อำเภอเพ่ยเซี่ยน ฤดูร้อนที่ร้อนระอุ ไม่มีฝนมานาน ความร้อนทำให้คนนั่งก็ไม่สบาย นอนก็ไม่สบาย เหงื่อไหลเป็นเม็ดกลมๆ ร่วงหล่น
ในห้องโถงที่อยู่ติดน้ำ ลมโกรกผ่านพัดมา ชุ่มชื่นเย็นสบายเป็นพิเศษ กลายเป็นสถานที่หลบร้อนชั้นดี หลิวปัง เพ่ยกง นอนสบายบนเตียงไม้ไผ่ กำลังแช่เท้าอย่างสบายอารมณ์ กางเกงและเสื้อคลุมถูกม้วนขึ้นสูง ขาขาวยาวทั้งเส้นโผล่ออกมา มีไฝดำใหญ่เรียงเป็นแถวโดดเด่นมาก รวมทั้งหมดเจ็ดสิบสองเม็ด ว่ากันว่าเป็นลางของบารมีจักรพรรดิ
“ฮูหยิน ยาน้ำนี้ของท่านได้ผลจริงๆ สบายอย่างยิ่ง!” หลิวปังหัวเราะอย่างสบายใจ
หญิงงามคนหนึ่งยืนอยู่ข้างๆ พูดจายิ้มแย้ม นางอายุยี่สิบกว่าๆ ท่าทางสง่างาม มีเสน่ห์น่าเวทนา งามอ่อนหวานแต่ไม่หยาบคาย สายตาแฝงความเฉียบแหลมและหลักแหลม นี่คือลวี่จื้อ ภรรยาของหลิวปัง
ลวี่จื้อเดิมเป็นชาวอำเภอซ่านฟู่ หลายปีก่อนพ่อของนางคือหลี่กงย้ายมาอยู่ที่อำเภอเพ่ยเซี่ยนเพื่อหนีศัตรู วันหนึ่งหลี่กงจัดเลี้ยง เพราะเขาคบหากับนายอำเภอ คหบดีและเศรษฐีต่างนำของกำนัลมาร่วมงาน ผู้รับผิดชอบจดทะเบียนของกำนัลคือเซียวเหอ กงเฉาของอำเภอ ซื่อสุ่ยถิงจ่าง หลิวปัง เป็นที่รู้กันว่าเจ้าเล่ห์หาเลี้ยงปากท้อง โอกาสดีแบบนี้ย่อมไม่พลาด มาถึงบ้านหลี่กงก็อ้างว่า “อวยเงินหนึ่งหมื่น” ให้ของขวัญเป็นเงินหนึ่งหมื่น การกระทำใหญ่โตนี้ทำให้ทุกคนตะลึง เซียวเหอย่อมรู้ว่าเป็นเรื่องโกหก แต่ปกติก็สนิทกันอยู่แล้ว ก็ไม่สะดวกจะไปเปิดโปงหลิวซานเกอ
หลิวปังได้รับความสนใจจากทุกคนเพราะของขวัญมูลค่าสูง หลี่กงที่ชำนาญในการดูหน้าตา สังเกตเห็นหน้าตาและบุคลิกของหลิวปังไม่ธรรมดา จมูกโด่งหน้าตาสมเป็นฮ่องเต้ มีวาสนาล้นฟ้าของผู้มีบุญญาธิการ ต้องตกตะลึงอย่างยิ่ง ต่อมาพบว่าหลิวปังอ้าง “อวยเงินหนึ่งหมื่น” เป็นการคุยโว แต่หลิวปังเองยังคงสงบนิ่ง พูดจาหัวเราะอย่างสบายๆ แสดงให้เห็นถึงสภาพจิตใจของคนผู้นี้