หลังจากโจมตีหุบเขาฮูหลู หยินซวี่ถอนทัพในตอนกลางคืน การกระทำต่อไปของเขาทำให้จางหานตกใจไม่น้อย
หยินซวี่นำกองทัพมุ่งตรงไปยังเมืองจูลู่
ในกระโจมทัพกลาง จางหานได้ยินผู้ใต้บังคับบัญชารายงานก็ตกใจมาก แทบไม่เชื่อ จุดนี้เขาไม่ใช่ไม่นึกถึง แต่คิดแล้วก็ปฏิเสธทันที หยินซวี่จะทำอะไร? เข้าไปในเมืองจูลู่และร่วมรักษาเมืองกับคนจ้าว?
จางหานส่ายหน้า ดูเหมือนเป็นไปไม่ได้ ตอนนี้จูลู่กลายเป็นเมืองตาย เสบียงในเมืองใกล้หมด ถ้าไม่สามารถเปิดช่องจากภายนอกได้ ก็อาจบรรเทาหรือเปลี่ยนสถานการณ์ลำบากตอนนี้ได้ หยินซวี่ไม่มีทางไม่รู้เหตุผลนี้ แล้วทำไมเขาถึงทำแบบนี้? รับมือจากภายในและภายนอก? แค่กำลังเท่านี้ก็ดูไม่สามารถก่อคลื่นอะไรได้
หรือเพียงเพื่อให้กำลังใจแก่รัฐจ้าว? นี่ก็เป็นไปได้ เมื่อกองหนุนมาถึง ประชาชนจ้าวต้องมีขวัญกำลังใจสูงขึ้น และยังเสริมกำลังใหม่ได้ทันที เมืองจะป้องกันต่อไปได้อีกหลายเดือนไม่มีปัญหา ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ไม่ดีต่อเรา
กองทัพสี่แสนคนปฏิบัติการในรัฐจ้าว ความต้องการเสบียงมหาศาล แม้จะมีคลังอ่าวชางและกวนจงที่เพียงพอ แต่ก็ไม่สามารถยืดเยื้อต่อไปได้ไม่สิ้นสุด แค่การขนส่งอย่างเดียวก็ใช้กำลังคนและทรัพยากรไม่น้อย
อีกอย่างคือเรื่องการบาดเจ็บและเสียชีวิต ตอนนี้อากาศหนาวเหน็บ คนเจ็บป่วยไม่น้อยจริงๆ พอถึงฤดูใบไม้ผลิ ดอกไม้บาน บางทีอาจเกิดโรคระบาดขึ้นมา ซึ่งจะไม่ดีเอามากๆ
เมื่อเทียบกันแล้ว สิ่งเหล่านี้ไม่เท่าไหร่ แรงกดดันที่ใหญ่ที่สุดยังคงมาจากเสียนหยาง ถึงแม้จะกล่าวว่าแม่ทัพนอกสนามไม่จำต้องรับคำสั่งจากฮ่องเต้ ฉินที่สองก็มอบอำนาจบัญชาการกองทัพใหญ่ให้กับตนเอง โดยให้ตนเองรับผิดชอบอย่างเต็มที่ในการปราบกบฏ
ถ้าเป็นยุคปกติ เช่นสมัยที่จิ๋นซีฮ่องเต้ครองราชย์ ก็ไม่มีปัญหาแน่นอน ระลึกถึงเมื่อครั้งที่จิ๋นซีฮ่องเต้ทรงมอบกองกำลังเกือบทั้งประเทศให้แก่หวังเจี่ยน ด้วยความไว้วางใจนี้เอง หวังเจี่ยนจึงสามารถเอาชนะเซี่ยงเยี่ยน และทำลายแคว้นฉู่ได้สำเร็จ