การลอบโจมตีค่ายที่ล้มเหลวสิ้นสุดลงด้วยความพ่ายแพ้อย่างยับเยินของชาวเว่ย!
แม่ทัพเว่ยคนนั้นพาทหารองครักษ์กว่า 100 นายหนีออกจากวงล้อมของชาวเยว่ คว้าหนทางรอดมาได้ ที่ไหนเลยจะกล้าชักช้า รีบวิ่งกลับไปอย่างรวดเร็ว ในป่าตอนกลางคืนกี่ครั้งที่วิ่งไม่ทันเลือกทาง กี่ครั้งที่ชนต้นไม้จำไม่ได้แล้ว
สิ่งเดียวที่ทำได้ตอนนี้คือการหนีเอาชีวิตรอด ทหารเว่ยทุกคนรู้สึกเหมือนกันว่า ถ้าพ่อแม่ให้เกิดมามีสี่ขาคงดี
ท่ามกลางการหนีอย่างรวดเร็ว เกียรติยศและรางวัลจากการเอาชนะด้วยกำลังน้อยกว่าและทำลายกองทัพเยว่กลายเป็นหมอกควันไปหมด! ที่ผิงหยางสิ่งที่รอเขาอยู่ไม่ใช่ตำแหน่งสูงและเงินเดือนมาก แต่เป็นเสียงคำรามไม่รู้จบของซีเว่ยอ๋องเป้า…
มองดูเงาคนที่หนีเตลิด ลูกน้องอยากนำทหารไล่ตาม แต่ผูจวิ้นห้ามไว้ ตามคำกล่าวไม่ไล่ตีข้าศึกที่หนีจนมุม ค่ำดึกขนาดนี้จะเสียเวลาทำไม ยิ่งกว่านั้นตอนนี้ยังต้องการให้พวกมันเป็นปากเป็นเสียง รายงานเรื่องคืนนี้ให้นายของพวกมันฟัง…
ซูเจี่ยวเดินขึ้นมาพูดว่า “ตรวจสอบชัดเจนแล้ว น่าจะเป็นชาวเว่ย ถึงแม้พวกมันไม่ได้ใส่เครื่องแบบทหาร!”
ผูจวิ้นพยักหน้าพูดว่า “คนพวกนี้ถึงไม่ใส่เครื่องแบบ แต่ละคนใส่ชุดโจร อยากยิ่งปิดยิ่งเปิดโปงกลับกลายเป็นทำเกินเลยจนเสียเรื่อง โจรหนึ่งหมื่นคนอาละวาดในแผ่นดินเว่ยเก่า นี่เป็นไปได้หรือ?”
“เกรงว่าใครก็ไม่เชื่อ แถมถ้าเป็นโจร เหตุใดทุกคนถึงมีอาวุธแบบนี้ นี่เป็นยุทโธปกรณ์ของกองทัพประจำการโดยสมบูรณ์ ที่นี่นอกจากชาวเว่ยแล้ว จะเป็นใครได้อีก?”
ซูเจี่ยวถามด้วยความสงสัยว่า “ซีเว่ยอ๋องต้องทำเช่นนี้ทำไม? ระหว่างเขากับเยว่อ๋องถึงไม่ค่อยมีไมตรีกัน แต่ก็ไม่มีศัตรูคู่อาฆาต เหตุใดถึงกลั่นแกล้งพวกเราเช่นนี้?”
ผูจวิ้นส่ายหัวในใจ ไม่มีศัตรูคู่อาฆาต? จริงๆ แล้วความแค้นนี้ไม่ใช่น้อย ความแค้นที่แย่งภรรยา! คืนนั้นที่ต้าเหลียง ผูจวิ้นตามหยินซวี่เข้าไปในพระราชวังเว่ย ตั้งแต่เจียงตงก็ติดตามมา เขาย่อมรู้เรื่องของหลี่อวี้เหนียง ความขัดแย้งระหว่างเว่ยอ๋องกับเยว่อ๋องก็เพราะหญิงสาวคนนี้ หลี่อวี้เหนียง — ป๋อจี!