หยินซวี่กับอิงปู้มาถึงเผิงเฉิงก่อน เริ่มล้อมและโจมตีเมืองพร้อมกัน หลิวปังก็ร่วมมือนำทหารห้าพันมาช่วยรบ เซี่ยงเหลียงมาถึงในบ่ายวันที่สองหลังจากได้รับข่าว กองทัพกว่า 40,000 นายล้อมเผิงเฉิงเสร็จสมบูรณ์
ในทันทีที่เซี่ยงเหลียงมาถึง หยินซวี่และอิงปู้ในฐานะแนวหน้าก็รีบไปเข้าเฝ้า ในกระโจมใหญ่ เซี่ยงเหลียงนั่งอยู่ตรงที่นั่งหลัก หยูจื่อชีและเฉินอิงนั่งแยกกันอยู่สองข้าง ในเวลานี้ที่เผิงเฉิงก็มีเพียงพวกเขาไม่กี่นายที่เป็นแม่ทัพระดับสูง
“คารวะท่านจอมทัพ!”
“ฮ่า ฮ่า!” เซี่ยงเหลียงหัวเราะทันทีแล้วลุกขึ้นพยุงทั้งสองคน เห็นได้ชัดว่าเขาพอใจกับผลการรบที่ถงซานมาก แสดงออกถึงความใจดีมาก หัวเราะแล้วพูดว่า “รีบลุกขึ้นเถอะ ที่ถงซานทำได้ดีมาก ดีมาก!”
หยูจื่อชีพยักหน้าเบาๆ ในฐานะแม่ทัพที่ติดตามตระกูลเซี่ยงมาตั้งแต่แรก เขารู้นิสัยของเซี่ยงเหลียงเป็นอย่างดี เซี่ยงเหลียงไม่ค่อยพูดคำว่า 'ดี' สักเท่าไหร่ ตอนนี้กลับพูดติดกันสองคำว่า 'ดีมาก' นี่เป็นสิ่งที่หายากมาก เห็นได้ว่าพอใจกับเรื่องนี้มากแค่ไหน
คิดถึงความหยิ่งยโสของหลงจูก่อนหน้านี้ หยูจื่อชีอดส่ายหัวไม่ได้ ข่าวไม่ช้าก็เร็วจะกลับไปถึงไคว่จี ดูเหมือนพวกเขาจะผิดหวังกันแน่ ในขณะเดียวกันก็รู้จักหยินซวี่และอิงปู้ทั้งสองคนใหม่หมด ดูเหมือนสมคำร่ำลือจริงๆ ยึดถงซานได้ภายในสองวัน หยูจื่อชีถามตัวเองว่าทำไม่ได้ เป็นแม่ทัพที่กล้าหาญจริงๆ!
หยินซวี่กับอิงปู้สบตากัน พูดด้วยความเคารพว่า “ขอบคุณท่านจอมทัพที่ชม พวกเราแค่โชคดีเท่านั้น พอดีได้จังหวะที่หลิวเพ่ยกงมาช่วย รองแม่ทัพซูอานก็ยอมจำนนโดยสมัครใจ ถึงได้ราบรื่นอย่างนี้”