ฤดูใบไม้ร่วงปีที่สองแห่งรัชกาลฉินที่สอง ซ่างเจี่ยงแห่งแคว้นฉินสั่งให้สามแม่ทัพ ตงอี้, ซือหม่า ซิน, หลี่โหยว เคลื่อนกำลังหน่วงกองทัพชอบธรรมแห่งฉู่ แล้วนำทัพเจ็ดหมื่นด้วยตนเอง เปลี่ยนเส้นทางที่แม่น้ำจี้สุ่ย บุกโจมตีแคว้นฉีอย่างกะทันหัน
เถียนหรง อัครมหาเสนาบดีแห่งแคว้นฉีได้รับข่าว ด้านหนึ่งจัดระเบียบป้องกันและต้านทาน อีกด้านหนึ่งส่งจดหมายขอความช่วยเหลือไปยังสามแคว้น เยียน จ้าว ฉู่ ความหวังของเถียนหรงยังคงเป็นแคว้นฉู่ แม้ว่ากองทัพฉู่กำลังสู้รบอย่างหนักกับกองทัพฉิน แต่ชาวฉีเชื่อว่าชาวฉู่เข้าใจความจริงที่ว่าปากไม่มีฟันก็หนาว อย่างน้อยก็จะร่วมมือกันสู้ เพื่อต่อต้านจางหาน ด้วยเหตุนี้ เถียนหรงจึงส่งเกาหลิงจวินผู้เป็นที่ไว้วางใจ และมีฟ่านเหวินเคอพ่อค้ามหาเศรษฐีร่วมเดินทาง ไปยังซวีอี๋เพื่อเข้าเฝ้าฉู่หวยอ๋องและชิงจื่อกวนจวินซ่งอี้
“เกาหลิงจวินแห่งแคว้นฉีไปซวีอี๋โดยตรงหรือ?” หยินซวี่เมื่อได้รับข่าวนี้ ส่ายหน้าด้วยความประหลาดใจอย่างยิ่ง
เฉินผิงที่รีบมาจากเผิงเฉิงก็รู้สึกขำ “ใช่แล้ว! ได้ยินว่าจอมทัพเซี่ยงไม่อยู่ที่เผิงเฉิง ก็ไม่แวะ ไปซวีอี๋ทันที บางทีชาวฉีอาจคิดว่าควรเข้าเฝ้าหวยอ๋องและซ่งอี้ก่อนกระมัง?”
หยินซวี่กับเฉินผิงมองหน้ากันแล้วยิ้ม ค่อนข้างจนใจและขมขื่น แต่โชคดีที่การศึกเมื่อเร็วๆ นี้ค่อนข้างราบรื่น ทำให้รู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย หลังจากครั้งก่อนที่หยินซวี่เสนอให้เชิญหลิวปังและลวี่เฉินนำทัพเข้าร่วมรบ กองทัพฉู่มีกำลังขวัญเพิ่มขึ้นมาก ในการรบกับกองกำลังของตงอี้ ความกดดันลดลงมาก และยังได้รับชัยชนะเล็กๆ หลายครั้งติดต่อกัน ทำให้ขวัญกำลังใจของกองทัพฉินลดลงอย่างมาก