ข้อเสนอของหลิวปังเป็นแผนของเขา โดยปกติแล้วไม่ใช่เรื่องใหญ่ ไม่คิดว่าฟ่านเจิงจะมีปฏิกิริยารุนแรงเช่นนี้ และพูดจาไม่ไว้หน้ากันเลย ชั่วขณะหนึ่ง ก็รู้สึกอึดอัดจริงๆ
ฟ่านเจิงค่อยๆลุกขึ้นตัวสั่น มองหลิวเพ่ยกงด้วยสายตาเย็นชาแล้วพูดว่า “หลิวปัง เจ้าทรยศต่อแผ่นดิน ขัดขืนผู้ใหญ่ก่อความวุ่นวาย และยังจะลากจอมทัพเซี่ยงไปด้วย เจ้ามีเจตนาร้าย!” ท่านอาวุโสสีหน้าเย็นชา น้ำเสียงหนักแน่น แต่ละคำมีน้ำหนัก