หลังจากฆ่าหานเซิงแล้ว ไม่มีใครกล้าคัดค้านเรื่องเซี่ยงอวี่กลับตะวันออกสู่แคว้นฉู่อีก! ภายใต้การยืนกรานของเซี่ยงอวี่ ฟานเจิงต้องยอม ให้เซี่ยงอวี่ครองอำนาจที่เผิงเฉิง! จึงต้องปรึกษาแผนแบ่งแคว้นใหม่!
ฟานเจิงพูดว่า “ตั้งเมืองหลวงที่เผิงเฉิง ดินแดนเก้าจังหวัดเหลียงฉู่ต้องรวมอยู่ในการปกครองของอวี่เอ๋อร์ทั้งหมด ถึงจะมีพลังพอครองโลก!”
ด้วยเหตุนี้ ดินแดนที่เซี่ยงอวี่ได้รับการปันส่วนส่วนใหญ่ประกอบด้วย ซื่อสุ่ย ตงไห่ ตั่งจวิ้น ตงไห่ ไคว่จี และเก้าจังหวัดที่ร่ำรวยที่สุดของดินแดนเหลียงและฉู่ ชายฝั่งทะเลใหญ่ ทางเหนือจากแม่น้ำจี้สุ่ยติดเขตแดนแคว้นฉี ทางตะวันตกกลืนกินดินแดนของแคว้นเว่ยไปไม่น้อย ทางใต้ฝั่งแม่น้ำหวยทั้งสองฝั่ง จรดถึงทางใต้ของแม่น้ำใหญ่! พึงรู้ว่าหลังจากสถาปนาราชวงศ์ฉิน ดำเนินระบบอำเภอ ทั่วราชอาณาจักรมีเพียงสามสิบหกอำเภอ เซี่ยงอวี่ก็ครอบครองถึงหนึ่งในสี่!
ยิ่งไปกว่านั้น เก้าจังหวัดนี้ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ติดทะเล อยู่ในบริเวณที่ราบลุ่มแม่น้ำหวงหวยและเจียงหวย ล้วนเป็นดินแดนราบเรียบอุดมสมบูรณ์ แม้กวนจงจะเป็นดินแดนอันอุดมสมบูรณ์ แต่หลังจากหลายปีที่ผ่านมาผ่านการปกครองที่เสื่อมทรามถดถอยของหูไห่และเจ้าเกา ก็ทรุดโทรมยับเยิน อาจกล่าวได้ว่าสู้เก้าจังหวัดเหลียงฉู่ที่เซี่ยงอวี่เลือกในตอนนี้ไม่ได้
ฟานเจิงทุ่มเทอย่างสุดกำลัง เพื่อความยิ่งใหญ่ของเซี่ยงอวี่ก็เรียกได้ว่าตรากตรำ ดินแดนที่ได้มานี้ไม่มีใครเทียบได้แน่นอน เมื่อเซี่ยงอวี่ได้ยินก็ดีใจเป็นอย่างยิ่ง ด้วยเหตุนี้เกือบจะรวมดินแดนทั้งหมดของซีฉู่กั๋วเข้าสู่การปกครอง ในที่สุดตัวเองก็จะกลับบ้านเกิดอย่างสง่างาม และดินแดนที่กว้างใหญ่ ทำให้ตนเองมีทุนพอที่จะเป็นเจ้าใหญ่ ให้เหล่าขุนนางทั่วหล้าไม่กล้าขัดขืน