คุณย่ากลับเงียบงัน
นานพักใหญ่กว่าจะเอ่ยขึ้นว่า “นี่แหละคือเหตุผลที่ย่ารีบพาเจ้าออกมา ย่าไม่รู้เลยว่าพ่อเจ้าถูกอะไรทำร้าย”
“สิ่งนั้นต้องไม่ได้หวังดีแน่ ถ้าแม่เจ้าไม่พาเจ้ากลับบ้าน เจ้าก็คงถูกมันทำร้ายไปด้วย”
“คนในหมู่บ้าน ปกติแล้วใครจะกล้าทุบตีเจ้าถึงขนาดนั้น?” ฉันรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว
พลันนึกถึงไม้เท้าหลายกระบองที่ช่างไม้หลิวฟาดใส่ฉัน รวมถึงสีหน้าแววตาบิดเบี้ยวน่ากลัว และสายตาแบบเดียวกันของชาวบ้านเหล่านั้น
ใช่แล้ว หลายปีมานี้ชาวบ้านต่างก็กลัวฉัน
คดีนองเลือดของครอบครัวฆ่าหมูเป็นเสี้ยนหนามในใจของทุกคน!
แต่พวกเขาก็แค่กลัวฉัน คอยหลบเลี่ยง ไม่ได้มีความแค้นฝังลึกกับฉันสักหน่อย!
แต่พอฉันไปงมศพพ่อ พวกเขากลับคลุ้มคลั่งราวกับคนบ้า บางคนถึงกับทำท่าจะตีฉันให้ตายจริง ๆ!
“เอาละ สิบหก ย่าพาเจ้ามาอยู่กับหลิวเหวินซานแล้ว ก็ไม่น่ามีเรื่องใหญ่อะไร เขางมศพมาหลายสิบปี อยู่กับเขาปลอดภัยกว่าอยู่บ้านมาก ไปนอนเถอะ” คุณย่ายิ้มให้ฉัน
ฉันกลับเข้าห้องตัวเอง แต่ในใจก็ยังรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล
คุณย่าต้องไม่ได้บอกฉันหมดแน่ ท่านยังรู้อะไรบางอย่างอยู่แน่นอน...
ในหมู่บ้านนั่น ตกลงเป็นใครที่คิดจะทำร้ายครอบครัวเรา ถึงขั้นไม่กลัวอาถรรพ์แม่อันดุร้ายของแม่ฉันด้วย?
ฉันนอนคิดฟุ้งซ่านอยู่บนเตียง ไม่นานความเหนื่อยล้าก็ถาโถมเข้ามา
พอตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น แดดก็แผดเผาจนสายแล้ว
ท้องฉันร้องโครกคราก หิวจนไส้กิ่ว กลิ่นโจ๊กหอมกรุ่นลอยมาแตะจมูก
ฉันยันตัวลุกขึ้น สวมเสื้อผ้าอย่างลวก ๆ แล้วผลักประตูออกไป
บนโต๊ะไม้กลางลานมีโจ๊กสามชามใหญ่ ปลาเค็ม ปาท่องโก๋ และแผ่นแป้งทอดวางอยู่