เหยเจียแตกออกเป็นสามส่วน หยินซวี่ได้รู้ถึงสถานการณ์บางอย่างขององค์กรลึกลับนี้ในยุคจ้านกว๋อจนถึงฉินฮั่นเป็นครั้งแรก ยิ่งไม่คิดว่าฟานเจิงก็เป็นพวกสำนักโม้ด้วย การใช้กำลังทหารอันแข็งแกร่งเพื่อรวมแผ่นดินให้เป็นหนึ่ง ในอดีตจิ๋นซีฮ่องเต้ก็ทำได้ แต่พวกเขาไม่ชอบความโหดเหี้ยมของจิ๋นซี แล้วตอนนี้ล่ะ? ฟานเจิงทุ่มเทเพื่อเซี่ยงอวี่ แต่เซี่ยงอวี่ก็ยังโหดเหี้ยมไม่ต่างกัน ฟานเจิงกับเซียงฟูซื่อก็ไม่ใช่กลับไปเดินทางเก่าอีกหรือ?
ส่วนจงหยินที่อยู่ตรงหน้า เป็นผู้นำของเติ้งหลิงโม่ พวกเขาสนับสนุนการผสมผสานแนวคิดของขงจื๊อและเม่งจื๊อ ค่อนข้างคล้ายกับที่สำนักขงจื๊อส่งเสริมความรักใคร่เมตตา จะว่าไปแล้วพวกเขาก็น่าเชื่อถือที่สุด ในประวัติศาสตร์เดิมไม่กี่ปีต่อมา ฮั่นอู่ตี้ก็ใช้วิธีเลิกสำนักต่างๆ ยกย่องลัทธิขงจื๊อแต่เพียงผู้เดียว แนวคิดลัทธิขงจื๊อก็กลายเป็นกระแสหลักและสายตรงที่ปกครองมาสองพันปี
เติ้งหลิงโม่กับเซียงฟูซื่อมีจุดคล้ายกัน อยากจะปกครองแผ่นดินด้วยความรักและเมตตา แต่ในยุคสมัยที่จ้านกว๋อต่างแย่งชิงอำนาจกัน ย่อมเป็นไปไม่ได้ ตอนนั้นเจ้าเมืองแต่ละแคว้นล้วนคิดแต่จะทำให้ประเทศร่ำรวยและกองทัพเข้มแข็ง เพื่อเป็นใหญ่ในดินแดนของตน ดังนั้นสิ่งเดียวที่ได้ผลก็คือสำนักนิติธรรม ส่วนแนวคิดแบบสำนักขงจื๊อและเติ้งหลิงโม่ จะมีโอกาสก็ต่อเมื่อแผ่นดินเป็นหนึ่งเดียว
การรวมชาติของแคว้นฉินไม่ต้องสงสัยทำให้พวกเขาเห็นโอกาส แต่จิ๋นซีฮ่องเต้หยิงเจิ้งก็ยังยืนหยัดในแนวคิดการปกครองแบบสำนักนิติธรรม เติ้งหลิงโม้จึงต้องหันความสนใจไปที่องค์ชายฝูซู ฝูซูเป็นคนอ่อนโยน มีเมตตา สอดคล้องกับอุดมการณ์ทางการเมืองของพวกเขา และฝูซูก็เป็นบุตรของจิ๋นซีฮ่องเต้ ในตอนนั้นถือเป็นผู้สืบทอดบัลลังก์ที่เติบโตอย่างราบรื่น เมื่อจงหยินพบฝูซู ก็ประทับใจอย่างลึกซึ้งในความอ่อนน้อมถ่อมตนและความเคารพผู้มีความสามารถขององค์ชายใหญ่ จึงทุ่มเทรับใช้ภายใต้การนำของเขาอย่างสุดใจ!