ซานฮู่จินเสียแล้ว จางหานทุ่มเทสุดความสามารถ แนวป้องกันแม่น้ำจางสุ่ยที่สร้างมานานครึ่งปีพังทลาย!
จางหานได้ข่าวก็ตกใจจนสีหน้าเปลี่ยน ยังไม่ทันได้ช่วยเหลือ เซี่ยงอวี่ก็ยกทัพใหญ่บุกมาเองแล้ว
ตอนแรก จางหานคิดว่าการชักชวนให้ยอมจำนนและเจรจาสงบศึกของเซี่ยงอวี่เป็นแค่ข้ออ้าง เพื่อให้ตัวเองประมาท จุดประสงค์ที่แท้จริงคือการเอาชนะตัวเอง
แต่ฉือเฉิงนำข่าวกลับมา ความหมายของเซี่ยงอวี่ชัดเจนมาก ไม่มีที่ว่างให้ต่อรอง และไม่ให้จางหานลังเล ต้องยอมจำนนอย่างไม่มีเงื่อนไขในเวลาที่สั้นที่สุด
จางหานไม่สามารถแน่ใจถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของเซี่ยงอวี่ จึงไม่ได้ตอบกลับทันที ส่วนเซี่ยงอวี่ก็ยกทัพใหญ่โจมตีไม่หยุด แนวป้องกันถูกทะลวงแล้ว กองทัพฉินที่ขวัญกำลังใจตกต่ำอยู่แล้วแทบหมดความมั่นใจ ต้านทานไม่ไหวเลย
เดือนหก กองทัพฉินพ่ายแพ้ย่อยยับที่อู่สุ่ย จางหานถอยไปยังซากเมืองอินใกล้แม่น้ำหวนสุ่ย เซี่ยงอวี่ไม่ให้โอกาสกองทัพฉินได้พักหายใจ รีบยกทัพตรงไปยังซากเมืองอินทันที
เดือนเจ็ด ปีที่สามแห่งรัชกาลฉินที่สอง ที่ซากเมืองอิน เมืองหลวงเก่าของราชวงศ์อินซาง ซ่างเจี้ยงแห่งแคว้นฉินจางหานถูกปิดล้อมอย่างสิ้นหวัง จำใจต้องนำทัพสองแสนนายยอมจำนนต่อเซี่ยงอวี่
ตั้งแต่นั้นมา กองกำลังหลักของแคว้นฉินพ่ายแพ้ย่อยยับ ยังเป็นสัญญาณว่าแคว้นฉินที่เคยบดขยี้หกแคว้น รวมเป็นหนึ่งเดียวมาเพียงสิบกว่าปี กำลังจะล่มสลายอย่างแน่นอน เข้าสู่ช่วงนับถอยหลัง
ในเวลาเดียวกัน ที่เซียนหยาง เมืองหลวงของแคว้นฉิน ชายชราลึกลับสองคนกำลังดิ้นรนครั้งสุดท้ายเพื่อความอยู่รอดของแคว้นฉิน
หลังจากพ่ายแพ้ที่จูลู่ อารมณ์ของฉินที่สองก็ยิ่งหงุดหงิดมากขึ้น ถึงกับตำหนิเจ้าเกาหลายต่อหลายครั้ง
ภายใต้คำแนะนำของบัณฑิตและสิ่งล่อใจอันมหาศาล เหยียนเล่อ นายกเทศมนตรีเสียนหยาง จึงเสนอแผนต่อเจ้าเกาพ่อตาของเขา คือให้สังหารฉินที่สองแล้วตั้งจื่ออิงขึ้นเป็นใหญ่
เมื่อเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ เจ้าเกาจึงตัดสินใจเสี่ยงเดินหน้า