เช้าวันหนึ่งในฤดูใบไม้ร่วง เมืองติ้งเถามีหมอกหนา
จางหานยืนอยู่บนเนินเล็กนอกเมือง หมอกสีขาวขุ่นปกคลุมทั่วแผ่นดิน ห้าว่าก็เห็นเพียงเงาคนเลือนราง ทหารยามคนหนึ่งค่อยๆ คืบคลานเข้ามา ในสภาพที่มองเห็นได้ขนาดนี้ แต่กลับหาทางได้แม่นยำเช่นนี้ ช่างไม่ธรรมดาเลย
"ท่านซ่างเจี้ยง กองทัพฉู่ออกเมืองมาทะลวงแล้ว!" ทหารยามหยุดอยู่ตรงหน้าจางหาน คุกเข่ารายงาน
หลังจากยึดได้กว่า 30 เมืองในแคว้นฉี และตอนนี้ยังตีเซี่ยงเหลียง แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นฉู่ให้ยับเยิน ท่านซ่างเจี้ยงแห่งแคว้นฉินผู้นี้ช่างองอาจผึ่งผาย ได้ยินรายงานจากลูกน้อง ก็ลูบหนวดแพะพลางหัวเราะถาม "ออกกันหมดเมืองเลยหรือ? ทะลวงออกทางไหน?"
ทหารยามตอบอย่างนอบน้อม "เรียนท่านซ่างเจี้ยง ออกกันหมดแล้ว ตามที่ท่านคาดไว้ กองทัพฉู่กำลังทะลวงออกทางประตูเหนือ!"
จางผิงที่อยู่ข้างๆ หัวเราะ "พี่ใหญ่ ไม่ผิดที่ท่านคาดการณ์จริง เซี่ยงเหลียงเจ้าแก่คนนี้ทะลวงออกทางเหนือตามที่คิดเลย"
จางหานหัวเราะ "อะไรกันนักหนา เถียนหรงกับซ่งอี้ไม่ยอมมาช่วย เซี่ยงอวี่กับหลิวปังก็อยู่ไกลพันลี้ เขาจะยืนหยัดเดียวดายได้ถึงไหน? กำแพงเมืองพังยับเยิน คงเสียทหารไปไม่น้อย ถ้าไม่ทะลวงก็ต้องตายเท่านั้น ทางตะวันตกเฉียงใต้มีกำลังทหารหนักรักษาไว้ ทางตะวันออกคือจูเย่เจ๋อ อยากหนีก็ต้องไปทางเหนือเท่านั้น"
จางผิงหัวเราะเยาะเย้ย “ชาวฉีและชาวฉู่รักษาไม่ได้จริงๆ ซ่งอี้เพื่อแย่งชิงอำนาจภายใน ไม่ลังเลที่จะทรยศผลประโยชน์ของประเทศ ทำให้เซี่ยงเหลียงตาย ส่วนเถียนหรงเพื่อคนๆ เดียวอย่างเถียนเจี่ย ต่อรองกับชาวฉู่ ตอบแทนคุณด้วยความแค้น ไม่ยอมช่วยเหลือตอนกำลังจะตาย สูญเสียความเมตตาต่อแผ่นดิน!”