หลิวปังพูดเสียงดังว่า “หากเมืองจูลู่แตก เยียนและจ้าวล่มสลาย จางหานกับหวังหลีนำทัพลงใต้ ลองถามว่าเราควรทำอย่างไร? ยืนหยัดต่อต้าน ให้เผิงเฉิงเป็นจูลู่แห่งที่สอง? ไม่ใช่รอตายหรอกหรือ? หรืออาจทิ้งเมืองไปหลบทางใต้? ถูกกองทัพฉินไล่ตามไม่เลิก? ยิ่งกว่าตอนนั้นจะลำบาก ตอนนี้สู้กับชาวฉินเต็มที่สักตั้ง บางทีอาจได้ผลลัพธ์อีกแบบ”
คำพูดนี้ถูกใจทุกคน ยืนหยัดต่อต้าน วันเมืองแตกก็ต้องตายแยกหัวกับร่าง ทิ้งเมืองหนีก็จะน่าสงสารเหมือนหมาจรจัด พูดแล้วสู้สู้รบที่จูลู่สักตั้งดีกว่า อย่างน้อยก็อยู่ในดินแดนแคว้นจ้าว ไม่ต้องกลัวแบบนี้
ถ้าเพียงเท่านี้ คำพูดของหลิวปังก็ไม่ค่อยใหม่ แต่แผนการอันชาญฉลาดของท่านจื่อฝางจะง่ายดายขนาดนี้? อย่างน้อยแม่ทัพอินก็ไม่เชื่อ ได้ยินหลิวเพ่ยกงพูดต่อว่า “การส่งทัพไปช่วยแคว้นจ้าวเป็นสิ่งที่ต้องทำ แต่วิธีการช่วยยังต้องพิจารณา” คำเปลี่ยนผ่านปรากฏแล้ว สมดังคาด! นี่คือประเด็นสำคัญของท่านจื่อฝาง
หลิวปังหยุดเล็กน้อย สร้างความสงสัยทำให้หลายคนอยากรู้ จึงพูดต่อว่า “ปีก่อน แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นเว่ย ผังเจวียน นำทัพใหญ่ล้อมเมืองหานตาน เมืองหลวงของจ้าว แคว้นจ้าวขอความช่วยเหลือจากแคว้นฉี ฉีอ๋องส่งแม่ทัพใหญ่เถียนจี้และที่ปรึกษาซุนปินไปช่วยจ้าว ตอนนั้นซุนปินเห็นว่ากองทัพเว่ยออกจากหานตานหมด เมืองหลวงต้าเหลียงว่าง จึงนำทัพใหญ่ล้อมเมืองหลวงเว่ย ผังเจวียนได้ข่าวก็ต้องถอยทัพกลับมาช่วย กองทัพฉีซุ่มโจมตีระหว่างทาง รอศัตรูที่เหนื่อยล้า เอาชนะกองทัพเว่ยที่กลับมาอย่างอ่อนล้า จึงช่วยจ้าวพ้นจากการล้อม!”
ล้อมเว่ยช่วยจ้าว? หยินซวี่ใจเต้น ความคิดพลุ่งพล่าน วิเคราะห์จุดประสงค์ที่หลิวปังเล่าเรื่องนี้ ตามสถานการณ์ปัจจุบัน ยังคงช่วยจ้าว แต่เป้าหมายที่ล้อมเปลี่ยนเป็นฉิน ล้อมฉินช่วยจ้าว ชั่วพริบตา หยินซวี่เข้าใจ ความหมายของหลิวปังหรือจางเหลียงคือโจมตีกวนจงที่ตั้งเมืองหลวงของฉิน อย่างน้อยสร้างสถานการณ์วิกฤต ให้จางหานแบ่งกำลังมาช่วย ซึ่งก็ไม่เลว