ผูหยาง ตั้งอยู่ที่ที่ราบลุ่มแม่น้ำใหญ่ตอนล่าง บริเวณที่อาณาจักรจ้าว ฉี เว่ยติดต่อกัน ทางใต้ติดต่อกับอานหยางของแคว้นเว่ย ทางเหนือเชื่อมต่อกับหานตานของแคว้นจ้าว ผูหยางมีประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่รุ่งเรืองและยาวนาน สมัยโบราณกาล หนึ่งในห้าฮ่องเต้คือจ้วนซวี่และชนเผ่าของเขาทำกิจกรรมที่นี่ จึงมีชื่อเรียกว่า "เมืองเก่าของจ้วนซวี่" ผูหยางในสมัยเซี่ยเรียกว่าแคว้นคุนอู ในยุคชุนชิวเป็นเมืองหลวงของแคว้นเว่ย ยุครณแคว้นตอนปลายเริ่มเรียกว่า "ผูหยาง" ราชวงศ์ฉินตั้งอำเภอผูหยาง
เมืองเก่าแก่แห่งนี้เป็นที่มาของเรื่องเล่าและตำนานมากมาย เช่น ซางเจี๋ยประดิษฐ์อักษร จิ้นเหวินกงถอยหนีสามลี้ หลิวเซี่ยฮุ่ยนั่งตักไม่หวั่นไหว... ที่นี่ก็เป็นสถานที่เกิดและเติบโตของบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์มากมาย เช่น บูชาปูแห่งการทหารอู๋ฉี่ ซางยางแห่งสำนักนิติธรรมผู้ปฏิรูปทำให้ฉินเข้มแข็ง ในยุคที่เต็มไปด้วยสงครามและอาวุธ ผูหยางที่เป็นทางผ่านสำคัญเหนือ-ใต้ เชื่อมต่อตะวันออก-ตะวันตก เป็นที่ยุทธศาสตร์สำคัญมาโดยตลอด สมัยชุนชิวเจ้าเมืองต่างๆ จัดการประชุมพันธมิตรที่นี่สิบสี่ครั้ง ศึกเฉิงผูระหว่างจิ้นและฉู่ ศึกหม่าหลิงระหว่างฉีและเว่ย ล้วนเกิดขึ้นที่นี่
หลังจากที่เฉินเชิ่งและอู๋กวงลุกขึ้นก่อการ จางหานออกจากด่านตง ปราบกองทัพกบฏต่างๆ ศึกที่หลินจี้ปราบกองกำลังผสมเว่ยฉีแตกพ่าย เว่ยอ๋องจิ่ว สิ้นพระชนม์ ฉีอ๋องเถียนตันที่มาช่วยก็รบตายในสนามรบ หลังจากนั้นจางหานรวบรวมกำลังทหารตั้งค่ายที่ผูหยาง ก็เพราะเห็นถึงความสำคัญทางยุทธศาสตร์การทหารของผูหยาง เมื่อไม่นานนี้จางหานเกือบจะยกพลทั้งหมดออกไป นำทัพลงใต้ สู้รบอย่างดุเดือดกับแคว้นฉีและฉู่ที่ต้าเหอจือหนาน หยินซวี่ โหวนครเช่าซิงแห่งแคว้นฉู่สังเกตว่าค่ายใหญ่ของกองทัพฉินที่ผูหยางว่างเปล่า จึงรับคำแนะนำของหานซิ่นข้ามแม่น้ำโจมตีไม่ทันตั้งตัว