หยิงจื่อเย่เขินอายจนพูดไม่ออก หยิงซือหมานมองดูก็เห็นรอยยิ้มเข้าใจที่มุมปาก ที่จริงจากการสังเกตก่อนหน้านี้ ก็เห็นว่าจื่อเย่มีใจให้หยินซวี่ แต่เพราะเรื่องสำคัญจึงต้องถามต่อหน้า
ตอนนี้ถึงแม้หยิงจื่อเย่จะไม่ตอบ แต่สีหน้าก็เป็นคำตอบที่ดีที่สุดแล้ว หยิงซือหมานลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก ไปหาเว่ยเลียวกระซิบข้างหูสองสามคำ เว่ยเลียวฟังแล้วมุมปากก็มีรอยยิ้ม จงหยินเห็นก็เข้าใจในใจ
หยินซวี่บ่นในใจ พวกเขาคุยอะไรกันอีก แบบนี้ไม่ค่อยดีเลย!
หยิงซือหมานหันหลังเดินจากไปอย่างสง่างาม เว่ยเลียวจึงถามว่า “อย่างไร? เยว่อ๋องคิดดีหรือยัง?”
เอ่อ... ความรู้สึกนี่มันคิดได้ด้วยเหรอ? หยินซวี่ตอบว่า "จื่อเย่ช่างน่าหลงใหล น่าสงสารจริงๆ แต่ข้าไม่อยากให้ความรู้สึกและผลประโยชน์ปนเปกัน ข้าจะไม่พูดกลับกลอกเพื่อขอความช่วยเหลือจากท่านเว่ยเลียวขอรับ และแน่นอน ข้าก็ไม่อยากให้จื่อเย่ต้องฝืนตัวเองเพื่อแก้แค้นด้วย..........."
หยินซวี่พูดอย่างตรงไปตรงมา ทำให้เว่ยเลียวและจงหยินพยักหน้าเห็นชอบ ดูเหมือนว่าเขาอายุน้อยแต่สามารถครองโลกและมีชื่อเสียงไปทั่วแผ่นดินก็สมเหตุสมผล
เมื่อได้ยินว่าน้ำเสียงของหยินซวี่เริ่มอ่อนลง เว่ยเลียวพยักหน้าแล้วถามว่า "ถ้าจื่อเย่ตกลงล่ะ?"
"ได้หญิงงามเช่นนี้ ยังจะต้องการอะไรอีก!" หยินซวี่กล่าวเสียงดังชัดเจน "แต่ข้าขอย้ำอีกครั้งว่า ข้าจะไม่พูดกลับกลอกเพื่อผลประโยชน์!" จู่ๆ เขาก็เข้าใจว่าหยิงซือหมานกระซิบอะไรบางอย่างข้างหูเว่ยเลียว ดูเหมือนว่าหยิงจื่อเย่เพิ่งถูกถามคำถามเดียวกันกับเขา